Wachten op zomerbanden


En toen, na 17 minuten was het opeens afgelopen. Daar ligt mijn sleutel voor me “Uw auto is klaar, meneer”. De ook wachtende blonde dame in zwart wit geruit voorjaarsjasje ziet mijn verbale (ik kermde bijkans) en non verbale teleurstelling “Maar meneer dan blijft u toch nog even zitten”.

Ik heb het al twee weken in de agenda staan “Banden wisselen bij Verkade” tegenwoordig Profile Zeist Verkade. En toen ik binnenkwam zei ik nog tegen de dochter van de baas “heerlijk, mijn hoogtepunt van het jaar, 45 minuten helemaal niets hoeven”

Ik heb hele goede herinneringen aan het wisselen van de winter/zomerbanden. Vooral op de nieuwe locatie aan de Dijnselburgerlaan. Ruim, warm, kleurig. Gratis koffie, kranten en mooie kuipstoeltjes. De zaak was 2 jaar geleden niet voor niets onderneming van het jaar in Zeist. Twee jaar geleden liet ik mezelf tussen 3 andere wachtenden zelfs in slaap vallen, zo voel ik me er thuis.

Wachten, ik kan heel goed wachten. Zeker bij het banden wisselen. Wachten bij de tandarts is minder net als bij de dokter of voor het begin van een nare vergadering of crematie. Wachten hier op zomerbanden betekent geen stress, geen telefoon, geen mail, geen opdrachten, geen vragen, geen kleine huishoudelijke taken.

De afwegingen zijn simpel en overzienbaar. De bladzijde van de krant omslaan en dan een slok koffie? Of eerst de koffie en dan een bladzijde van de krant omslaan? Ondertussen luister ik naar een altijd wel aanwezige telefonerende manager uit de marktsector (gelet op taal en 70.000€ plus auto). “De tft targets zijn niet excecutable, geeft het svp door aan sales. Maandag ben ik er weer en dan spreken we over de spreadsheets”. Altijd ben ik weer blij dat ik geen Audi A7 hoef te hebben en neem ik nog een laatste slok koffie.

Ik ben nog 15 minuten gebleven. Medio november 2019, dan ben ik er weer.

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Rijk worden met Brasem.


Pas vroeg iemand mij (bijna 61) naar mijn pensioenplannen. Simpele dingen ga ik doen over een paar jaar. Nu nog niet. Het Gilde, in een busje rijden, taxi bij Uber? Desnoods vissen. En toen kreeg ik opeens dollartekens in mijn ogen. Snoekbaars, 3,50 per ons op de markt! Mijn Collega vangt veel 4 tot 7 ponders. Als ik ze opkoop en bij restaurants verkoop. Hij 30 % en als ik zelf dan ook nog eens ga vissen. Ik reken uit dat 150 euro per week netto zou moeten kunnen. Dat vult goed het pensioen gat.

De collega wil me nooit meer zien als ik in die handel ga, een vorm van stroperij en past niet bij zijn beleving van de vissport. Een gevangen323 23 snoekbaars hoort weer terug in het water. Duidelijk dus. Toch laat het me niet los. Ik vertel er thuis over, mijn vrouw reageert amper als ik zeg “Trouwens, ik ken een mevrouw Baars en ik ken een heer van der Snoek…snoekbaars”. Ik zou met snoekbaars…..Hm, zegt ze.

Bij het googelen ontdek ik een foute stroperswereld. Een snoekbaars van 6 kilo kan 70 euro opleveren. Busjes met handelaren rijden de kanalen langs om bij de sportvissers deze op te kopen. Stropers verdienen, opgejaagd door BOA’s met hun illegale netten 9000 euro per week. De bio diversiteit verdwijnt. Brasems hebben vrij spel door het wegvallen van de snoekbaars en zorgen voor troebel water.

Neen, toch maar niet. Met bijna 40 jaar als braaf ambtenaar werkzaam te zijn voor de publieke zaak wil je je werkzame leven niet eindigen als een natuur vernietigende stroper waarop door BOA’s wordt gejaagd.

Wat later lees ik dat de brasem steeds meer gewild is en wordt opgekocht door Belgen….om de vijvers van de daar veel voorkomende stadsparken met visvijver te vullen.

En dan begin ik te glimmen. Dat zou een mooie invulling en bijverdienste zijn. In mijn auto met een grote bak vol brasems naar de gemeentelijke sportvijver in Lanaken, 80 euro ophalen, 25 euro benzine (ik rij zuinig), nog een frietje bij frietkot Simone en als “moeders de vrouw” thuis komt leg ik 55 euro op tafel. Heerlijk!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Op een dinsdagavond naar Den Dolder


“Er is helemaal geen voetbal en hoe heet ze, je vriendin, je maitresse?”, zegt mijn vrouw. Mijn dochter vult aan “Papa, je gaat toch niet vreemd, owee als ik het merk”

Dit krijg ik thuis dus te horen als ik dinsdagavond 29 januari om 19.30 uur en 1 graad boven nul meld dat ik even naar het voetballen ga. Naar Den Dolder, DOSC tegen SV Zeist, een vriendschappelijke wedstrijd. Ze verklaren me uiteindelijk voor gek. Ik ga de deur uit en denk…”Het zal wel. Ik heb al bijna drie maanden geen amateurvoetbal in Zeist gezien, door winterstop, volleybal- en familieverplichtingen.

Eenmaal om 20.20 uur aangekomen in Den Dolder zie ik de spelers warmlopen. In de kantine tel ik 6 man. Het zijn jeu de boulers, van DOSC. Twee ervan blijk ik te kennen vanuit mijn periode bij Les Cailloux in Zeist. Met wilde ogen kijk ik om mij heen. De twee barmensen kijken me meewarig aan. Om de situatie te redden en de gang naar het koude veld te rekken bestel ik koffie. Ik meld het verhaal van thuis. “Ik lijk wel gek, koude/natte dinsdagavond en dan ga je naar een vriendschappelijke wedstrijd in Den Dolder”. Ik kom de kantine niet uit. Ik pak de nooduitgang. Men roept me terug. Ik pak een andere deur, die leidt naar boven. Hoe kom ik hieruit? Uiteindelijk verwijst men me naar een onlogische uitgang achterin. Buiten fluit de scheidsrechter voor de aftrap.

Aan de kantinezijde staan buiten 5 man, waaronder teambegeleider van DOSC Walter en wat jongelui. Onderweg naar de overkant kom ik een oudere man met hoed en beige regenjas tegen. Scheidsrechterbeoordelaar of scout? Eenmaal achter de dugouts knikt de Zeist trainer me toe. Ik ken hem niet maar niet onlogisch als de enige toeschouwer binnen een straal van 40 meter ben. Ik praat even met DOSC trainer (en ook collega op het gemeentehuis) Sander Kloos. Verder staan verderop 3 mannen die bij SV Zeist horen. Het is wel een zeer levendige wedstrijd.

Om 21.35 uur ben ik weer thuis, een helft is genoeg. Ik besluit er maar een stukje over te schrijven en vraag me af of ik in Den Dolder uberhaupt Facebook vrienden heb, die dit lezen. Thuis maak ik ook een korte analyse van de eerste 45 minuten. De veldbezetting, de spelopvatting, de bijzonderheden bij enkele spelers van DOSC. Misschien heeft de trainer van DOSC er wat aan. Zeist staat met 2-0 achter in de rust. Het wordt uiteindelijk 3-2 voor DOSC. DOSC vecht vooral om weer het niveau van 4 maanden geleden te bereiken. Zeist speelt leuk. Ik zou zeggen, ploeg bij elkaar houden en na volgend seizoen naar de derde klasse.

Op de terugweg mijmer ik over september, half bewolkt, 23 graden en drukte langs de lijn en stel dat ik echt een maitresse had….snel gedoe in korte tijd op een dinsdagavond bij het aanrecht. Ook niets. Stress.

DOSC heeft gisteren met 1-1 gelijkgespeeld bij koploper VVZ’49. Zou mijn minieme stukje aandacht en analyse net de doorslag hebben gegeven?

Vraagt vrijdag een collega aan me wat ik voor een leuks gedaan heb deze week. “Wat was het hoogtepunt?” Blijkt dat dan toch deze dinsdagavond belevenis te zijn, geboren uit het niets, de donkerte en de kou.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Viagra, alleen nog te pinnen bij de Apotheek


In november bij hotel restaurant theater FIGI zag ik het bij de kassa “Niet meer cash betalen” Toen ik ging afrekenen na het theater diner van €30 kon dat niet contant. Ik was met mijn vrouw. Ik begon te bazelen.

“Uh, stel dat mijn vrouw een vijfdaags congres in Wenen heeft en dit is dus mijn vriendin….dan gaat dat dus behoorlijk opvallen…”.

De jongedame keek wat glazig. Kon zich er wellicht niets bij voorstellen. Uiteraard meldde ik dat het wel mijn vrouw was, maar stel dat….ze keek nog verbaasder en mijn vrouw Lucia de Spirt trok me langzaam weg.

En wat zag ik vanmiddag toen ik met mijn vrouw wat ophaalde, bij de BeNu apotheek? “Niet meer cash betalen” Stel dat mijn vrouw echt naar een vijfdaags congres is en ik in dat geval vanwege de minnares toch Viagra nodig heb.

Wat gebeurt er dan na 5 dagen als ze terug is van haar congres in Wenen?

“Wat moest je bij de BeNu. Dat is de apotheek! Je komt nooit bij de apotheek. Wat moest je daar in vredesnaam. Het zal toch niet zijn dat je afgelopen eeek met…..en bij mij is dat zeker allemaal niet zo belangrijk, slappe zak”

Ze beent weg en smijt met de deur. Zoiets wil je niet. En een dag later. Als ze weer bezig is op de ABN app.

“Zaterdagavond in FIGI? Waarom is dat en met wie was je. Zaterdagavond nota bene . Je hangt dan, als ik thuis ben, van 18.30 uur tot 24.00 op de bank voetballen kijken, de meest suffe wedstrijden op FOX sport. Ik weet genoeg, eruit!”

Zo dat moest ik even kwijt, Kerst of niet. Natuurlijk heb ik geen minnares en heb ik geen Viagra nodig. Maar al die anderen, die dat wel (nodig) hebben….ik voel de pijn, het lijden van die mannen. Laat ze gewoon weer cash betalen!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Wachtende mannen.


“Wat een sufferds, die zitten onder de plak bij hun vrouw. Je ziet het aan hun gezichten. Ze staan liever op het of zitten langs de waterkant te vissen, en dan laten zich dit nu aanleunen”.

Als jongeman keek ik altijd met dedain naar de vele wachtende mannen in de winkelstraten en in winkelcentra. Zo zou ik nooit worden. En nu ben ik er zelf een, een “wachtende man” van volgend jaar 61. Tragisch? Valt mee, ik vermaak me omdat er in mijn hoofd doorgaans van alles plaatsvindt, zonder al te negatieve inhoud. “Wachten” ik ben daar gewoon goed in. Al moet ik er twee uur zitten. Maar ik moet wel in de wachtstand staan. Vaak “wil ik door” zoals bij de kassa van de AH. Dan is 10 seconden onnodig wachten mij al teveel.

Ik mopper vaak over het ontbreken van bankjes voor “wachtende mannen” in de winkelcentra. Waar dat in andere landen, zoals Spanje en Italië vaak goed geregeld is, is dit in Zeist en Nederland in het algemeen minder. Verkeerde zuinigheid? Calvinistische Lijd Cultuur?

Maar wat zie ik nu? Schuin voor de H&M in Zeist zijn bankjes verrezen en wel van die bankjes die meer een stoel zijn. Voldoende ruimte en met minder kans om tegen elkaar aan te gaan schuren. Eindelijk!

Ze zijn nodig. Het maakt het op zaterdag winkelen voor mannen zoveel leuker. Vrouw kan rustig shoppen (in mijn geval vaak met dochter erbij) en man kan in alle rust zitten, mensen kijken, soms krantje erbij en met de Iphone spelen. Zo ben ik ook op de foto gezet. In eerste instantie zeer ontspannen maar op enig moment komt er toch wat ongeduld “Het duurt nu wel heel lang, ik wil zo ook nog even naar voetballen bij Jonathan of FZO, waar blijven ze nou?!”.

Thuisblijven is niet altijd een optie. OK het kan, maar op enig moment krijg je dat toch op je brood. “Juist in het weekend moeten we leuke dingen samen doen, door de week ga je ook al je eigen gang”. Het is wellicht al weer lang geleden, dat ze dit uitsprak, maar die zin blijft maar als een repeterend phantoom door mijn hoofd zoemen.

Gelukkig zijn er nu de bankjes. Met die bankjes blijven die “leuke dingen” voor mij gelukkig ook nog een beetje leuk. Bedankt gemeente Zeist!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

E Bikers, pas je aan!


Al lang erger ik me eraan. Maar het gaat steeds meer de spuigaten uitlopen, ook in Zeist. Het gaat me niet om die accu of die motor. Ik ben voor technische vernieuwing. Al een aantal malen had ik een bijna- of zag ik een bijna ongeluk. Je hoort ze niet en ze zien er doorgaans ook heel beschaafd uit. Eigenlijk van mijn soort. Collega’s, bijna buren, schoolpleinmoeders. Verder niets mis mee. In een auto lijken het me geen racemonsters. Ze lijken me beschaafd, ze lezen vaak een krant, maar op de elektrische fiets?

Zelf ben ik gewend om in de auto mijn snelheid aan te passen. 50 kmu, in een woonwijk naar 30-35 kmu en bij een school nog iets langzamer. Maar die snelle fietsers hebben dat niet. Die rijden met 22 tot 40 km geruisloos, zonder geluidssignaal door gebieden met voetgangers en fietsers, die met snelheden tussen de 5 en 20 km voortbewegen. Dat verschil is veel te groot. Gemiddeld 31 om 13 km en dat is gevaarlijk op fietspaden van vaak minder dan 2 meter breed.

En het worden er steeds meer. Ze zijn al bijna in de meerderheid, de accufietsers. Dat stralen ze ook uit. Onverstoord blijven ze als lemmingen of als kuddes gnoes hun hoge snelheid aanhouden. Verstoord kijken ze naar ouderen of schoolkinderen, die ze met te hoge snelheid inhalen. Zelden zie ik zo’n accufietser de snelheid in de bebouwde kom matigen. De fietspadenstructuur is er ook totaal niet op berekend. Maar geef de overheid geen schuld. Pak je eigen verantwoordelijkheid en zet de snelheid bij drukte in het Centrum en in woonwijken wat lager!

Natuurlijk geldt het bovenstaande (soms nog in versterkte mate) ook voor wielrenners. Het geldt niet voor mensen die door ouderdom dan wel handicap een accufiets nodig hebben en hun snelheid aanpassen.

Zo langzamerhand komen de soort accufietsers, die ik beschrijf, in het foute rijtje, mijn rijtje van de onmaatschappelijken, naast de

– de eigenaren van loslopende honden, die bijtrisico in zich hebben;

– De illegale afvaldumpers;

– De parkeerders op invalidenparkeerplaatse en laad- en los zones.

En dat is toch niet wat onze brave accufietsers willen……

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Alles bij elkaar ….een mancave


Mijn mancaves

Veel mannen hebben dat, een mancave. Op mijn atletiekclubje hoor ik ze er trots over praten. Mannen hebben behoefte aan rust, respect en regelvermogen. In de ruimte met een echtgenote is dat niet altijd per definitie het geval. U kent het wel….

– “de vuilniszak, gisteren al gezegd, hij is vol. tijd voor nieuwe. Hoe vaak moet ik dit soort dingen zeggen”

– “Jij ook altijd met je voetbal”

– “Zit je weer aan de chips”

– “Je gulp staat open. Je verliest steeds meer decorum”

– “Morgen gaan we naar de Ikea”

– “Je zou de kattenbakken doen….”

– “De stapel kranten….volgende keer als ik ze zie gooi ik ze weg”

Wordt dit allemaal gezegd? Nee maar zelden, maar er is altijd de kans van wel. En zelfs die kans, dat geeft de onrust.

De mancave is daarom de oplossing voor veel mannen. Een zolderkamer, een schuurtje met tv, internet en eventueel klein koelkastje. Rotzooi maar wel rust. Je bent er zelf de baas. No go zone voor de vrouw. Even gedurende een door jou te bepalen tijd geen kans op dit soort zinnen. Je beslist immers zelf hoelang je je daar opsluit.

Ik ben niet in de positie een klassieke mancave te hebben. Vroeger had ik soms de zolderkamer als het beneden heel even te erg was. Ook bij logees en drukte was ik daar soms even. Ik kwam er gisteren opeens achter dat ik eigenlijk toch wel een soort van mancave heb georganiseerd, geconstrueerd.

Buiten in de tuin.

Van april tot september zit ik er, elke avond dat het meer dan 14 graden blijft. Mijn vrouw zit er ook vaak bij, maar gaat bij 17 of 18 graden naar binnen, niet eerder. Het spectrum tussen 14 en 17 graden is mijn mancave.

De eigen TV met draadloze koptelefoon

Vrouw kijkt haar series van Netflix op de 65 inch TV. Ik heb een eigen TV. De 10 jaar oude Salora. We hebben dan haaks op elkaar staande zichtlijnen. Eerst was het de dochter Rozanne TV, nu mijn TV. Met draadloze koptelefoon uiteraard.

De berging.

Bij grote drukte vanwege logees kies ik soms voor de berging. Hier geen nachtelijke water- en toiletgeluiden. Wel een eigen koelkast en toilet heel nabij. Er past net een opklapbed.

Mijn Peugeot 107

10 jaar oud. Mijn vrouw vindt het verschrikkelijk, een brommer op wielen. Maar ik vind haar Renault Megane verschrikkelijk in de bebouwde kom. Teveel piepjes en lampjes. Net een boeing 747. Mijn 107 ligt vol met papiertjes, gesmolten chocola en andere zooi. Ik luister vaak naar de radio als ik rij, naar zenders waarvan mijn vrouw niet houdt.

Eingenlijk wel prima zo. Ik hoef geen eigen kamer.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Wat nu op zaterdagavond 19.00 uur?


Een ideale invulling voor het begin van menige zaterdagavond had ik. Rond 18.15 uur eten. 18.45 uur afruimen en rond 19.00 uur naar een volleybalwedstrijd van Pelster Cito Heren 1 in de De Koppeling. Ik ontdekte het pas een jaar of anderhalf geleden door mij dochter Rozanne die speelt bij Cito in de meisjes C2. Ze was vorig jaar ballenmeisje.

Het is 300 meter fietsen en ik zit midden in de Topsport. Want Cito Pelster heren 1 speelt Volleybal in de Top Divisie. Het een na hoogste niveau in Nederland. Strakke regels van de Nevobo, goede scheidsrechters, verplichte ballenmeisjes en -jongens. Vaak ook een volle zaal met veel lawaai, de enthousiaste “stadionspeaker” en discjockey Arjen Hoekstra en tussen de 60 en 150 man. Er zitten hele en halve bekenden en na verloop van tijd ga je de spelers en hun spelstijl en maniertjes kennen. Ik verheugde me op het nieuwe seizoen.

Volleybal kent in een wedstrijd veel omslagpunten. Veel meer dan bij voetbal of korfbal, dat ik 35 jaar deed. Je moet drie sets winnen en lukt dat niet dan volgt de vierde of vijfde set. Bij 1-0 in sets en 22-19 in de tweede set zindert het. Bij de 23-19 is de set al bijna binnen. Bij de 22-20 raakt de voorliggende partij onzeker en ruikt de ander bloed. Zo zijn er bij min of meer gelijkwaardige tegenstanders) elke wedsrijd tientallen van dit soort momenten. Thuis zei ik “Kan zijn dat ik om 20.15 uur. thuis ben bij een snelle drie setter, maar het kan ook 21.30 uur worden”

50D0F5E4-2D55-4C1A-84E1-51C65716C645

 

De laatste jaren was er voor Cito de plek tussen middenmoot en degradatiezone. Altijd spanning en sensatie. Daar houd ik van zolang ik er maar geen onderdeel van ben.

Maar nu….is het gestopt. Te weinig spelers voor de deadline van de Nevobo van 1 september. Er is hard aan getrokken, maar het is niet gelukt. Er zijn in deze regio gewoon te weinig goede volleyballers. Ook andere verenigingen lopen er tegenaan. Enkele stapjes lager nu, terug naar de Tweede Divisie met grotendeels andere spelers, waaronder die van Cito 2. Jammer.

 

En wat moet ik nu op zaterdag om 19.00 uur? Bundesliga kijken dan maar. Of AH Bonusfolders lezen en die van de Deen, die om die tijd komen. In ieder geval niet naar die populaire schreeuwerige flutshows kijken als “Dancing the stars” of “Heel Holland doet dance dance”. etc.

Misschien af en toe een kort weekenddutje op zaterdag om 19.00 uur om het weekend doormidden te zagen. Mooi zaagmoment, zaterdagavond 19.00 uur. “Lucia, meneer Zaagmans is er, naar boven, kort dutje”

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Proud to be a “9 to 5 er”!


“Geen 9 to 5 er”

Ik kan er zo moedeloos en zelfs boos om worden.

De naïviteit of de domheid die aan de orde is bij bedrijven. Het idee dat op zich goed opgeleide werknemers echt denken dat bedrijven het goed met hen persoonlijk menen.

Bedrijven die mensen met hun “geen 9 to 5” geblaat het gevoel geven dat ze beter:

Niet teveel privé actief moeten zijn, niet op een sportclubje moeten gaan

Geen vrijwilligerswerk in de avond moeten doen.

Verjaardagen van hun oudere tantes in de avond moeten laten schieten.

Niet teveel aandacht aan het gezin moeten geven, die ander, de partner kookt wel en brengt de kinderen om 19.30 uur naar bed.

Op onregelmatige tijden moeten gaan werken omdat dat goed voor je gezondheid is.

In de mindset kunnen staan dat het werk nooit af is en altijd doorgaat.

Er zijn kennelijk nog steeds bedrijven die om “moderne mensen” aan te trekken de “geen 9 to 5” zin plaatsen. We leven in 2018, niet meer in 2003!

Nu ben ik zelf een echte “9 to 5 er” en ik ben er trots op. Natuurlijk heb ik weleens een avondbijeenkomst en ik lees de mail ook in het weekend. Maar als ik absoluut niet iets wil zijn dan is het een “geen 9 to 5 er”

Voor de goede orde, ik heb het over huis tuin en keuken kantooromgevingen, niet om de horeca.

De knip rond 5 is een mooie, een natuurlijke. Het helpt je zoveel meer uit de dag te halen. Kind van de crèche, boodschappen, koken, kind naar bed. Eventueel hond uitlaten, een dutje. Die knip van 17.00 tot 19.30 uur is zo ontzettend functioneel en daarna kun je weer door….met wat dan ook.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

“Hevig verlangen naar het WANDA stadion in Madrid”


“Hevig verlangen naar het WANDA stadion in Madrid”

Tot voor een jaar speelde Atletico Madrid in het Estadio Vicente Calderon. Net ten zuiden van het centrum van Madrid aan de oever van de rivier Manzanares. Een rauwe buurt, passend bij de harde speelstijl. Ik was er ooit in 1996 bij de wedstrijd tegen Betis Sevilla.

Het imposante nieuwe WANDA stadion is nu al bijna een jaar klaar. “WANDA Metropolitano”. De gemeente heeft ook grote betrokkenheid gehad. Ik zag het vorig jaar maart liggen, net ten zuiden van het vliegveld Barajas.

Ik ben soms een naieve romanticus, qua voetbalstadions dan (anders gaat mijn echtgenote Lucia de Spirt direct in de ontkenningsmodus). Ik ging ervan uit dat de naam zorgvuldig is gekozen. Misschien is Wanda wel de naam van de overleden vrouw van een ex ere voorzitter. Misschien is het een samentrekking van iets. Misschien is de naam gekozen op het uiterlijk van het stadion, te weten groot en rond. Misschien is het de voornaam van een Madrileense wethouder, die dit alles financieel door grondruil mogelijk heeft gemaakt.

Een Wanda is ook groot en rond. Ik denk aan Linda’s , aan Amanda’s, aan Wendy’s. Aan Wendy van Wanten. Aan een koe- of amandel ogige vrouw van 45. Groot, als een Duitse nieuwslezeres, maar zeker niet dik. Bruine ogen, volle boezem. Lief vooral, naief ook, maar zeker niet dom. In bed is ze “overwhelming” maar zonder op enige manier overheersend, dominant of initiatiefrijk te zijn.

Ik wil naar Madrid, naar het Wanda stadion en wel direct!

Totdat ik net een Voetbal International van eind juni las.

“Wanda” blijkt een groot en wat agressief opererende Chinese multinational in entertainment en vastgoed.

Tja, eigenlijk is de ballon nu direct doorgeprikt. Hoef niet meer zonodig naar Madrid……

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen