Wachtende mannen.


“Wat een sufferds, die zitten onder de plak bij hun vrouw. Je ziet het aan hun gezichten. Ze staan liever op het of zitten langs de waterkant te vissen, en dan laten zich dit nu aanleunen”.

Als jongeman keek ik altijd met dedain naar de vele wachtende mannen in de winkelstraten en in winkelcentra. Zo zou ik nooit worden. En nu ben ik er zelf een, een “wachtende man” van volgend jaar 61. Tragisch? Valt mee, ik vermaak me omdat er in mijn hoofd doorgaans van alles plaatsvindt, zonder al te negatieve inhoud. “Wachten” ik ben daar gewoon goed in. Al moet ik er twee uur zitten. Maar ik moet wel in de wachtstand staan. Vaak “wil ik door” zoals bij de kassa van de AH. Dan is 10 seconden onnodig wachten mij al teveel.

Ik mopper vaak over het ontbreken van bankjes voor “wachtende mannen” in de winkelcentra. Waar dat in andere landen, zoals Spanje en Italië vaak goed geregeld is, is dit in Zeist en Nederland in het algemeen minder. Verkeerde zuinigheid? Calvinistische Lijd Cultuur?

Maar wat zie ik nu? Schuin voor de H&M in Zeist zijn bankjes verrezen en wel van die bankjes die meer een stoel zijn. Voldoende ruimte en met minder kans om tegen elkaar aan te gaan schuren. Eindelijk!

Ze zijn nodig. Het maakt het op zaterdag winkelen voor mannen zoveel leuker. Vrouw kan rustig shoppen (in mijn geval vaak met dochter erbij) en man kan in alle rust zitten, mensen kijken, soms krantje erbij en met de Iphone spelen. Zo ben ik ook op de foto gezet. In eerste instantie zeer ontspannen maar op enig moment komt er toch wat ongeduld “Het duurt nu wel heel lang, ik wil zo ook nog even naar voetballen bij Jonathan of FZO, waar blijven ze nou?!”.

Thuisblijven is niet altijd een optie. OK het kan, maar op enig moment krijg je dat toch op je brood. “Juist in het weekend moeten we leuke dingen samen doen, door de week ga je ook al je eigen gang”. Het is wellicht al weer lang geleden, dat ze dit uitsprak, maar die zin blijft maar als een repeterend phantoom door mijn hoofd zoemen.

Gelukkig zijn er nu de bankjes. Met die bankjes blijven die “leuke dingen” voor mij gelukkig ook nog een beetje leuk. Bedankt gemeente Zeist!

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

E Bikers, pas je aan!


Al lang erger ik me eraan. Maar het gaat steeds meer de spuigaten uitlopen, ook in Zeist. Het gaat me niet om die accu of die motor. Ik ben voor technische vernieuwing. Al een aantal malen had ik een bijna- of zag ik een bijna ongeluk. Je hoort ze niet en ze zien er doorgaans ook heel beschaafd uit. Eigenlijk van mijn soort. Collega’s, bijna buren, schoolpleinmoeders. Verder niets mis mee. In een auto lijken het me geen racemonsters. Ze lijken me beschaafd, ze lezen vaak een krant, maar op de elektrische fiets?

Zelf ben ik gewend om in de auto mijn snelheid aan te passen. 50 kmu, in een woonwijk naar 30-35 kmu en bij een school nog iets langzamer. Maar die snelle fietsers hebben dat niet. Die rijden met 22 tot 40 km geruisloos, zonder geluidssignaal door gebieden met voetgangers en fietsers, die met snelheden tussen de 5 en 20 km voortbewegen. Dat verschil is veel te groot. Gemiddeld 31 om 13 km en dat is gevaarlijk op fietspaden van vaak minder dan 2 meter breed.

En het worden er steeds meer. Ze zijn al bijna in de meerderheid, de accufietsers. Dat stralen ze ook uit. Onverstoord blijven ze als lemmingen of als kuddes gnoes hun hoge snelheid aanhouden. Verstoord kijken ze naar ouderen of schoolkinderen, die ze met te hoge snelheid inhalen. Zelden zie ik zo’n accufietser de snelheid in de bebouwde kom matigen. De fietspadenstructuur is er ook totaal niet op berekend. Maar geef de overheid geen schuld. Pak je eigen verantwoordelijkheid en zet de snelheid bij drukte in het Centrum en in woonwijken wat lager!

Natuurlijk geldt het bovenstaande (soms nog in versterkte mate) ook voor wielrenners. Het geldt niet voor mensen die door ouderdom dan wel handicap een accufiets nodig hebben en hun snelheid aanpassen.

Zo langzamerhand komen de soort accufietsers, die ik beschrijf, in het foute rijtje, mijn rijtje van de onmaatschappelijken, naast de

– de eigenaren van loslopende honden, die bijtrisico in zich hebben;

– De illegale afvaldumpers;

– De parkeerders op invalidenparkeerplaatse en laad- en los zones.

En dat is toch niet wat onze brave accufietsers willen……

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Alles bij elkaar ….een mancave


Mijn mancaves

Veel mannen hebben dat, een mancave. Op mijn atletiekclubje hoor ik ze er trots over praten. Mannen hebben behoefte aan rust, respect en regelvermogen. In de ruimte met een echtgenote is dat niet altijd per definitie het geval. U kent het wel….

– “de vuilniszak, gisteren al gezegd, hij is vol. tijd voor nieuwe. Hoe vaak moet ik dit soort dingen zeggen”

– “Jij ook altijd met je voetbal”

– “Zit je weer aan de chips”

– “Je gulp staat open. Je verliest steeds meer decorum”

– “Morgen gaan we naar de Ikea”

– “Je zou de kattenbakken doen….”

– “De stapel kranten….volgende keer als ik ze zie gooi ik ze weg”

Wordt dit allemaal gezegd? Nee maar zelden, maar er is altijd de kans van wel. En zelfs die kans, dat geeft de onrust.

De mancave is daarom de oplossing voor veel mannen. Een zolderkamer, een schuurtje met tv, internet en eventueel klein koelkastje. Rotzooi maar wel rust. Je bent er zelf de baas. No go zone voor de vrouw. Even gedurende een door jou te bepalen tijd geen kans op dit soort zinnen. Je beslist immers zelf hoelang je je daar opsluit.

Ik ben niet in de positie een klassieke mancave te hebben. Vroeger had ik soms de zolderkamer als het beneden heel even te erg was. Ook bij logees en drukte was ik daar soms even. Ik kwam er gisteren opeens achter dat ik eigenlijk toch wel een soort van mancave heb georganiseerd, geconstrueerd.

Buiten in de tuin.

Van april tot september zit ik er, elke avond dat het meer dan 14 graden blijft. Mijn vrouw zit er ook vaak bij, maar gaat bij 17 of 18 graden naar binnen, niet eerder. Het spectrum tussen 14 en 17 graden is mijn mancave.

De eigen TV met draadloze koptelefoon

Vrouw kijkt haar series van Netflix op de 65 inch TV. Ik heb een eigen TV. De 10 jaar oude Salora. We hebben dan haaks op elkaar staande zichtlijnen. Eerst was het de dochter Rozanne TV, nu mijn TV. Met draadloze koptelefoon uiteraard.

De berging.

Bij grote drukte vanwege logees kies ik soms voor de berging. Hier geen nachtelijke water- en toiletgeluiden. Wel een eigen koelkast en toilet heel nabij. Er past net een opklapbed.

Mijn Peugeot 107

10 jaar oud. Mijn vrouw vindt het verschrikkelijk, een brommer op wielen. Maar ik vind haar Renault Megane verschrikkelijk in de bebouwde kom. Teveel piepjes en lampjes. Net een boeing 747. Mijn 107 ligt vol met papiertjes, gesmolten chocola en andere zooi. Ik luister vaak naar de radio als ik rij, naar zenders waarvan mijn vrouw niet houdt.

Eingenlijk wel prima zo. Ik hoef geen eigen kamer.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Wat nu op zaterdagavond 19.00 uur?


Een ideale invulling voor het begin van menige zaterdagavond had ik. Rond 18.15 uur eten. 18.45 uur afruimen en rond 19.00 uur naar een volleybalwedstrijd van Pelster Cito Heren 1 in de De Koppeling. Ik ontdekte het pas een jaar of anderhalf geleden door mij dochter Rozanne die speelt bij Cito in de meisjes C2. Ze was vorig jaar ballenmeisje.

Het is 300 meter fietsen en ik zit midden in de Topsport. Want Cito Pelster heren 1 speelt Volleybal in de Top Divisie. Het een na hoogste niveau in Nederland. Strakke regels van de Nevobo, goede scheidsrechters, verplichte ballenmeisjes en -jongens. Vaak ook een volle zaal met veel lawaai, de enthousiaste “stadionspeaker” en discjockey Arjen Hoekstra en tussen de 60 en 150 man. Er zitten hele en halve bekenden en na verloop van tijd ga je de spelers en hun spelstijl en maniertjes kennen. Ik verheugde me op het nieuwe seizoen.

Volleybal kent in een wedstrijd veel omslagpunten. Veel meer dan bij voetbal of korfbal, dat ik 35 jaar deed. Je moet drie sets winnen en lukt dat niet dan volgt de vierde of vijfde set. Bij 1-0 in sets en 22-19 in de tweede set zindert het. Bij de 23-19 is de set al bijna binnen. Bij de 22-20 raakt de voorliggende partij onzeker en ruikt de ander bloed. Zo zijn er bij min of meer gelijkwaardige tegenstanders) elke wedsrijd tientallen van dit soort momenten. Thuis zei ik “Kan zijn dat ik om 20.15 uur. thuis ben bij een snelle drie setter, maar het kan ook 21.30 uur worden”

50D0F5E4-2D55-4C1A-84E1-51C65716C645

 

De laatste jaren was er voor Cito de plek tussen middenmoot en degradatiezone. Altijd spanning en sensatie. Daar houd ik van zolang ik er maar geen onderdeel van ben.

Maar nu….is het gestopt. Te weinig spelers voor de deadline van de Nevobo van 1 september. Er is hard aan getrokken, maar het is niet gelukt. Er zijn in deze regio gewoon te weinig goede volleyballers. Ook andere verenigingen lopen er tegenaan. Enkele stapjes lager nu, terug naar de Tweede Divisie met grotendeels andere spelers, waaronder die van Cito 2. Jammer.

 

En wat moet ik nu op zaterdag om 19.00 uur? Bundesliga kijken dan maar. Of AH Bonusfolders lezen en die van de Deen, die om die tijd komen. In ieder geval niet naar die populaire schreeuwerige flutshows kijken als “Dancing the stars” of “Heel Holland doet dance dance”. etc.

Misschien af en toe een kort weekenddutje op zaterdag om 19.00 uur om het weekend doormidden te zagen. Mooi zaagmoment, zaterdagavond 19.00 uur. “Lucia, meneer Zaagmans is er, naar boven, kort dutje”

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Proud to be a “9 to 5 er”!


“Geen 9 to 5 er”

Ik kan er zo moedeloos en zelfs boos om worden.

De naïviteit of de domheid die aan de orde is bij bedrijven. Het idee dat op zich goed opgeleide werknemers echt denken dat bedrijven het goed met hen persoonlijk menen.

Bedrijven die mensen met hun “geen 9 to 5” geblaat het gevoel geven dat ze beter:

Niet teveel privé actief moeten zijn, niet op een sportclubje moeten gaan

Geen vrijwilligerswerk in de avond moeten doen.

Verjaardagen van hun oudere tantes in de avond moeten laten schieten.

Niet teveel aandacht aan het gezin moeten geven, die ander, de partner kookt wel en brengt de kinderen om 19.30 uur naar bed.

Op onregelmatige tijden moeten gaan werken omdat dat goed voor je gezondheid is.

In de mindset kunnen staan dat het werk nooit af is en altijd doorgaat.

Er zijn kennelijk nog steeds bedrijven die om “moderne mensen” aan te trekken de “geen 9 to 5” zin plaatsen. We leven in 2018, niet meer in 2003!

Nu ben ik zelf een echte “9 to 5 er” en ik ben er trots op. Natuurlijk heb ik weleens een avondbijeenkomst en ik lees de mail ook in het weekend. Maar als ik absoluut niet iets wil zijn dan is het een “geen 9 to 5 er”

Voor de goede orde, ik heb het over huis tuin en keuken kantooromgevingen, niet om de horeca.

De knip rond 5 is een mooie, een natuurlijke. Het helpt je zoveel meer uit de dag te halen. Kind van de crèche, boodschappen, koken, kind naar bed. Eventueel hond uitlaten, een dutje. Die knip van 17.00 tot 19.30 uur is zo ontzettend functioneel en daarna kun je weer door….met wat dan ook.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

“Hevig verlangen naar het WANDA stadion in Madrid”


“Hevig verlangen naar het WANDA stadion in Madrid”

Tot voor een jaar speelde Atletico Madrid in het Estadio Vicente Calderon. Net ten zuiden van het centrum van Madrid aan de oever van de rivier Manzanares. Een rauwe buurt, passend bij de harde speelstijl. Ik was er ooit in 1996 bij de wedstrijd tegen Betis Sevilla.

Het imposante nieuwe WANDA stadion is nu al bijna een jaar klaar. “WANDA Metropolitano”. De gemeente heeft ook grote betrokkenheid gehad. Ik zag het vorig jaar maart liggen, net ten zuiden van het vliegveld Barajas.

Ik ben soms een naieve romanticus, qua voetbalstadions dan (anders gaat mijn echtgenote Lucia de Spirt direct in de ontkenningsmodus). Ik ging ervan uit dat de naam zorgvuldig is gekozen. Misschien is Wanda wel de naam van de overleden vrouw van een ex ere voorzitter. Misschien is het een samentrekking van iets. Misschien is de naam gekozen op het uiterlijk van het stadion, te weten groot en rond. Misschien is het de voornaam van een Madrileense wethouder, die dit alles financieel door grondruil mogelijk heeft gemaakt.

Een Wanda is ook groot en rond. Ik denk aan Linda’s , aan Amanda’s, aan Wendy’s. Aan Wendy van Wanten. Aan een koe- of amandel ogige vrouw van 45. Groot, als een Duitse nieuwslezeres, maar zeker niet dik. Bruine ogen, volle boezem. Lief vooral, naief ook, maar zeker niet dom. In bed is ze “overwhelming” maar zonder op enige manier overheersend, dominant of initiatiefrijk te zijn.

Ik wil naar Madrid, naar het Wanda stadion en wel direct!

Totdat ik net een Voetbal International van eind juni las.

“Wanda” blijkt een groot en wat agressief opererende Chinese multinational in entertainment en vastgoed.

Tja, eigenlijk is de ballon nu direct doorgeprikt. Hoef niet meer zonodig naar Madrid……

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Excuses aan veel Bakfietsmoeders


“Bakfietsmoeders bestaan niet (meer)”

Voor mij was de in Zeist veel voorkomende “bakfietsmoeder” de spreekwoordelijke personificatie van veel wat in mijn ogen fout is. Het modern progressieve gezin dat stemt op Groen Links en soms D66 of PvdA (op zich nog niets mis mee), dat woont met aftrekbare hypotheekrente in een jaren ‘30 koopwoning in een gewilde buurt. De kinderen worden naar een Jenaplan of Montessorischool gereden. “Een witte school!” werp ik dan tegen. De reactie van de bakfietsouders “Nee, wij kiezen bewust voor dit speciale onderwijssysteem”.

Ja dank je de koekkoek denk en zeg (soms) ik dan. Wel pleiten voor een “inclusieve samenleving”, voor opname van veel vluchtelingen maar daarnaast heel bewust in de eigen witte niet toegankelijke enclave leven. En wat het ergst is. Zie je een bakfietsvader, dan moet die zonodig met blote tenen in leren sandalen…..

Het gaat zelfs zover dat ik op de verkiezingsavond, met maar 1 biertje op, als PvdA man enkele echte VVD ers aanklampte. “Ik houd van jullie, heerlijke doorzichtige vet foute liberalen, you see what you get. Beter dan die progressieve neppers, die verheven politiek correcte standpunten hebben en opdringen, maar ondertussen”.

Ook in “mijn” Brugakker zie ik ze rond 08.15 uur vertrekken, bruine gevaartes, achter elkaar dezelfde richting op, bijna gelijkend aan een kudde Gnoes. En niet naar de nabije De Sluijs, de Griffel of De Koppel, nee verderweg met zijn allen.

Ik tweette enkele maanden geleden.

“Ooit een bakfietsmoeder gezien, die in een sociale huurwoning woont?”

“Ze bestaan echt, progressieve bakfietsouders die voor een inclusieve samenleving zijn maar hun kinderen met droge ogen naar een exclusieve witte school sturen.

“Dat er mensen zijn die tegen zwarte Piet zijn en dan hun kind naar een witte school sturen….”

Maar klopt mijn beeld nog wel? Het begint vorig jaar al met mijn buren. Een sociaal, rustig en nogal Kerkelijk gezin met drie kinderen en opeens met een bakfiets. Het bracht de eerste verwarring. Wat zie ik de laatste weken verder?

Naast het gemeentehuis zie ik een vrouw uit haar sociale huurwoning komen en de bakfiets uit de schuur pakken.

Op straat fietst ik achter iemand met bakfiets en kinderen, die er nogal heel erg volks uitziet, Tokkie achtig zelfs.

Een moeder met Migratie Achtergrond en hoofddoek met maar liefst 5 kleine kinderen in de bakfiets.

Vandaag op de markt zie ik twee bakfietsvaders met schoenen en sokken aan.

De in het begin neergezette spreekwoordelijke en bij mij uitslag opwekkende bakfietsmoeder bestaat dus eigenlijk niet meer. Ik moet omschakelen. Was ik in mijn eerdere uitingen niet te beledigend? Is een bakfiets anno 2018 niet gewoon een handig vervoermiddel voor alle rangen en standen?

Aan alle “andere” bakfietsmoeders, de Christelijken, de Tokkies, de huurders, de vaders met schoenen aan en de Moeders met migratieachtergrond biedt ik oprecht excuses aan. Indien ik met eerdere uitingen op sociale media u onrecht heb aangedaan, dan spijt me dat zeer.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Wat is Nederland toch een vervelend suf land


Kijken jullie ook allemaal naar de Belgische TV? Ik wel. Al dagen. Ik ben totaal afgeknapt op de NL TV. Wat een treurig land zijn we toch. We hebben een handelsoverschot van tientallen miljarden euro. Ook ondertussen een begrotingsoverschot. Toch moet op last van de neo progressief liberale hoofdstroom in dit land de Publieke omroep 62 miljoen € bezuinigen.

Gevolg…de Nederlandse voetballiefhebber wordt overladen met verschrikkelijke reclame van gokspelen (hoe verzin je het) en van een vadsige niet leuke Amsterdammer die iets doet voor een brillenzaak, waar ik niets van snap.

Dus kijk ik naar Belgie Een. Zonder reclame. Daar zien we ook nog eens Imke Courtois met haar zoetgevooisde stem, bescheidenheid en prettige fysionomie, al zijn haar benen wat te iel. Gisteren hoorde ik positieve reacties over haar toen ze was uitgenodigd bij de NL TV. Nu zit ze weer op Belgie.

Dus ….overschakelen naar Belgie!

Voor de voetballiefhebbers….delen mag deze keer.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Horror in Hoog Catharijne, waar is mijn dochter?


Dochter wilde naar de nieuwe “Five Guys” bij Hoog Catharijne en Utrecht CS. Ik vind dat we met de bus moeten. Vrouw en dochter stemmen in. Auto aan Kroostweg Noord gezet en bij Jordan Lyceum, daar gaan 8 bussen per uur naar Utrecht. Veel relaxter dan de auto. Zelf waren we wel benieuwd naar de nieuwe inrichting van het gebied. Bus uit. Roltrap op en dan rechtsaf door de stationshal naar HC.

DE POORTJES

Ow, poortjes? Ok, we hebben alle drie een OV kaart, ik zelfs een NS kortingskaart tevens OV kaart. Wij door de poorten op weg naar de vernieuwde stationshal en HC. “We lopen de goede kant op volgens Google Maps“ roept dochter Rozanne nog.

Wat lees ik bij het passeren van de poortjes? “U ben ingecheckt”. Lucia en ik lopen ietwat verbaasd door. Rozanne volgt, denken we. Na 50 meter krijg ik een raar gevoel. Ik kijk rond. Geen Rozanne. Na 70 meter alarmeer ik Lucia. We kijken om ons heen.

In de verte staat ze te zwaaien. Voor de poortjes. Wij ernaar toe. “Mijn OV kaart doet het niet!” Wij proberen terug te gaan. De poortjes sluiten steeds. Vreemde melding “u bent al uitgecheckt” of “u bent inhecheckt”. We komen niet bij elkaar, ouders en dochter, gescheiden en geen perspectief op hereniging.

Ach bedenkt Mijn vrouw……haar OV jaarkaart Lees verder

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Angst en Verlangen in Lissabon


Daar loop je dan in je eentje door een zwoel, zweterig #Lissabon, met lichte regen en 15 graden. Het is 09.30 uur. De dames, vrouw en dochter, zitten binnen in afwachting van het ontbijt. Voordat ik mij “galao” drink en  mijn twee kranten lees, loop ik even rond.

Aan de Rua de Conceicao valt mijn oog op drie zaken. Zaken uit de jaren ‘50 of nog eerder? Ze verkopen van die spullen die men “fournituren” pleegt te noemen. Fournituren zijn kleine textielwaren en andere kleine benodigdheden die bij het naaien van pas komen. Het is wel van oudsher een vrouwending, althans gedurende het grootste deel van mijn leven. Maar hoe zal het later gaan?

Misschien worden fourniturenzaken in een “modern” land als Zweden of een “moderne” stad als Utrecht straks wel verboden onder druk van extreme (vaak getriggerd door persoonlijkheidsstoornissen als autisme of Asperger) groeperingen die fournituren zien als een relict van vrouwenonderdrukking in de jaren ‘50.

Whatever. Ik kom er niet van weg. Ik maak foto’s. Best eng. Zou een van de drie winkeldames me zien? Er is Politie op straat. Stel je voor dat een dame naar me schreeuwt “Senhor, nao photografia, prohibido, Policia, se faz favor!!”. Ja ik heb een zekere neiging betrapt te willen worden. Bij het stelen van chocolaatjes, het eerder weggaan bij een congres etc. Een lichte aberatie, zou je dat kunnen noemen.

Of is het een verlangen? Naar de veilige en rustige jaren ‘50 en ‘60 toen kleding nog gemaakt en vermaakt werd. Sommige tantes van mij waren naaister. Hangend aan de rokken van mij ma ging ik mee naar de fourniturenzaak Snoek aan de Dorpstraat in Renkum.

Die dingen die de jarretels bij elkaar houden, soort elastisch band met haakjes of knoopjes, dat zijn -denk ik- ook fournituren. Hm, maar snel wegwezen hier.

Nu weer veilig in ons appartement.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen