La Scoiattolo in Pralormo, hotel zoals het hoort. 


Het is -oppervlakkig beschouwd- van de soort die je tussen 1970 en 2000 veelvuldig zag langs Italiaanse Provinciale wegen. Vooral gericht op vertegenwoordigers en een niet kieskeurige toerist. Strakke bouw, geen balkons. Meestal ook een restaurant zonder teveel gasten. Een groot parkeerterrein, met doorgaans twee auto’s en met de verdachtmaking dat het wegkwijnen wordt gerekt via de verhuur per uur aan overspelige kantoormannnetjes.

La Scoiattolo is misschien ook zo geweest, ooit. Het ligt aan een Provinciale weg tussen Pralormo en Poirano. 20 km boven Alba en 30 km onder Turijn. Op de dag dat we er aan komen is het helder, zonnig en warm. De Alpentoppen waar we 150 km terug langs reden zijn imposant zichtbaar. Al snel zien we dat dit juist geen wegkwijnend hotel is. Er is geïnvesteerd. Je voelt je direct omringt door degelijke luxe en vriendelijkheid. 

Wat een schrik bij aankomst. Een trouwerij. 100 auto’s met linten. Hebben wij weer. Tot overmaat van ramp zien we ook twaalf 20 plus dames lopen, in het roze. Vrijgezellenparty. Zitten we ook niet op te wachten. We checken in. De trouwerij blijkt in de Grote zaal te zijn, op de eerste verdieping. Na 18.30 uur gaat het gezelschap de tuin in. We merken er verder niets van. Pas rond 21.30 uur zien we wat oudere iets overdresste echtparen zich langzaam naar de auto begeven. Hun tred en kleding bevestigt me in mijn aversie voor dit soort gelegenheden. 

Weer terug naar 15.00 uur. Door een lange speels en modern gedecoreerde gang lopen we na aankomst naar kamer 50. De kamer is niet groot maar uiterst efficiënt ingericht, met een eigen bed en hoekje voor dochter, ruime badkamer en een groot tweepersoonsbed voor ons. De airco draait op volle toeren. De ramen zijn dicht en elke vorm van lawaai bereikt ons niet. Wifi? Perfect! En dat voor drie iPads en zonder ingewikkeld gedoe met codes. We willen buiten wat drinken en bestellen wat bij de bar/receptie. 

Het wordt snel geserveerd en men weet dat ons kamernummer 50 is. 7 euro voor een witte wijn, een bier en een cola.Terug weer naar de kamer, badkleding aan en op naar het zwembad. We kunnen achterom (gelukkig niet door de hal) en zijn er snel. Het is wat druk door die 20 plus meisjes. Maar verder schoon met parasols en ligbedden. Ook is er een toiletvoorziening, handig! Een zwembad dat eigenlijk meer past bij een hoger marktsegment. Dat geldt ook voor de tuinen met mooie zitjes.

Waar gaan we eten? Toch maar in het hotel. Een heerlijk tijdloze eetzaal met wat schalen “aangeklede” koude groenten, zoals sperziebonen met inktvis en ananas. Het wordt rond 20.00 uur langzaam drukker met vooral hotelgasten. Er is geen terras, het enige minpuntje. Voor 21€ drie gangen en voor 25€ vier gangen (koud buffet, primo, secundo en dessert) inclusief koffie en water. Simpel, maar zeer smaakvol. We kiezen daarnaast een fles witte Roero Arneis. Van dezelfde soort als waar het glas vanmiddag mee is gevuld.

Daarna nog even op het smalle buitenterras bij de ingang koffie met sambuca.Het is zondagmorgen. Goed geslapen. Lekker koel was het op de kamer. Het ontbijt is prima, zeker voor Italiaanse begrippen. Fruit, yoghurt, sappen, koffie, eieren, kazen, vleeswaren, diverse broodsoorten. Daarnaast veel zoete broodjes, cakes en snacks. 

De dames gaan Pokemons vangen. Ik vlei me neer in de roodleren fauteuils in de kamer naast de receptie en lees La Stampa en Gazetto dello Sport van zaterdag. Opeens komt de baas (of de zoon van de baas) nieuwe kranten brengen, die hij net in het dorp heeft gehaald. Vrouw en dochterlief van 11 zijn nu bij het zwembad, daar zijn ook Pokemons. Dochter komt vast te zitten in het buitentoilet. Mijn Italiaans is genoeg om duidelijk alarm te slaan. “Mio filha fechado a tuvalette externo de Piscina!” 

Ze wordt snel bevrijd. We betalen graag de 89@ euro (Bookingcom prijs) voor ons drieën, inclusief ontbijt. Het meisje achter de balie lacht ons toe. Van Pokemons weet ze niets, hoewel er genoeg zijn. We rijden weg. Niets is fouts aan dit hotel. Alles is nieuw, schoon en ruim. Alles is goed georganiseerd en men is vriendelijk. Het ideale hotel eigenlijk. Voor ons een doorreishotel. Maar eigenlijk zou je er langer willen blijven en uitstapjes willen maken naar Alba, Asti, Turijn en de Barolostreek. 

A lingua Italiano 

Un hotel come dovrebbe, La Scoiatollo a Pralormo esso è-superficie-del tipo hai visto tra il 1970 e il 2000 frequente lungo le strade provinciale italiane. Principalmente focalizzata su rappresentanti e non un turista esigente. Costruzione è stretta, nessun balconi. Solitamente anche un ristorante senza troppi ospiti. Un ampio parcheggio, con in genere due auto e con il sospetto che il languente è allungata attraverso l’affitto ogni ora per functonario di officine adultera.

La Scoiatollo forse è stato anche così, mai. Si trova su una strada di campagna tra Pralormo e Poirano. 20 km sopra Alba e a 30 km in Turin. Il giorno che stiamo arrivando è il luminoso, soleggiato e caldo. 150 km indietro lungo le vette Alpine dove ragioniamo sono imponenti visibile. Ben presto ci accorgiamo che questo hotel non si va disfacendo. C’è investito. Vi sentirete immediatamente circondato dal lusso discreto e la gentilezza. 

Che spavento all’arrivo. Un matrimonio. 100 automobili con i nastri. Abbiamo ancora una volta. A peggiorare le cose, vediamo anche dodici Signore oltre 20 a piedi, in rosa. Addio al nubilato. Inoltre, non ti aspettiamo. Check-in. Il matrimonio si rivela per essere, nella grande sala al primo piano. Dopo le 18:30 è la società il giardino. Notiamo anche. Fino a circa 21:30 vediamo quali coppie anziane lentamente overdresste qualcosa per l’auto. Loro ritmo e abbigliamento mi conferma nella mia avversione a questo tipo di occasioni.

Torna a 15.00. Da un corridoio decorato lungo giocoso e moderno si corre dopo l’arrivo alla camera 50. La camera non è grande, ma estremamente efficiente arredata, con letto privato e angolo per la figlia, ampio bagno e un grande letto matrimoniale per noi. L’aria condizionata è su un rotolo. Le finestre sono chiuse e qualsiasi tipo di rumore può raggiungerci non. Wi-Fi? Perfetto! E che per tre iPads e senza il fastidio di codici complicati. Vogliamo bere fuori e che cosa ordinare al bar. È servito rapidamente e si sa che è il nostro numero di camera 50. 7 euro per un vino bianco, una birra e una Coca.

Torna indietro per la stanza, costumi da bagno e a bordo piscina. Possiamo tornare (per fortuna non dalla sala) e ci sono veloci. È che cosa pressione da quelli 20 più ragazze. Ma altrimenti pulita con lettini e ombrelloni. C’è anche un servizio igienico, molto utile! Una piscina che in realtà più propizia per un segmento di mercato più alto. Questo vale anche per i giardini con aree salotto bella.

Dove mangiamo? Tuttavia, ma in hotel. Una meravigliosa sala da pranzo senza tempo con quali bilance “decorata” verdure fredde, come ad esempio fagiolini con calamari e ananas. È circa 20.00 stampante lenta con principalmente gli ospiti dell’hotel. Non c’è nessuna terrazza, l’unico inconveniente. Tre-corso per 21 € e 25 € 4 – corso (buffet freddo, primo, secundo e dessert) con caffè e acqua. Semplice, ma molto saporita. Abbiamo scelto una bottiglia di bianco Roero Arneis. Dopo la stretta terrazza all’aperto all’ingresso di caffè con sambuca.

È domenica mattina. Dormi bene. Era bello e fresco in camera. La colazione è buona. Frutta, yogurt, succhi di frutta, caffè, uova, formaggi, affettati, Granolas, arne e formaggio, vari tipi di pane. Inoltre, molti dolci panini, dolci e snack.

Le signore andare Pokemon. Mi lusinghi giù sulle poltrone in pelle rossa nella sala accanto alla reception e leggere La Stampa Gazetto dello Sport e di sabato. Improvvisamente, il capo (o il figlio del boss) nuovi quotidiani, che egli solo nel villaggio. Moglie e figlia di 11 sono ora presso la piscina, ci sono anche Pokemon. Figlia ottiene bloccata nella toilette esterna. Il mio italiano è sufficiente per cancellare l’allarme. “Mio fechado un filha tuvalette externo la Piscina!”Lei è rapidamente rilasciata. 

Paghiamo come 89 @ euro (prezzo Bookingcom) per i tre di noi, compresa la prima colazione. La ragazza dietro il bancone sorridente a noi. Non sanno nulla di Pokemon, anche se ci sono abbastanza. 

Siamo in auto. Niente è sbagliato con questo hotel. Tutto è nuovo, pulito e spazioso. Tutto è ben organizzato e uno è amichevole. L’hotel ideale in realtà. Un hotel di transito per noi. Ma in realtà si desidera fare escursioni c’e a Alba, Asti e Torino.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , | 2 reacties

SNEAKY DATE MET DE MCD


Een maand geleden schreef ik hier een stuk over een aantal supermarkten in Zeist. Daarin zette ik ze neer “als vrouw”. Wat schreef ik over de MCD aan het Vrijheidsplein?

“Muurbloempje van onbestemde leeftijd. Ze probeert de laatste tijd wat meer naar buiten te treden. Weinig van te zeggen. Zal als echtgenote en moeder geen kat in de zak zijn, denk ik. Zeker niet als je een zekere saaiheid op de koop toe neemt. Wel een hoge uitdagingsfactor voor een man om haar met wat geestelijke en fysieke aandacht te laten opbloeien. Ik denk dat ze dan helemaal los gaat, voor het eerst. Als ik eraan denk, word ik zelfs wat opgewonden. Vakantiebestemming: huisje in Zwarte Woud.”

Lees verder over mijn fantasieen, waar ik de supermarkten voorstel als vrouw: Supermarktblog

EN HOE WAS HET BIJ DE MCD?

Na ruim een maand kwam het er gisteren eindelijk van. Het is lekker voorjaarsweer. Ik ben voor mijn werk bij het Vrijheidsplein. Heb ik bij de MCD iets nodig? Dat niet. Ik loop met mijn smartphone in de hand en ga ietwat zenuwachtig naar binnen. Rust en ruimte komen me tegemoet. Is dat niet wat ik in mijn leven in toenemende mate zoek? Iets waar ik steeds meer voor vecht en het gaat me nu ook redelijk goed af. Er zijn wel wat klanten, het is niet te druk, gelukkig niet. Het geeft me de gelegenheid foto’s te maken. 

Ik weet dat het niet hoort, in een supermarkt. De spanning neemt toe. Zou ik betrapt worden en wanneer en in welke gang? De opwinding die ik eerder beschreef voel ik weer opkomen. Zou dat de opwinding zijn vanwege de MCD zelf of vanwege het beklemmende en licht erotiserende gevoel betrapt te worden? Ik zie rechte winkelpaden, opgeruimd. Het is er geen rotzooi en je kunt alles zo pakken. Niets dat wijst op slonzigheid. Rust, ruimte en en dus regelmaat, dat tref je hier aan. De buurtbewoners hadden het slechter kunnen treffen.

Ik loop wat onhandig tussen de stapels toiletpapier ik monster de vis. Ik kijk bij de pinda’s. De pindamix is van “Markant” uit Beesd. Zoveel produkten komen uit Beesd. Raar eigenlijk. Dan komt de bedrijfsleider langs. Zou hij via de camera hebben meegekeken? “Goedenmiddag meneer!” zegt hij vriendelijk maar licht dwingend. Zou hij me kennen van een eerder FB verhaal of mij herkennen als een verwarde freak?

Ik zie verder niets raars in de winkel. Alles wat er moet zijn, is er. Niet superveel, geen extra’s. Het goede gemiddelde. MCD adverteert tegenwoordig wat meer in de Nieuwsbode. Ik denk dat LEXA het medium is voor als de “MCD als vrouw” zou gaan daten. De gemiddelde vrouw, het AD onder de datingsites. Maar misschien is dat al wel te frivool. Elk moment verwacht ik een sirene achtig geluid. “Meneer, leuk dat u er bent, wilt u met me wandelen, gewoon wandelen, praten, niets overhaasten, u bent toch niet getrouwd? Want daar ben ik niet van…” Er komt niets.

Bij de kassa zit een vrolijke donkerharige mid twenty kassadame. Ik monster haar. Gaaf gezicht. Zou zij MCD zijn? Hm, te jong. Ze lijkt wat verschrikt, maar lacht toch. Ze rekent per ongeluk de chips van de twee achter mij lopende jongens bij mij af. Door de spanning vergat ik het scheidingsplankje neer te leggen. Ze wil het herstellen. Ik kijk de jongens aan. Ik gun het ze hun zakgeld te houden. Ik heb niet direct last van nog geen euro extra en ben in een goede bui. 

Ik druip af. Wat zou ik er mee kunnen, de MCD. Wat ben ik met het bezoek opgeschoten? Twee weken in een stacaravan in het Zwarte Woud met haar, zou kunnen. Samenwonen? Zou gelet op mijn karakter en hang naar rust, regelmaat en simpele uitdagingen best enige tijd stand houden. Maar ik zou na een tijd toch onrustig worden en verder op zoek gaan. 

Mijn vrouw Lucia de Spirt kan gerust zijn.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

BYOC “Bring Your Own Chair”


Al een jarenlange ergernis voor mij is het ontbreken van voldoende bankjes of stoelen in kledingwinkels, andere winkels en openbaar winkelgebied. In Zeist maar ook elders en vooral bedoeld voor 45 plus mannen. 

Vandaag ging ik mee naar De Bilt, Hoogvliet en Action. Dat werd ons middaguitje, nadat vrouwlief Spakenburg wegstreepte i.v.m. teveel wind. Hier in Zeist was al veel wind en daar dan helemaal. De strijd erover aangaan wilde ik niet en was ook niet nodig. Er was immers geen voetbal, ik had mijn dingen al gedaan en niets anders te doen, dus.

Van vorige bezoeken wist ik dat er buiten,  behalve wat net iets te dunne anti ramkraakpalen, geen zitjes zijn. De Action ga ik niet in. Teveel goedkope zooi en (deels) dito mensen die alles kopen wat laag geprijsd is en met tassen vol milieuonvriendelijk en overbodig spul de zaak uitkomen. En ik daar 40 minuten op een paal zitten of op de grond, of tegen de muur? Neen. Eerder gedaan en dat is geen succes.

Voordat we gingen had ik stiekem (om mijn plan niet in de kiem te doen smoren) de groene opklapstoel van Leen Bakker in de auto gelegd. Toen de dames ter plaatse vertelden dat ze eerst de Action in gingen, haalde ik triomfantelijk de stoel uit de auto. Ik had een mooi plekje. Wel even zoeken en het werd een plekje tussen een ramkraakpaal en een reklamebord.

De tijd gaat snel voorbij, ik had een Voetbal International bij me en had uitzicht op in- en uitgaande klanten van de Hoogvliet en de Action. Reacties? Enkele oudere dames keken vertederd en bewonderend. Een andere dame wilde planten bij me afrekenen “Bent u de Plantenman?” En een andere dame zei “goed idee!”. Ondertussen zat een man een half uur op een ramkraakpaal en een andere hing tegen andermans auto.

Lucia is wel meer raars van me gewend en maakte zich niet druk. Rozanne kwam enthousiast naar me toe rennen “Papa, blijf zitten, ik heb een verassing, een kadootje!”. Daarna ging de stoel weer in de achterbak en ik mee de Hoogvliet in, dat is meer mijn ding.

Voor herhaling vatbaar!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Over de bekende Zeistenaar Enzo Knol


Wanneer ik geen dochter van 11 zou hebben, dan zou ik de naam Enzo Knol als verwoed krantenlezer, TV kijker en Zeistenaar wel kennen. Als fenomeen dat in Zeist woont, maar meer dan dat ook niet.

Mijn dochter Rozanne kijkt elke dag naar zijn “vlogs”, videoblogs op youtube. Daar heeft Enzo meer dan een miljoen volgers. Zijn filmpjes zijn een mengeling van gezelligheid, stoerheid, verwondering en alledaagsheid. Ik kijk soms mee. Hij verdient er zijn brood mee, meer dan dat. Hij verkoopt ook van alles met zijn naam. Dochter Rozanne draagt met trots een KP pet of trui.


Enzo is anders dan veel anderen denken meer dan een adhd achtige druktemaker. Hij is erg sociaal en hulpvaardig. In zijn filmpjes zien we hem bijvoorbeeld een oudere dronken leernicht meenemen in de auto, die een lift wil naar het station Bunnik. Die man wil de auto niet uit. Het geduld en de beleefdheid van Enzo zijn bewonderenwaardig. 

Een alledaags tafereel zien we vaak ook. Met vrienden Chinees (zijn advies: neem pasteitjes zonder vlees, lekkerder en goedkoper) halen bij Azie tegenover het gemeentehuis. Of het boodschappen doen bij de Jumbo en uitlaten van de hond, bumper. Enzo is bijna altijd vrolijk en ontspannen, alleen al daarom verdient hij de eer. Ook Dee is doorgaans helemaal haarzelf. Rustig, chagrijnig, verveeld, flirterig en verzorgend. Ze toont een wat breder spectrum aan gemoedstoestanden dan Enzo.

Hilarisch vond ik de vlog met het klaarmaken van de sla in zijn nieuwe appartement. Vriendin Dee zet de kibbeling klaar en Enzo zegt terwijl hij de slabak op tafel zet “….zo, nu wat slasaus erover….” Slasaus! Waar iedereen de meest ingewikkelde dressings gebruikt pakt Enzo Slasaus, het soort spul uit de jaren ’60 met de merknaam Livorno. Daarna kon helemaal niet meer stuk

Een week of vier geleden was Enzo gast bij RTL Late Night. Het ging over pestgedrag en Enzo is daar in zijn schoolcarrière ook slachtoffer van geweest. Hij weet dit goed te verwoorden en is een goede ambassadeur en ook boegbeeld tegen pestgedrag. 

Ook de familieleden van Enzo en Dee hebben inmiddels een zekere bekendheid. Ze figureren regelmatig in de blogs. Dee kan ook goed zingen en had een hitje met YOU.
Bij de avondvierdaagse zagen we opeens het jongere broertje van Dee, Quinn. Natuurlijk met zijn allen met hem op de foto. Vanmiddag waren we bij de film Angry Birds. Een van de vogeltjes, de gele, werd via de stem van Enzo nagesynchroniseerd. 

Enzo is regelmatig in Zeist te zien. De meeste mensen laten hem gelukkig met rust, uit respect voor zijn privacy. Als ik hem tegenkom? Misschien toch even een praatje en een selfie maken voor mijn dochter. Dat mag dan ook wel na dit blog.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Ontberingen op de markt in Zeist


Het was vandaag druk, veel te druk om 09.40 uur. Er was soms geen doorkomen aan. En zeg nu niet “zeur niet, je loopt er zelf ook rond” want ik ben er altijd rond die tijd, ook in de winter, puh. Natuurlijk, het is morgen moederdag en iedereen wil kennelijk in de middag van de zon genieten.

De markt

Ook overigens was het geen feest. Bij de groenteboer Kraaij stond de file ver om de bocht, zeg maar 30 wachtenden. Bij de slager uit Nijkerk werd ik geconfronteerd met een assertieve well to do dame type expat/Lyceumkwartier die haar bistecca Fiorentina tot op de gram wenste aangesneden te hebben voor de door haar man op te zetten BBQ. Ook voor het overige nam ze ruimte en aandacht voor zich (uiteindelijk altijd ten koste van anderen). Ik meende dat ze voordrong, maar houd een kleine slag om de arm. Bij de visboer was het al iets rustiger. De verstandige kopers waren er al veel vroeger bij. Ik zag mooie tarbot liggen voor 1,75€ per gram. Maar ik hield het deze keer bij een stukje tonijn.

De AH

Wat later bij de AH was het ook geen feest en ook geen doorkomen aan. Schuldigen? De sullige vader achter de kinderwagen die zijn iets oudere kind met een karretje liet “experimenteren” ten koste van iedereen achter hem (niet hen, de kinderen treffen geen blaam). Verder de verschillende 50 plus mensen die op 1 meter van de schappen moeten kijken, omdat ze het van dichtbij niet zien. Ik heb dat ook, maar zet niet dan nog eens een kar achter mijn kont zodat er niemand meer door kan. Maar er was ook de oudere venijnige “geitenmelk mevrouw”. Ik pakte mijn pak melk langs haar heen (voldoende ruimte latend) maar ze was nog niet klaar bleek. Ze pakte nog een pak geitenmelk en keek me woest aan. Ook overigens ziet ze eruit al een zeer bewust levend macrobiotisch type. Waarom zijn de simpeler en minder bewust levende mensen vaak zoveel aardiger in de oppervlakkige omgang vraag ik me vaak af.

Verder nog geen rokjesdag

Veel witte benen en tenen op de markt. Weinig dat me bekoorde. In augustus zijn veel meer benen mooi, door de nazomerse bruinheid wordt schoonheid en lelijkheid behoorlijk genivelleerd. Nu ben ik als Pvda man wel voor nivellering maar qua benen houd ik wel van dit seizoen, waar ware schoonheid sporadisch juist bij witte benen naar voren komt. Maar rokjesdag moet nog komen, ook in Zeist. Woensdag was het te fris, Hemelvaartsdag telt niet mee en vrijdag jl. ook niet want toen was het geen echte werkdag. Maandag is het pas zo ver, dan is het weer een echte werkdag en meer dan 22 graden. De benen zijn bij menigeen dan al wel weer wat aangebruind.

En verder ben ik nu eindelijk weer wat tot rust gekomen. In de tuin en brood met aardbeien van Kraaij in de schaduw in de tuin.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

D’r Letste Koempel


Ja, zo voel ik me dan ook echt even. Als een mijnwerker, een hardwerkende, een van de laatste die de mijnen heeft verlaten in Zuid Limburg en verwoed Roda JC supporter bovendien. Versleten, 50 zijn en er als 70 uitzien.  Dat ik niets in me heb dat er op lijkt, doet dan even niets af aan dat gevoel.

De laatste jaren passeren we tijdens de mei vakantie regelmatig het stadion van Roda JC. Ik bewonder die prachtige veel te grote en haast Oost Europese Lichtmasten en het massieve stadion met dichte hoek, aan de rand van Kerkrade. Twee keer kreeg ik er buikpijn van. Toen ze op degraderen stonden en vorig jaar in de Jupiler League. En de mensen hebben het hier in deze regio al zo moeilijk, denk ik dan. Dit jaar handhaven ze zich, tot mijn vreugde. Ik moest er gisteren even naar toe, nadat we bij de naastgelegen AH XXL waren geweest. Even naar de fanshop, even bij iemand van Roda mijn blijdschap tonen voor het handhaven van het eredivisieschap. Misschien loop ik Pierre Vermeulen tegen het lijf of een andere voormalige coryfee. Uiteindelijk sprak ik kort de receptioniste om mijn opluchting te uiten.

RODA JC – MIJN DIENSTIJD

In mijn diensttijd, 1979-1980, ben ik er voor het laatst geweest. Het was bij een competitiewedstrijd tegen Ajax op het oude Kaalheide op de staantribune met mijn Voerendaalse dienstmaat Peter Lemmens. Het werd toen 2-1. We waren gelegerd in Tongeren en na de wedstrijd sliepen we bij hem en zijn ouders en zus. Die nacht was er op onze kazerne in Tongeren een alarmerings- en ontruimingsoefening. We waren er niet en werden gemist. “Of we homo’s waren” was de plichtmatige vraag toen ze hoorden dat ik bij soldaat Lemmens geslapen had. Hoewel beide geen macho straalden we allebei wel voorliefde uit voor vrouwelijk schoon en de vraag bleef dan ook niet lang hangen.

KAMELEON

Wat ik gisteren bij Roda had, heb ik bijna overal waar ik in een stadion kom. In Bernabeu voel ik me een laat tapas etende Madrileen van goede komaf. In het stadion van Rayo Vallecano voel ik me opeens een lower class Hero. Tijdens de EC 2 finale PSG tegen Barcelona in 1998 in De Kuip bevond ik me met een zwart kaartje tussen de Parijzenaars en zong mee “Alllez, Allez, Allez PSG”. Meerdere keren in Genua voelde ik me een Pesto etende en Gavi drinkende Ligurier. Ik heb dat bij RKC, waar ik me een bescheiden Langstraat bewoner voel, bij NAC, NEC, Vitesse, overal waar ik kom en ben geweest. Bij Schalke 04, Lens (ook mijnwerkers clubs) Lille en Espanyol. Ja ook bij Skala Kaloni, bij Farense, KV Mechelen en Estoril. Zelfs bij de grote drie in Nederland, Ajax, Feijenoord en PSV heb ik het in bepaalde mate. 

Wat het is weet ik niet en hoe het psychologisch te duiden is? Misschien past het bij mijn afkeer om onderdeel te zijn van een vaste hechte groep. Ik ben meer een individualist. Het twee uur supporter zijn biedt dan even een kortstondig groepsgevoel, waar ik kennelijk soms even behoefte aan heb. Maar ik zit er niet in gevangen, ik kan er dan snel weer van weg.

WAGENINGEN

Bij FC Wageningen had ik dat kortstondige extatische gevoel niet, daar kwam ik vandaan (Renkum), daar zat het onder de huid en voelde het als vanzelf. 

Nu denk ik weleens aan FC Almere. Ik fantaseer soms over een bezoek aan de club, het stadionnetje daar, tussen de 829 toeschouwers. Zal ik me dan direct een polderbewoner, een Halve Amsterdammer voelen?  Ik weet het niet. Ik betwijfel het maar sluit niets uit. Een nieuwe uitdaging in mijn leven wellicht om het eens te proberen. Wat is het. 34 minuten rijden….

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Over de “boze mensen” in ons land


 “Een diffuus gevoel van onbehagen” is er in onze samenleving, sprak onze toenmalige Koningin Beatrix in 2011 reeds in haar Kersttoespraak. En nu 5 jaar later hebben we te maken met miljoenen “boze mensen” in Nederland.

Het onbehagen.

Het diffuse, dus onbestemde is moeilijk te vatten. Want veel seinen staan anno 2016 nog steeds op groen of hooguit iets oranje. De (gezondheids) zorg en het onderwijs staan mondiaal op hoog niveau. Het gemiddelde inkomen en de gemiddelde uitkeringen/pensioenen zijn maar iets gedaald of iets minder gestegen. En de toename van de werkloosheid door de crisis kan met 100.000 of 200.000 niet het hoge aantal boze mensen nu verklaren. In de woorden van Beatrix zit al een licht verwijt aan de “boze mensen” van toen. Het gaat om “gevoel” dus niet om feiten en het is ook nog eens “diffuus” en dus niet verklaarbaar. Maar anders dan 5 jaar geleden is het nu veel meer een gevaar voor de samenleving (referendum, uitersten in samenleving, aanstaande verkiezingen) en niet alleen maar een speeltje vanuit het verheffingsgevoel binnen de elite.

  

Wie zijn de boze mensen? 

Het lijken vooral mensen te zijn die wat dichterbij de onderkant van de samenleving staan. Niet de onderkant zelf, die zitten zelf te diep in sores van (combinaties van) verslaving, persoonlijkheidsstoornis, overlevingsdrang vanwege geen werk/armoede. Het is de groep er boven die er qua arbeidsmarkt en woonomgeving meer mee te maken heeft. Het is de groep die ziet dat dat hun buurt met veelal huurwoningen er op achteruit gaat dan wel verandert door meer allochtonen, verwarde personen, vluchtelingen. Tegelijkertijd zien zij op TV bij Pauw politici en experts praten over de zegeningen van de multiculturele samenleving en de open grenzen en hebben ze moeite om de ingewikkelde PGB regelingen te snappen. Daarnaast is er ook een andere groep. De net gepensioneerden, die elke ingreep in de infrastructuur sterk bekritiseren en daarnaast in ingezonden stukken stevig afstand nemen van het foute beleid van de instituties, die ze net hebben verlaten.

Is de boosheid een- of meerdimensionaal? 

Meerdimensionaal wordt de boosheid indien er wordt gestemd op een anti partij. Het gevolg strekt zich dan uit over de hele samenleving. Vooral op internet zien we vooral eendimensionale boosheid. Uitingen in negatieve zin richting, het kabinet, de gemeente, NS, Ziggo, de Marokkanen, de EU. Maar kijken we wat verder naar die boze mensen dan zien we misschien iets heel anders, een lieve opa voor zijn kleinkinderen, de vrijwilliger die al 35 jaar de lijnen trekt bij de voetbalclub, die in een busje tweemaal per jaar spullen naar Roemenië brengt. Dit is een relativering van de vermeende boosheid. Mogelijk is het in een hokje stoppen van “boze mensen” zelfs wel een slimme truc van de elite om de inhoudelijke tegenstanders van hun gedachtengoed ver weg te zetten en niet serieus te nemen.

Cycli

Zou gevoel van samenlevingsgeluk een levenscyclus hebben. Net zoals een huwelijk na 7 jaar wat meer investering vraagt, de economische cycli 10 tot 20 jarige golfbewegingen kennen en een organisatie na 6 tot 9 jaar (natuurlijk niet in de gemeente Zeist met onze fluïde organisatie) reorganisatie vraagt? Past het in de samenlevingscyclus om langer dan 50 of 60 jaar in een periode van voorspoed en welbevinden te blijven? Is het een natuurwet dat er weer iets moet gebeuren (oorlog, verlies van verzorgingsstaat, ongecontroleerde toestroom door asielzoekers) voordat er weer een positieve nieuwe dynamiek ontstaat?

De elite

En hoe zit het met het weldenkende en zich gelukkig voelende deel van de bevolking? Is die van alle smetten vrij? Die groep maakt bewust of onbewust maar al te graag gebruik van financiele en maatschappelijke escapes. De hypotheekrente aftrek, de witte scholen, de hockeyclub, Panama, de hogere cultuur of ze verschuilen zich in die comfortabele weldenkende niche die D66 (een soort Zwitserland in NL) voor hen heeft geschapen. In die situatie popt boosheid minder snel op.
De progressieve jongere van toen 20, die zich druk maakte om de rechten van de arbeiders, stemt 35 jaar later op D66/PvdA/GL en woont nu in een jaren 30 woning en is met hele andere zaken bezig. In zijn of haar beroep bezig met efficiencybevordering/outsourcing en prive met bijvoorbeeld hulp aan vluchtelingen. Zaken die de arbeider van nu juist als bedreiging ziet.

Ben ik zelf een boze man?

Soms. Ik ben boos op allerlei vervreemdende neo liberale gedrochten in zorg, vervoer, energie, die 15-20 jaar geleden zijn ontstaan en die ons tientallen miljarden hebben gekost. De Lianders, Tennets, ArboNeds, ProRails. Vaak ben ik boos op mensen die 69 kmu rijden waar 80 mag. Mijn toorn richt zich ook op mensen die bij AH kassa eerst de kar uitladen en pas daarna langzaam aanstalten maken te betalen. Ook ben ik boos op mensen en dingen die mijn rust en ruimte aantasten. Maar naar mijn eigen beleving hoor ik niet tot de groep “boze mensen”. 
En of ik boos ben op de “boze mensen”. Daar ben ik nog niet over uit. Een mengeling van compassie en onbegrip strijden om  de eer.

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

“Opgewonden van de MCD”


Toen mij door iemand in Zeist gevraagd werd iets over de vernieuwde Jumbo aan de Joh. van Oldenbarneveltlaan  te schrijven was ik sceptisch. Ik heb er niet veel mee. Ook niet tegen, maar de Jumbo zorgt bij mij niet voor kippenvel. Op een zaterdagmorgen ging ik er toch maar heen. Totdat ik op het idee kwam om supermarkten “als vrouw” te verbeelden. Toen lukte het opeens wel om iets te schrijven.  Ik was bij de nieuwe Jumbo verrast door de ruimte. Daarna gingen mijn gedachten en fantasieën uit naar de concurrenten. Stel dat die supermarkten in Zeist een vrouw zouden zijn……

De Jumbo

Een dame van 42, cup D, houdt zich jong, maar wordt ongemerkt toch snel wat voller en ouder. Ze borrelt graag bij De Heeren van Zeist. Een beetje allemansvriend. Zonder pieken en dalen. Zeker niet meer de wat “goedkope” en feestende meid uit haar studententijd. Ze zet zich voorzichtig af tegen de AH, maar die zit vaak wel op het zelfde terras. De Jumbo deed het zelfs met de ex van AH. Sinds kort is ze nog wat meer opgepimpt maar zeker niet op een overdreven manier. Ik raak er niet opgewonden van. Vakantiebestemming: camping aan lido de Jesolo.

De AH

De “iets oudere zus” Iets gelijkmatiger en iets degelijker in het algemeen. Ze zijn absoluut geen familie, maar lijken ongewild wel op elkaar. Eenmaal per maand is het feest voor haar en dan gaan de haren los. Dan is het “happy hour” bij haar en geeft ze heel wat rondjes weg. Is meer nog dan Jumbo een kindervriend. Ze heeft wel veel foute mannen, die op de achtergrond aan de touwtjes trekken. Haar omgeving ziet ze niet. Maar ze zijn er wel, deze “aandeelhouders”. Haar tweelingzus in Den Dolder heeft het nog hoger in de bol.  Tot in de puntjes opgemaakt, zonder heel nuffig te zijn, gelukkig. Vakantiebestemming: stacaravan aan meer van Annecy. Daar komt ze veel gelijkgestemden tegen.

  
De Nettorama

Slettebak van 25? Neen dat is te negatief. Beetje simpel, dat wel. Maar niet kwaad. Wat al te bont uitgedost. Soms heeft ze wel even iets. Dan lijkt het even wat meer. Dan heeft ze tijdelijk iets in petto. Haar wat anders, merkkleding aan. Zeist bleek voor haar toch geen goede biotoop. Vakantiebestemming: Salou.

De Aldi

Ach, de 24 jarige vriendin van die Feijenoordsupporter in zijn rode 11 jaar oude Opel Astra met spoiler. ‘You see what you get’ bij haar. Geen dubbele agenda, niet behaagziek, maar zit ook geen ontwikkeling in. Toch heeft ze door haar eerlijkheid en simpele gelijkmatigheid genoeg vrienden. Vakantiebestemming: Renesse met haar jeugdvriendinnen uit het Ruhrgebied.

De Deen

Is hier net komen wonen. Negatief uitgedrukt ‘vlees nog vis’ maar kijk je er met open blik naar dan zie je een degelijke niet onknappe maar wat rommelige dame. Leeftijd is moeilijk te schatten. Ze woont na haar komst uit het Noorden. nu nog tijdelijk in een bouwval in Zeist west. De kenner ziet in haar wel potentie. Soms gaat ze ondanks de armoedige woonsitiatie soms even los, heel tegendraads dinsdags. Veel aanloop dan. Haar ex buurvrouw uit het Noorden “Onderschat haar niet!” Vakantiebestemming: geen tijd voor nu.

De MCD

Muurbloempje van onbestemde leeftijd. Ze probeert de laatste tijd wat meer naar buiten te treden. Weinig van te zeggen. Zal als echtgenote en moeder geen kat in de zak zijn, denk ik. Zeker niet als je een zekere saaiheid op de koop toe neemt. Wel een hoge uitdagingsfactor voor een man om haar met wat geestelijke en fysieke aandacht te laten opbloeien. Ik denk dat ze dan helemaal los gaat, voor het eerst. Als ik eraan denk, word ik zelfs wat opgewonden. Vakantiebestemming: huisje in Zwarte Woud.

Lidl

Deze dame van een jaar of 35 heeft zich goed ontwikkeld. Na het LBO heeft ze heel wat avondstudies gedaan. Daardoor beweegt ze zich in andere kringen nu ook wat makkelijker. Ze heeft al iets gehad met ex vriend van de Jumbo. Haar oude vriendinnengroep van school gaat nu meer om met Aldi. Vakantiebestemming: meestal Rimini e.o. Dit jaar voor het eerst weekje Toscane erbij.

Na deze verhandeling zult u snappen dat ik sta te popelen om de MCD een keer met een bezoek te vereren. Zou ze me leuk vinden?

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

De keeper zonder nek en dribbelaar met Lombroso hoofd.


Neen voor mij geen Tahiti of Madagascar. Dat zijn voor velen exotische oorden en wie heeft er niet de wens daar ooit op een hagelwit strand te liggen met jonge dames met blote borsten die kokosnoten verkopen? Ik niet.

Na mijn twee bezoeken aan Rayo Vallecano zo tussen 1995 en 1998 heb ik qua exotische beleving niets meer te wensen. Nu stond Zwitserland tot dan qua exotischiteit nummer 1 met dat sprookjesachtige landschap, de onbestaanbaar brave mensen met die kinderlijk lieve taal. 

Zo tussen 1987 en 1999 beleefde ik vele hoogtepunten als voetballiefhebber. Ik was overal, bij Estoril, Skala Kalloni, Top Oss, Real Madrid, Roma, Juventus, Barcelona , Genoa en nog 30 of 40 stadions, waaronder dat van Rayo Vallecano.
  
Rayo Vallecano sloeg alles. Vallecas, een buitenwijk van Madrid is een arbeiderswijk. In die jaren kwam ik enkele malen in Madrid en bezocht Estadio Calderon en Bernabeu. Ik plakte er dan ook graag een wedstrijd in de wijk Vallecas aan. Ik zag er een zondagmiddagwedstrijd tegen Sevilla om 12.00 uur en een zaterdagmiddagwedstrijd tegen Elche. Een klein stadion met lelijke, steile tribunes en een klein veld. Het kopen van een kaartje is er niet moeilijk. De namen van de spelers ken ik niet. 

Maar dan dat rare opgewonden mannetje met zwarte krullen en wenkbrauwen, dribbelend met zijn hoofd naar beneden, waardoor ik de Lambroso (wenkbrauwen dicht op de ogen) trekken amper kan zien. Is dat niet die jonge speler van Barcelona, nu een aantal jaar ouder? Hij blijkt het te zijn. Om de 5 minuten zet hij een solo op. In 8 van de 10 keer verzandt die. Maar de andere twee keer schept hij ruimte, waarvan de anderen helaas niet profiteren. Steeds druk gesticulerend tegen scheidsrechter en medespelers. Inmiddels blijkt hij trainer bij Toledo.

  

En dan die man in de goal. Veel te klein en al wat ouder, lijkt. Achteraf was hij toen 28. Zijn hoofd voorover, lijkt. Heeft hij wel een nek, vraag ik me af. Dat blijkt niet zo te zijn. Hij kan wel wat, hij heeft immers 74 wedstrijden in de Primera Division gespeeld en 15 in het Nigeriaanse elftal. De tweede keeper van Go Ahead, Peter Rufai, was zijn concurrent. En dan zijn naam “Wilfred”, ook zo detonerend voor een Nigeriaan, alsof je een papegaai “Jan Willem” noemt. Ik zie op TV regelmatig zijn treurige en verongelijkte hoofd na weer een tegendoelpunt, alsof hij zeggen wil “Wees niet boos, ik ben nu eenmaal klein, jullie hebben me aangetrokken”. 

De laatste keer in 1997 of 1998 zag ik Dave van de Bergh ploeteren op het middenveld van Rayo Vallecano. Zijn gave techniek werd nauwelijks benut. Misschien iets voor (toen) mijn club FC Utrecht? Ik was te verlegen de club te tippen. Een half jaar later werd hij aangetrokken door Utrecht

Toen ik plaatjes zocht voor dit blog kwam ik zojuist het bericht tegen over het overlijden van keeper Wilfred, vorig jaar januari op 47 jarige leeftijd in een ziekenhuis in Alcala de Henares. Zijn laatste jaren was hij bewaker op vliegveld Barajas. Ik had de arme keeper graag een langer leven gegund.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Supermarkt safari in Almere -DEEN


“Deen” in Zeist 

Wie gaat er nu vanuit Zeist in Almere (we waren er vanwege Primark) naar een DEEN supermarkt. Ik ben zo gek en mijn vrouw Lucia ook.

Over een maand is het immers zover. Dan opent de supermarktketen DEEN haar eerste filiaal in Zeist. In Zeist-west De Clomp wel te verstaan. De keten is hier niet bekend. Wel in Noord Holland. De meest zuidelijke vestiging is nu in Naarden. 
  

Deen komt in de plaats van Nettorama in winkelcentrum De Clomp. Ik heb het er moeilijk mee gehad, het vertrek van Nettorama. Die rommelige zaak met onmodieuze kleuren en superlage prijzen. Het vertrek heb ik wat makkelijker kunnen verwerken nu ik heb gemerkt dat de Nettorama geen echt afscheid heeft genomen van haar vaste klanten. Geen brief, geen laatste aanbiedingen. Jammer.

Gisteren togen we dus naar Almere, Almere haven om precies te zijn. Waarom daar? Omdat het winkelcentrum Brink aldaar is gelegen in een zelfde architectonische en sociale biotoop als De Clomp hier in Zeist. Goed bedoelde betonbouw daterend van eind jaren 70. Dit hier en daar voorzien van een woonerf, drempel of miniplatje met trap voor de woning. Het voorkomen van woningnood voor lager betaalden, het beperken van inbreuk op groen en van kosten waren leidend. In jargon heet dit een “bloemkoolwijk”.

Ik was wat nerveus. Zou ik met de bedrijfsleider op de foto kunnen? Zou ik durven te vragen. Ik twijfelde. Mijn vrouw zou zich genereren. Misschien met een ander personeelslid. Maar het zou te raar zijn. “Ja, uh ik kom uit Zeist en daar komt een een Deen en omdat ik veel schrijf over koopjes en supermarkten op Facebook en Twitter…ben ik speciaal naar Almere Haven gekomen om…..”

Deen viel mee! De zaak straalt rust en ruimte uit. Het jonge personeel wordt goed aangestuurd en er zijn voldoende aanbiedingen. Wat opvalt zijn de ronde getallen. Iets kost geen €3,89 of €3,79 maar €3,80. Het prijsniveau ligt wel hoger dan bij Nettorama en bij de vaste prijzen iets onder AH. Gelukkig zijn er genoeg aanbiedingen met “2 halen – 1 betalen”. Dinsdag schijn DEENSdag te zijn met extra aanbiedingen. Deen staat in de Noordelijke regio bekend vanwege haar goede assortiment, met name groenten. Bij de kassa is er t.o.v. Nettorama veel meer ruimte en je kunt betalen door je pasje tegen het pinapparaat te houden. 

Gerustgesteld reden we terug naar Zeist.

Welkom in Zeist-west DEEN! 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen