Lijn 74 Zeist – Londen (IC & Eurostar)


Vanuit ons huis in Brugakker gaan we maandag om 12.30 uur met de koffers over straat naar de bushalte van lijn 74. Onze reizen gaan doorgaans met de auto en dan soms via een ver weggelegen vliegveld als Zaventem, Charleroi of Weeze. Het voelt nu best apart, als een bijzonder avontuur. Een avontuur, nog groter dan mijn reis met lijn 74 van Zeist naar Vianen in oktober. Familie de Bok op stedenreis naar Londen. De bussen zijn er niet echt op berekend, een gezin met grote koffer, twee kleine en 2 rugzakken.

We komen na in- en uitstappen, roltrap op en -af uiteindelijk aan in Rotterdam Centraal maar wat nu? Met onze hele kofferzooi toch eerst maar uitchecken, anders kost het veel geld. Door de poortjes naar buiten en weer terug met onze uitgeprinte IC en Eurostar papieren om te scannen. Uiterst onhandig en vermoeiend. Komen we bij het IC en Eurostar perron Staat er “Reizigers met internationale trein kunnen hier uitchecken”. Tja, weten wij veel.

Als het aan mij zou liggen, dan liever eigenlijk geen Londen. Koud, nat, duur, Brexit, raar eten. En veel te lang reizen voor een klein stukje. Maar vooral dochter wilde graag. Ze denkt eraan Engels te gaan studeren. Ook de in mijn ogen volstrekte malloot Boris Johnson houdt me tegen. In ieder geval in Londen lijkt er ondanks genoemde malloot, genoeg veerkracht/dynamiek om de stad op niveau te houden. Op het platteland en suburbs weet ik het nog niet. Soort van “eigen gekozen verelendung”. De vraag is of je moet zeggen “Net goed stomme oude kiezers” of dat je vanuit Christelijk perspectief erbarmen moet hebben met het volk. Mogelijk is het in de Noordelijker armere streken zo erg dat al het andere als beter wordt gevoeld. En Labour is een matig alternatief in GB. Ik ben er nog niet uit.

De vakantie zelf? Boven verwachting positief, Londen. We hadden een Airnb appartement in een prettig buurtje West Brompton, een soort niemansland tussen het sjieke Chelsea en South Kensington en het wat rauwere Fulham. Perfect passend bij mijn persoonlijkheid, spelend tussen de linies en niet verbonden aan een specifieke groep, de elite of het volk. De rest kunnen jullie verder op mijn persoonlijke pagina lezen.

En terug? De hele week scan ik al de site “Windfinder”. Er is immers elk weekend storm, volgend weekend 7/8 maart weer, voor de vijfde keer. Spelen we dan toch een rol in een bizarre soap voor andere kijkers in het heelal? Ik weet al dagen dat er zaterdagmiddag veel wind komt en ik vrees de Moerdijkbrug. inderdaad om 13.00 uur staan we in Brussel 75 minuten stil “vanwege problemen verder op de route”. Niemand heeft het over wind. Ik waarschuw de medereizigers “het is de wind”. Uiteindelijk geven de meisjes van Eurostar het toe “Het is de wind”. Met 80 kmu gaat de Eurostar over de Moerdijkbrug.

Ik verlang naar lijn 74, naar Zeist, de nieuwe AH, de kranten, de grote 65 inch TV. Zover is het nog niet. We zijn op Rotterdam Centraal, maar wat nu? Eerst mijn 60 plus “gratis reis” verzilveren via het voor 60 plussers erg ingewikkelde “bestelling ophalen”. Ook voor de dames samenreiskorting regelen. Maar er zijn op het station helemaal geen zichtbare NS ticketautomaten. Weer 300 meter lopen met de kofferzooi. En weer uitchecken met Eurostar papieren en weer inchecken. Net op tijd springen we de Intercicy naar Utrecht in.

Lijn 74 is in zicht. We stappen later in Zeist bij De Clomp in het schemer uit. Er is daar over 20 meter geen normaal voetpad. Ik weet dat al langer. Maar met koffers heb je er echt last van. Toch eens bij de gemeente melden.

We zijn nu even klimaatneutraal geweest. Op latere leeftijd geven we het goede voorbeeld. In de ogen van onze bijna 15 jarige dochter zijn we nu goede “Boomers”. Wat een opoffering voor het klimaat. Trots lopen we de straat in. We hopen op applaus. Op gordijnen die opengaan, buurtbewoners die de duim omhoog steken. Niets. Thuis zijn er de poezen. Lief, maar me aankijken of enige notie van me nemen doen ze niet.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Toch maar niet…..


Toch maar niet…..

De afgelopen week was een drukke. Normaal kom ik na het werk rond 17.30 uur thuis, vaak nadat ik nog wat bij de AH of Deen heb gehaald. Koken, eten, keuken opruimen. Om 19.00 uur op de bank, waar ik soms in slaap val. Om 20.00 uur aan de eettafel met kranten, TV aan en Ipad en om 22.00 uur weer terug in de kamer op de groene bank.

Afgelopen week was alles anders. Maandag om 19.45 uur naar café Bommel voor het voetbalcafé. Het ene na het andere biertje krijg ik aangeboden. Maar ik stop bij twee. Dinsdag is er een soort van halve heimiddag op kantoor. Met daarna een naborrel in Victoria, twee glazen wijn. Vrijdag een brainstormsessie, fotomoment en borrel na van het Zeister Magazine, aan de Vijverhof in Den Dolder. Iedereen was er, nuttig en gezellig. Het is al rond 18.45 uur. Ik ga naar huis. Ik heb twee biertjes op. Zo nog even naar de AH Den Dolder. Daarom voor de zekerheid eerst daar even naar het toilet. Weinig aandrang.

Eenmaal op de Dolderseweg voel ik het. Ik moet eigenlijk nog een keer, nu echt Maar hoe en waar? Zou er in de AH Den Dolder een toiletvoorziening zijn voor klanten? Hm, ik denk het niet. Ik kan het vragen en na veel gedoe laat men mij echt we toe op het personeelstoilet. Ik houd van boodschappen doen, graag in alle rust en zonder aandrang. Ik hoor een trein aankomen. Mijn Peugeot 107 staat met de neus tegen een kleine groenstrook langs de Paduaweg en een lang hek. Als ik nu….niemand ziet of hoort me, of toch wellicht wel. Overdag zou ik zoiets niet doen. Maar in de avond, het is donker….en maar 20 seconden.

Maar in een flits denk ik aan mijn reputatie. Het is koud. Ik ben zonder jas. Mijn winterjas ben ik al de hele dag kwijt. Dat ziet er dan toch wat opvallend en afwijkend uit. Een oudere man zonder jas in het donker, in de kou in de groenstrook.

Ik zie het krantenartikel in het ADUN al voor me:

“Commotie in Den Dolder. Aan de Paduaweg voor de AH is een 61 jarige inwoner van Zeist opgepakt. Toen de buurtcoach van Altrecht de man aansprak bij het wildplassen waren er gelijk 10 omstanders die zich ermee bemoeiden. De Zeister wildplasser werd agressief benaderd. De politie was snel ter plaatse. De omstanders geven bij de politie aan dat ze van dit soort gedrag in het dorp niet gediend zijn en optreden verwachten. De politie herkent de man, zien de omstanders. Een van hen meldt aan de journalist dat het kennelijk zou gaan om een bij de politie bekende medewerker van de gemeente Zeist. De man sputtert nog iets tegen en laat zich meevoeren. Een van de omstanders verklaart aan de krant “Wat een clown en dan ook nog tegen de politie roepen dat hij zelf die Algemene Plaatselijke Verordening heeft opgesteld met dat wildplasartikel”. De gemeente Zeist wil in dit stadium nog geen commentaar geven”.

Wil ik dat? Neen, dat zou alles anders maken. Op de afscheidsreceptie ooit op kantoor en ook hier ben ik dan opeens niet meer “die leuke stukjesschrijver”, die “aardige en bekwame ambtenaar” of dat “60 plus male model”. Neen, dan ben ik de man in dat krantenartikel, de wildplasser en fluistert men….”erg he, het zou je overkomen, wat een afgang”. Gelukkig maakte ik in een flits de goede keuze. Ik kwam goed thuis, direct naar het toilet. Vrouw en dochter groet ik een minuut later.

Geplaatst in Uncategorized

Een goed kantoorjaar 2020!


Wat wens je mensen die je vaak alleen maar vaag kent en waarmee je verder geen hele persoonlijke band hebt, zoals bijvoorbeeld op Linkedin?

Het enige gemeenschappelijke is vaak het kantoor of de werksoort of een combinatie ervan. Het functioneren op kantoor bepaalt echter wel voor een groot deel je welbevinden en daardoor ook je gezondheid en geluk.

Plezierig kunnen functioneren op kantoor is ook een kunde (je hebt er hard voor moeten werken), een talent (ik heb dat) of een uitdaging (het lukt je bijna nooit).

Een plezierig functioneren op kantoor houdt ook in het herkennen van de momenten dat je even niet op kantoor moet zijn of even zoek bent, elders, bij een congres, thuis, een expertmeeting of ergens in het veld, nuttig in de samenleving.

Het vergt vaardigheid in het omzeilen van beknellende systemen en jeukwoorden, dan wel managementstaal 2017.

Dat plezier en die vaardigheden wens ik u allen toe.

Dus zo raar is het niet beste Linkedin vrienden en Twitter meelezers. Zonder terughoudendheid, cynisme of wat dan ook wens ik u allen een heel goed kantoorjaar 2020!

….en dan komt vaak de rest ook vaak wel goed.

Geplaatst in Uncategorized

De Donkerte Voorbij, Kerst 2019


Beste landgenoten,

Op persoonlijke titel

HET LICHT

En toen was er licht. Zaterdagmorgen 21 december 2019. Ik kijk door het raam naar buiten. De kortste dag van het jaar met wat zon. Ik zit in om 09.30 uur in de auto op weg naar de Markt, de slager, DHL afgiftepunt. Volle zon, schone straten, zwart asfalt, licht, zuiver licht. “De donkerte voorbij”, dat wordt mijn blog. De kortste dag in een ellendig jaar. Nee niet voor mij. Ik heb er weinig last van gehad in mijn persoonlijke leven. Zelfs van mijn staaroperatie wist ik een feestje te maken. In mijn hoofd heb ik mijn Kerstblog klaar.

DE EXTREMEN, DE ONRUST

Zou de donkerte in de Samenleving nu, eind 2019, eindelijk ook voorbij zijn? Die donkerte was er in 2019 overduidelijk, vooral op Twitter en op Facebook, in het land maar ook in Zeist. Maar in het land sinds oktober 2019 ook in het echt, op straat voor iedereen zichtbaar. Op naar Den haag….4% is niet genoeg. Stikstof? Ons belang is groter dan de gezondheid van al die anderen. Van ons, van ons die de boeren nota bene in aanvang nog steunen ook.

En de pers? Die tekent zaken op die in de samenleving spelen. Vaak zijn het zaken, die ze weghalen vanuit Twitter en Facebook. De argeloze krantenlezer leest dat en laat zich meezuigen in het feitelijk in slechts een kleine kring aanwezige ongenoegen. Er zijn kranten die dat ongenoegen bewust groter maken, exploiteren voor eigen winst.

De stikstof, PFAS. Natuurlijk zijn er mensen die er financieel belang bij hebben dit niet al te sterk te willen bestrijden. De boeren, bouwers, auto industrie, wijzelf. Maar worden waarden, milieuwaarden hier dan direct aan die belangen ondergeschikt? Vroeger prevaleerden waarden boven belangen. Dat hoorde zo in de jaren 70, 80 en 90. Nu lijkt dat andersom. In deze tijd, anno 2020, zit menigeen er zelfs niet mee om waarden zo om te vormen dat ze samen vallen bij de eigen belangen. Velen lijken zelfs zover te gaan dat als men -mogelijk op goede gronden- wat twijfelt aan doemscenario’s over het klimaat, dan ook maar direct Nexit, pro Trump en tegen immigratie is. En op Twitter allemaal een NL, FvD vlaggetje en soms een tractor. Bizar. Kunnen ze nog wel nadenken, de mensen? Het lijkt dat het goede, door de Mammoetwet gevormde onderwijs in NL aan die mensen voorbij is gegaan. Degeneratie, zwakker zaad, hersenverweking door alcohol, milieuvervuiling of wat anders?

En de andere kant, is die veel beter? De zeg maar overwegend D66 en GL hoek. In essentie heeft men in hun meningsvorming in mijn ogen gelijk, ik kan er vaak geen speld tussen krijgen. Toch schuurt er wat. Meestal zijn ze goed opgeleid, twee inkomens, koophuis met hypotheekrente aftrek. Niet vies van ruime immigratie en voor een “inclusieve” samenleving. Kinderen dan weer wel naar de “exclusief” witte school (ja maar….wij kiezen bewust voor onderwijsvernieuwing), Tesla. Tja. In hun wijken pleiten ze voor witte en roetveegpieten. Maar zouden ze inmiddels snappen dat Pieten meestal uit een hele andere bubble komen? En er zo helemaal geen Pieten meer zijn…

Heeft men in de linkse maar ook VVD hoek enig gevoel bij de “boekhouder van de hoedenfabriek met €1950 netto” en zijn vrouw met 18 uurs baan bij de Hema met €850 netto. Het inkomen is net te hoog voor huursubsidie voor de vierkamerflat van €810 in de Kansenwijk. Verhuizen naar een sociale eengezinswoning van 740 € kan niet, het inkomen is net boven de €39.000 grens voor sociale woningbouw. Vrije middenhuur bestaat niet onder de €1050. En kopen is met deze inkomsten geen optie. De huur kan nog net betaald worden en met hun 2 kinderen zit er in de zomer een week tentvakantie in Drenthe in, met huurauto. Van enig ongenoegen in die hoek van de samenleving zou wat meer begrip mogen zijn.

HET MIDDEN

Is er dan geen midden meer, geen redelijkheid, empathie? Waar is de nuance. Waarom balt men zich samen in groepen, in hokjes, in clusteringen van vaste meningen. Voor de veiligheid, uit angst?

Ik verlang naar een Trump adept, die voor roetveeg Pieten is, vanuit sociale overwegingen GL lid is, zijn kinderen naar de Openbare (zwarte) school stuurt en sterk voorstander is van de EU.

Ik wil dat mensen weer zelf gaan nadenken en niet achter leiders en valse opinion makers en Twitteraars zonder profiel aanlopen. Ik wil dat men aanvoelt wanneer er een lichte of zware persoonlijkheidsstoornis aan de orde is en van deze persoon afstand neemt, ook al is een deel van de meningen hen welgevallig.

TROTS

Meanwhile voel ik me best dapper in de ruimte tussen de linies, tussen nummer 6 en 10, in het midden met PvdA geur en enige affectie met CDA en CU, met zelfs iets waardering voor SP en zelfs ook VVD er Rutte. Ver weg van extremen. Op Twitter geef ik soms zelfs een like als een Fvd er een goede grap maakt. En een modern D66 geluid (nette mensen, goede buren, goede buurt bbq met vis in folie) wil ik nog weleens relativeren. Het is gevaarlijk en eenzaam in het midden, ik weet het. Van twee kanten is er hevige hoon. Ik kan er tegen, geniet er stiekem soms van.

Is er dan iets tegen extreme meningen. Nee. Mits het met respect en begrip voor anderen en zonder geweld wordt geuit.

HOOP

Maar er is hoop, ik zie heel langzaam het tij wel keren. De grote groep in het midden, de tevreden Nederlanders, de 75% is het zat. Het is nu te gek, te erg. 2020 moet weer het jaar van het redelijke midden worden, van de nuance in het land. Ik was er in 2019 al…ongeveer in het midden. Mensen, jullie zijn met veel en “De meeste mensen deugen”, lees ik in het boek van Bregman, dus kom uit de kast!

TENSLOTTE

En hen die geen Kerstkaart hebben gehad en dat zijn er velen en ook degenen die wel een Kerstkaart gehad en waarvan ik toch geen weet heb (dat regelt mijn vrouw) wens ik een gezond en gelukkig 2020.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Mail lezen in de Vakantie?


Over de De Wet van Minimalisatie van ellende. De WVMVE.

“Dat Je dat doet! Je mail lezen in de vakantie en ook nog eens beantwoorden”

Dat hoor ik vaak. Toch doe ik het en niet zonder reden. Ik pas graag de “Wet van Minimalisatie van ellende” toe. Natuurlijk beantwoord ik niet alle mail. Ik doe het als ik zie dat de mail naar (ook) een ander moet. Ik stel collega’s gerust, “ik pak het volgende week wel op” om te voorkomen dat ze er zelf uren mee bezig zijn en/of met allerlei verbetervoorstellen komen ten aanzien van een werkproces, waar ik uiteindelijk dan zelf weer het meeste last van heb.

Het doorgeven van een boekingsnummer. Het akkoord geven op een niet al te ingewikkelde opdracht, waar een externe op wacht. Het kort melden hoe een vraagstuk in het proces staat. Ook Heel soms zijn mijn hersens zo lucide en vrij dat ik in staat ben een beschouwing te geven op een moeilijk werkgerelateerd probleem.

Er zijn immers zoveel momenten dat ik mijn Ipad in de hand heb en even niets anders te doen heb. Krant uit, Wordfeud klaar, Google maps gekeken, Teletekst gezien, vrouw onder de douche, dochter op Ipad/Netflix etc. Misschien 4 keer 5 minuten op een dag.

Want wat als ik dit allemaal niet doe? Dan bezorg ik mezelf op maandag en dinsdag veel drukte en stress en dat wil je niet na een vakantie. De werkmail ietwat bijhouden in de vakantie (op zelf gekozen tijden) zorgt in mijn geval voor een “leedtoevoeging” van hooguit 2% per dag (in totaal 16% over 8 dagen). Het niet beantwoorden zorgt voor een leedtoevoeging van 30% op maandag en 20 % op dinsdag na terugkomst.

De Wet werkt dus (voor mij) !

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Op de Wageningse Berg


Regelmatig kom ik nog in Wageningen, op de Wageningse Berg. Vaak is er nog wat te doen. Dinsdagavond jl. was ik er in verband met een bijeenkomst en boekintroductie “Vergeten profclubs” van Martijn Schwillens. Een volle zaal, goede organisatie van onder andere Harold van Kooten en Cor van den Hurk en met allemaal oud voetballers, zoals Gerdo Hazelhekke, Bert van Geffen, Frits van der Klift, die nog met mijn nichtje Marja Scheffer bij de bank werkte. Jan van Osenbrugge, groundhoppers, nostalgici en oud supporters. Ook met delegaties van Veendam met supporter Michiel van Veen, nu burgemeester van Gemerts), Haarlem (met Jo Bockling), SVV, RBC niet aanwezig) en Agovv. Ook de 82 jarige oud scheidsrechter Henk van Ettekoven was er en verraste ons met een mooie conference/terugblik op zijn tijd als scheidsrechter, toen alles anders was zonder VAR.

Hoe komt dat zo?

In 1965 ging ik als jochie van 7 met mijn vader mee naar de Wageningse Berg. Wageningen B speelde voor 100 man tegen SC Gooiland B, NOAD B en AGOVV B. Dat maakte indruk. Sterren waren toen Marius van Reemst, Ton van de Weerd en Jan Drost. Later in 1969 mocht ik op zondag mee. Mooie tijden met promotie naar de Eerste Divisie. In 1973 promotie naar de Ere Divisie, halve finales in de KNVB Beker tegen ADO en later FC Den Haag. Bekerwinst in Eindhoven in 1977 met 1-6 en de drie doelpunten van Jan Menting. In 1980 weer promotie. Het Renkumse supertalent Richard Budding diende zich aan (later Feyenoord). Hij zat gewoon bij mij in de bus toen hij nog bij de Postgiro in Arnhem werkte. Op de avond memoreerde ik nog het tragisch verlies in het Paasweekend 1975 tegen Haarlem. Thuis won zijn enige doelpunt. Degradatie voor Wageningen.

De 2-4 overwinning tegen Ajax in de Meer op 31 augustus 1980, daar was ik bij. 6000 man in De Meer en hooguit 80 Wageningers. Helaas zonder TV beelden. De maandag erop startte mijn carriere bij de gemeente Zeist (over trouw gesproken). Vanaf 1981 woon ik in Zeist, maar ik bleef Wageningen trouw. Ook in de jaren 1981 tot 1992. Wageningen trok steeds minder supporters op De Berg op een enkele opleving na in nacompetites. Op de tribune zocht ik vaak mijn oom, Gerrit Scheffer op en soms ook mijn aangetrouwde neef Jan Brugman.

Toen ging Wageningen failliet. En daarna? Seizoenskaarten bij Utrecht, Ajax, soms ook zelfs naar Vitesse boden nauwelijks invulling van dit gat. Ook bezoeken aan Camp Nou, Bernabeu, Delle Alpi, Sanchez Piz Juan, Parkstadion deden dat niet. Nu ga ik vaker naar de amateurs in Zeist, zoals Jonathan en FZO en sinds kort vaak ook naar Jong FC Utrecht (vrijdagavondgevoel, eerste divisie). Daar zie ik Bert Nijenhuis regelmatig (al 45 jaar Utrecht supporter). Ook leuk.

Relatie met Zeist?

Er is een stevige connectie tussen Zeist en Wageningen. Hoeveel voetballers en trainers loop ik hier niet tegen het lijf. De ex keeper van Wageningen en later Top Oss en nu keeperstrainer bij Jonathan, Raymond Koopman. En dan Hans de Weerd, een sierlijke, rustige middenvelder bij Wageningen in de jaren 70, met lang haar. Kwam ik enkele jaren tegen als trainer van de SV Zeist, nu lijkt hij meer op Huub Stevens. Zeister Jan van Halst is volwassen geworden bij Wageningen. Bij FZO sprak ik Hans van Heerde, voorheen van de bierwinkel Zeist en in de jaren ‘70 voetballend bij Wageningen. Cees Lok nota bene, spits bij Wageningen later libero bij NEC en geboren in de Dorpsstraat Renkum, net als ik, werkt nu voor de KNVB Zeist. En dan de bekende Zeistenaar Berend Weerdmeester. In de jaren ‘80 als student in Wageningen manusje van alles, hij waste de auto van Rob Mac Donald. Harry Suvee, de keeper van Wageningen sprak ik in de jaren 90 bij Patria als trainer van Fortitudo. O ja en Koos van Tamelen de omstreeks jaren ‘80 sterk behaarde en bebaarde nr 2 van Wageningen, was 2 jaar geleden trainer van Jonathan. Zo zijn er nog meer.

Tja Wageningen. Een van de inleiders dinsdag had een mooie quote. “Je kunt wel aan een tweede (en derde) geliefde partner geraken, maar er blijft altijd maar een voetbalclub en dat is je eerste liefde. Nooit je tweede”.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Hoe ging het tochtje met buslijn 74 naar Vianen?


Zo vol verwachting en hoopvol de voorpret was, zo matig was de ervaring met de busreis met lijn 74. Ik was niet in mijn hum. Het begon goed op mijn vrije woensdagmiddag. Ik kon anders dan normaal al rond 12.00 uur weg van kantoor en had een vroege bus. Het zou stevig gaan regenen, paraplu mee dus. Lijn 74 stopt bij De Clomp. Ik heb er zin in. Ik pak mijn smartphone voor het eerste vlog. Batterij nog 19%….(het nachtelijk opladen is mislukt denk ik). Balen. Ik kan nu niets. Niet surfen. Ik kan 3 vlogs en wat foto’s maken en dan is het leeg. Ik informeer vrouw en dochter erover.

UTRECHT

De bus verlaat na 20 minuten reizen Utrecht CS. Dit gebied is nieuw voor mij. De bus schiet snel langs brede wegen. We komen via het RABO hoofdkantoor bij de Jaarbeurs. Lege vlakten, bouwrijpe grond maar ook al honderden nieuwe appartementen langs de Merwede. Ik zie opeens een vlag halfstok hangen. Wat is er vandaag 9 oktober? Ik zie dat het kantoor van Mitros is. Ella Vogelaar, oud minister namens de PvdA en ook lid van de Raad van Commissarissen van Mitros is gisteren overleden. Ik sta er even bij stil. Iets verder de Meubel Boulevard. Je kan dus rechtstreeks vanuit Brugakker naar de Ikea in 33 minuten. Leuk, voor mijn vrouw en anderen.

NIEUWEGEIN

De bus passeert de A2. Nieuwegein nu, Buurtschap De Geer. Bijzonder, oudbouw ook, dat had ik niet verwacht. Ik zie sleepboten in de Merwede, Rijkswaterstaat, het Waterschap. Wat verderop volgt een stedenbouwkundige mêlee waar je niet vrolijk van wordt. Sociale woningbouw met wat koop er tussen vooral uit de jaren 70 en 80. Een combi van De Heuvel, Waterigewegflat en Brugakker, op zich niets mis mee. Maar wel als het samengebald er kilometerslang niets anders met minder groen. City Plaza is fraai, maar uit de Bus zie je de achterkant, hobbelig asfalt, oude bus. Meer naar het zuiden komt er iets meer ruimte. Ik ken wat mensen uit Nieuwegein. Ik heb toch niet de indruk dat ze het er heel ellendig vinden in hun eigen biotoop. Zou ik hier kunnen wonen? Met internet, wellicht wel. Ik verlang toch naar het meer groteske en bedaarde groen in Zeist, de ruimte en rust, naar de ingetogen deftigheid van Zeist, rond Slot en Slotlaan en aanpalende buurten.

VIANEN

In 2 minuten zijn we van Nieuwegein Zuid in Vianen. Ik maak een foto van de Lek. Ik (geboren in Renkum) houd van het Rivierengebied, van uiterwaarden en wielen. Wat een mooi uitzicht! Ik loop van de winderige halte aan de A2 naar het Centrum. 10 minuten. Ik krijg honger en dorst. Ik loop langs Van der Valk hotel Vianen. Door mijn geestesgesteldheid komen er geen wilde fantasieën in mijn hoofd over onbetamelijk gebruik van een van de vele hotelkamers. Ik zie vervolgens hele gezinnen met de fiets naar het Centrum rijden. Ik zie restaurant Mamma Mia met mooi terras aan het water. Het wordt steeds drukker. Net op de woensdagmiddag dat ik van plan ben naar Vianen te gaan is het dus Paardenmarkt. Scholen zijn vrij, er is een markt, er zijn nostalgische kinderspelen en er is het Paardenfestijn.

LEEG EN ALLEEN.

Het is te druk bij een frietkraam, wat kleine terrasjes zijn vol. Ik ben niet in de stemming ergens gezellig te zitten. In deze toestand wil ik niet veel uitgeven. Een HEMA worst van 2€ dan maar. Niemand kijkt me aan en niemand knikt. Op zich is daar mee te leven als ik dit feit maar kan delen met anderen. Ik vel me leeg. Ik ken hier niemand, anders dan Theo Balvers, een blogvriend van het Volkskrantblog. Hij was hier wethouder en schoolhoofd, maar woont nu in Utrecht. Opeens zie ik een bekend gezicht. Het is de ex spits van FC Utrecht met zijn vrouw, Joop van Mourik. Ik durf hem niet aan te spreken. Het geheel bij de Paardenmarkt doet wat denken aan de Havendagen in Zierikzee, maar dan 4 keer zo klein en zonder toeristen. Het is wel “echt” in Vianen. Ik ben er in ieder geval geweest.

TERUG

Ik maak een vlog, een foto en wil snel terug. Dochter Rozanne appte in de ochtend dat ze onverwacht goede cijfers heeft voor Natuurkunde. Ik wil er zijn als ze om 15.25. uur thuiskomt. Ik ben blij als ik na een reis van een uur om 15.05 uur weer uitstap bij De Clomp. Uiteindelijk ben ik maar ruim een uur in Vianen geweest.

Op zich is deze bijzondere ervaring me goed bevallen. Veel avontuurlijker en unieker dan een treinreis van Barcelona naar Sitges of een ritje in tramlijn 28 in Lissabon, dat doet immers iedereen en er zijn op internet plaatjes van.

Misschien van de zomer nog eens, met opgeladen telefoon en de tijd en de rust om ook de “waterligging” van Vianen te onderzoeken. En hopelijk wat zon.

Geplaatst in Uncategorized

Een droom, met lijn 74 vanuit Zeist naar Vianen


Hoe vaak stapte ik al niet in de bus naar Utrecht, lijn 74, vanaf Brugakker meestal. Al jarenlang heb ik het in mijn hoofd om een reportage te schrijven over het vervolg. Wat gebeurt er na Utrecht? Wie gaan er naar Vianen en waarom? Hoe is het uitzicht over de Lek en kun je goed lunchen in Vianen?

Het is er nog nooit van gekomen. Maar het zit er tegenaan. Wellicht op mijn vrije woensdagmiddag. Dit weekend niet, verkouden/grieperig. Maar ik ben voor het eerst al zover dat ik op Google Maps de route heb bekeken. Ik zie dat ik heel Nieuwegein ga doorkruisen. Ik kan even uitstappen bij Nieuwegein, City Plaza. Wel bijzonder, rechtstreeks van de Hogeweg Zeist naar City Plaza. De criticasters van het Centrum hebben (ook zonder auto) een alternatief.

De eindhalte, een soort Transferium in Vianen is vlak bij Van der Valk Hotel Vianen, “Hoeren!” roept Johan Derksen daarover altijd in Voetbal Inside. Nee ik ga niet naar Brederodes, de Vianense club waar de Zeistenaar Sander Kloos nu traint. Ik wil wel over de Voorstraat lopen en kijken hoe Vianen is gepositioneerd ten op zichte van het water. In wat verschilt het van Zeist? Ik zie opeens dat ik vorig jaar vlak bij het busstation ben geweest. Met mijn dochter en het voleybalteam van Cito bij Sporthal Helsdingen. Elke relatie met lijn 74 ontbrak, toen. Zou ik het aandurven om een echte Vianer te spreken? En wat is dan een echte Vianer?

Alleen dat Qbuzz. Daar heb ik totaal niets mee. Tientallen procenten aan verspilling, overnamekosren, ambtenaren voor de aanbestedingsprocedures, schilderen van de bussen na weer een aanbesteding, ontslag en mindere arbeidsvoorwaarden voor de chauffeurs en dat …….voor een “efficiencywinst” van 5 tot 10%. Bizar. Doe mij maar de groene NBM of de gele CN van vroeger.

Het aanstaande tripje voelt als feest, als ultieme vacantie. In juli aan het Gardameer komen we door de hitte immers niet verder dan een airco autoritje naar een airco winkelcentrum en een plons in het zwembad.

Ik heb er nu al zin in!

Geplaatst in Uncategorized

De buurtvissers in Brugakker


“Aanbod geweigerd”

Van anderen hoorde ik onlangs van dit plekje in Brugakker. Ietwat beschroomd en ook duf fiets ik er naartoe op dinsdagavond. Om 19.04 uur ben ik immers in de tuin in slaap gevallen met de ipad op schoot. Om 19.11 uur word ik wakker door het commentaar bij de 0-1 van Ajax. Om 19.25 uur stap ik op de fiets. Ja daar staan ze. Drie mannen en een vrouw en enkele kinderen. Ik hoor van ze dat PAOK net twee keer heeft gescoord. Ik kijk 10 minuten. Ik hoor van de vangst van een grote zeelt en men wijst me de snoek van 55 cm aan die er elke dag ligt.

Ik ben dol op kijken naar vissen/vissers. Ik deed dat tijdens de vakantie in bij de Bochrasee in het Zillertal in Tirol. Ik loop regelmatig bij het Slot en kijk Vis TV. Op dit moment kijk ik You Tube filmpjes over het met een Matchhengel en dobber vissen op karper en zeelt. Als ik meer rust in mijn hoofd en agenda krijg, ga ik het ook echt weer doen na 30 jaar, vissen.

De volgende dag kom ik terug. Nu tijdens mijn hardlooprondje in mijn gele fluoriserende shirt. Uit balorigheid biedt ik mezelf aan bij het gezelschap. “Kunnen jullie me misschien gebruiken als dobber of als waker”. Een wat al te rare vraag die het voorstellingsvermogen van het gezelschap kennelijk te boven gaat. De ene na de andere hondenuitlater komt voorbij. Iedereen kent elkaar en zegt wat.

Wat is dat? Die lange mevrouw met die twee hoge wat dunne honden komt langs. Die ken ik van “ons” Brugakkerpad langs de natuursloot. “Mevrouw, wat doet u hier? U hoort toch op ons pad!” De anderen quasi verontwaardigd “Hoe kom je erbij ze woont hier, kijk daarachter”. Ok dan weet ik dat ook weer.

Men kletst volop. De man van een collega van mij is er ook. Hij mag even op de hengel van een ander passen. Zijn andere plekke niet beter geschikt om te vissen? Ik denk van wel. Maar dit ligt zo heerlijk centraal. Gedachten over jachtinstinct schieten al verderlopend door mijn hoofd. Ik ben zelf een passieve visser. Ik heb het liefst stilstaand, rustig water. Ben geen actieve jager op roofvis. Heeft dit dan ook te maken met het feit dat ik op het gebied van onder andere vrouwen ook geen actiever jager ben? Ik denk het. Het moet me aan komen waaien en anders maar niet.

Ik vind het mooi, zo’n plek in een heerlijk gemiddelde woonbuurt als Brugakker. Het is een sociaal gebeuren. Het vissen is een prachtig alibi om eruit te zijn, met anderen, met vreemden te praten, vreemden die dat al snel niet meer zijn. Bevorderen van sociale cohesie, het tegengaan van eenzaamheid, stimuleren van (iets) sportieve activiteit. Zomaar drie beleidsdoelen van de gemeente en hier is het al, vanzelf en gratis en voor niets. Volgende week weer een keer kijken…..en ja, ik kreeg toestemming om de foto te plaatsen.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

“Zomer in Zeist”


Het is er zomaar, onverwacht

Je hoort de enkle kikkerplons

De donderwolken in de zwoele nacht

De krant die weegt opeens een ons

TV staat steevast op herhaling

Alleen de tour zorgt voor vertier

Op de markt een schar of palinG

Voor de campingklanten ver van hier

Het zomerfruit, zo rood en zacht

Framboos, de bes en abrikoos

Ik ben het die op prijsdump wacht

Straks wordt het zacht en voos.

De vaste vissers langs het fraaie Slot

Gaan missen ruimte en weldadig rust

Moeten met familie op de hort

Jakkerend naar Zuidse kust

Geen politiek, geen zoem en ruis

Krakeel van hier in deze groep

De Facebook trollen, ook van huis?

Geen vuilniszak nog op de stoep

De Zeister vrouwen met de benen bloot

Op campings ergens ver van hier

Door stralen warme zon die overgoot

Het boeit ze even echt geen zier

Het nivelleert, die bruin augustuskleur

De bultjes, strepen, witte eelt verdwenen

Straks weer terug in dagelijkse sleur

En 10 maanden lang weer witte benen.

Visje eten bij Vossole op terras

Daarvoor is nu ruim de tijd

Rustig oversteken voor een plas

Nu geen auto daar meer rijdt

De voetbalmannen werken kilos er weer af

Na liggen, zuipen en veel eten

Het voelt als een verlate straf

Ga voor die 2e klasse maar weer zweten

De lege plekken hier ook in de buurt

De buren, die de planten water geven

De wekker die niet schuurt

Een DHL bus brengt wat leven

Bij terugkomst doen de ogen zeer

Na weken van beton en blauw

Dit Zeister groen, het wordt alleen maar meer.

Lustoord voor de kraai en kauw

Dit alles glijdt zonder een signaal

Voorbij als traag lucide droom

We weten het echt wel, allemaal

Eind november zijn de bomen kaal

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen