Mijn rijdende Men’s Cave


Rust en Verdieping. Gisteren zag ik opeens het licht.  

 
Waarom gaat een man van bijna 59 jaar nu bijna dagelijks in het donker en in de kou in zijn auto “Pokemons vangen aan de Laan van Vollenhove” in Zeist. Met joggingbroek aan en zwarte tas met verschillende smartphones van mezelf, vrouw Lucia en dochter Rozanne de deur uit en op de “spawn”- en “pokestop” locaties stoppen en de Pokemons vangen. Na 5 kwartier ben ik thuis, meestal rond 20.15 uur. Soms iets teleurgesteld of heel trots (bij goede vangst).  

 
Ik heb de autoradio altijd aan op Radio 1. Ik luisterde in eerste instantie onbewust. Maar de inhoud komt wel bij me binnen. Na weken het gepraat aan te hebben gehoord, blijkt dat ik steeds luister naar het programma “Kunststof”. Elke avond weer een verdiepend en indringend interview door bekwaam/licht valse interviewers met een iets bekend maar vaak ook een voor mij onbekend persoon uit de wereld van toneel, journalistiek, muziek, film. Het gaat vaak diep over opvoeding, achtergronden, persoonlijkheid, groei en het uiteindelijke culturele resultaat van de kunstuitingen. Wat opvallend is dat bijna al deze personen geen standaardjeugd hebben gehad. Dominante vaders, incest, verslaafde moeders, schaamte en onzekerheid spelen de boventoon.  Ik wordt er iedere keer weer helemaal in meegezogen, terwijl ik de persoon in kwestie doorgaans niet ken.

 
Gisteren, na weer een Pokemon tocht, zag ik eindelijk het licht. Natuurlijk appelleert het Pokemons vangen aan een bij mij aanwezig instinct, een jachtinstinct. Het vangen of niet vangen, het niet weten waar je mee thuis komt. Een dynamiek die ook iets weg heeft van sportvissen.  Maar meer nog creëer ik dan voor mezelf 5 kwartier op twee vierkante meter achter glas in mijn oude zwarte Peugeot 107 waar ik helemaal in alle rust alleen ben. Dit zonder inbreuken van buitenaf anders dan het indringende gepraat op de radio, waar jezelf invloed op uit kunt oefenen (door het uit te zetten).

 
Dat zelfde gevoel van “rust en verdieping” had ik ook altijd in de tijd dat ik op zondag wekelijks naar Renkum reed om mijn moeder (in juli 2016 overleden) te bezoeken. Velen vonden het voor mij een beproeving, een te zware inspanning. Maar dat was het niet. Dit omdat jarenlange dementie van je moeder in eerste instantie schrik geeft maar uiteindelijk ook weer “gewoon” wordt. Ondertussen luisterde ik in de auto wekelijks twee keer een half uur naar de radio, Hilversum 1. Op de heenweg om 11.00 uur “Onvoltood verleden Tijd” en op de terugweg om 13.00 uur een praatprogramma over sport. Ook toen werd ik erin meegezogen, gaf het verdieping en rust.

 
Kennelijk heb ik dat af en toe nodig in mijn hectische wereld van een druk (hmm…valt ook wel weer mee) gezin en veeleisend werk.

 
En die Pokemons aan de Laan van Vollenhove? Op zijn minst leuke bijvangst…..en bijna op Level 30!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

“Trump versus Batman”


Gisteren was er de inaugeratie van Trump. Ik had geen zin te kijken. Een vorm van bewuste Denial, ter zelfbescherming. Het beeld dat ik van die man had was dat van een slimme en rijke zakenman, maar van het erg foute soort. Zoiets wordt vaak nog geaccentueerd door de soort vrouw aan zijn zijde en met name haar uitstraling en uiterlijk vertoon (in de kern was ze ooit een braaf Sloveens meisje). Dat beeld van Trump is het laatste jaar in de verkiezingscampagne niet veranderd.

Trump past in alles wat hij doet en hoe het volk op hem reageert erg in de foute personages in de vele Batman films. De Joker, de Riddle man, de Pinguin man, de bad hatter. Allemaal gemankeerde (vaak door jeugdtrauma) persoonlijkheden. Persoonlijkheden die het er om te doen is om “the citizens” van Gotham city te paaien met mooie woorden en speeltjes.  Precies zoals Trump gisteren (ok, ik hoorde een stukje op de radio). Het verloopt altijd zo dat de foute persoon door steun van het volk aan de macht komt, burgemeester wordt en de politie in de macht krijgt.

Daarna komt de ware aard naar voren en blijken plannen om de bevolking van Gotham City te vergiftigen (milieugevaar ontkenning) of blijkt er een deal met een andere foute persoon of mogendheid (Poetin) die dat gaat doen. Dit alles met een verdienmodel voor de foute man, uiteraard.

En dan komt Batman. Eerst is er grote argwaan tegen deze “loser”. Maar net voordat Gotham City (New York) ten onder gaat, komt Batman in actie en wint. Tot blijheid van the citizens. Het past 1 op 1 in het Trump scenario met als enige verschil dat New York (Gotham City) nu juist niet op de foute man stemde. Het land, de VS in meerderheid wel. Alleen…..in het echt is er helemaal geen Batman. Dat beangstigt. 

En kan Trump dan niets goeds doen? Heeft hij soms niet een goed idee? Ja dat heeft hij soms. Maar ik heb liever een goede man met soms een minder goed idee dan een foute man met soms een goed idee. Die foutheid zit immers zodanig ingebakken dat het uiteindelijk tot catastrofes moet gaan leiden. 

Mag ik dit wel zeggen als braaf ambtenaar in dienst van een gemeente in een land dat uiteindelijk goede betrekkingen met de VS wil en met een toekomstige regering, waar misschien zomaar mensen in kunnen komen die in mijn (bredere) netwerk zitten? Ja dat mag, vind ik.

Geplaatst in Uncategorized | 3 reacties

Zoenen, met Nieuwjaar op kantoor?


Zonder na te denken zoen ik in het Nieuwe jaar iedere vrouw die ik een beetje ken en die mij niet op voorhand op afstand houdt. En andersom gebeurt dat ook wel. Zo hoort dat kennelijk. Ik had gisteren bij de Nieuwjaarsreceptie en ook vandaag op kantoor speciaal mijn stoppelbaard iets extra geschoren en extra after shave op gedaan.

Vandaag echter zag ik een jonge collega dame achter haar buro wat schuchter naar me kijken of langskijken. Ik zei “Wees niet bang, ik ga je echt niet zoenen, zoenen leidt af is zo’n ding. Ik wens jou en je vriend /man en heel gezond 2017”. Ik zag in mijn hoofd het beeld van haar en haar vriend voor me, de plaatjes op Facebook en de straat in Zeist waar ze wonen en daardoor voelde ik dat ik het meende.

Samen kwamen we tot de conclusie dat dit veel beter is. In die 4 tot 8 seconden dat je iemand zoent, ben je alleen daar mee bezig en kun je je niet focussen op de ander. Ze wenste mij ook al het goede en ook mijn gezin.

Later deed ik hetzelfde bij drie andere vrouwelijke collega’s L, E en M. en door het achterwege laten van de zoenen hadden we net iets meer de tijd om op elkaar te focussen, het gezin, werk, de persoon. Dat voelde veel beter dan dat gehaaste gekus. 

Gekus waarvan je je kunt afvragen wat de prettigheid ervan is. Ik kan me situaties voorstellen dat de zoen en zeker de wat verdergaande zoen een voorportaal kan zijn van verdere lichamelijkheden die op zich prettig en zelfs opwindend kunnen zijn. Iets dat zich voordeed bij een van de eerste ontmoetingen met mijn vrouw Lucia. Maar hoe vaak komt zoiets nu voor tijdens een Nieuwjaarsreceptie of de eerste dag op kantoor? Niet, dunkt me. Om die reden hoef je dus zeker niet te zoenen.

Nu is natuurlijk de vraag of ik dit allemaal 100 % verstandelijk meen of dat het een sublimatieve stijlfiguur voor mij is om te voorkomen dat je als zoener wordt afgewezen, op afstand wordt gehouden. Een onzekerheidsdingetje uit mijn jeugd wellicht? 

Die keuze laat ik dan maar aan de lezer over.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Hoe ver je kunt afglijden …door Pokemon.


“In de Pokekliniek

Meneer Scheffer, hoe is het zo gekomen. U zit hier nu 48 uur in onze kliniek, in een vrijwillig kader, dat dan weer wel. Maar vertel eens…..

Scheffer: 

Ik liep twee maanden achter mijn Pokemon spelende vrouw Lucia de Spirt en dochter aan. Ze hebben een Iphone en ik niet. Bovendien houd ik niet van spelletjes. Het begon bij hen begin juli in Frankrijk. Ik ging met ze naar winkelcentra, eenmaal in Nederland naar Het Slot. Ik reed met ze door Vollenhove, ging met ze naar de Oude Gracht. Ik was taxichauffeur, facilitator, ik speelde geen Pokemon. Op een moment waren vrouw en dochter een weekend in Zeeland. Ik was allleen thuis. Uit balorigheid downloadde ik het spel op 2 september. Op honderd meter afstand, vlakbij het huis van Linda W. is een pokestop, bij het bankje naast de speeltuin. Al snel kwam haar zoon Sten (een vriendje van mijn dochter) kijken en helpen. Ook Saskia P.  en haar zoon kwamen voorbij. Op zondag zat ik al op level 7.

Op het werk ondervond u problemen, begrepen we?

Scheffer:

In toenemende mate, ja. In het begin niet. Toen speelden er wel 30 collega’s Pokemon. Nu nog maar 6 of 7 en 3 of 4 stiekem. Ik pak bij het opstarten van de PC pokestops mee, vooral op verdieping 1, bij de sanseferias gaat dat goed, twee stops. Als ik naar huis ga, zit ik even in de Publiekshal om de daar vaak aanwezige 2 of 3 Pokemons te vangen. We hebben een transparante kantoorrinrichting, iedereen ziet alles.

In vergaderingen kan ik me soms niet beheersen. Ik weet dat ik tijdens een overleg met de burgemeester een Ratata swipete. Niemand die het ziet. Maar een collega zag het in mijn grote dikke brilleglazen en besprak het met Personeelszaken.

Er zijn ook collega’s die twijfelen aan mijn professionele werkhouding en uitstraling. Ik zou door Pokemon te weinig gefocused zijn. Dat is bullshit! Ik moet juist niet gefocused zijn. Mijn sterkte, mijn unique selling point is juist dat ik nooit gefocused ben en allerlei verschillende wezenljke en onwezenlijke signalen opvang, deze duidt en met elkaar in verbinding breng en zo tot een samenhangend advies/visie kom.

En thuis, meneer Scheffer?

Scheffer:

Het gaat ten koste van het lezen van de krant en Wordfeud. Vaak doen we tussen 19 en 20 uur een rondje Vollenhove. Maar dat zie ik als positief, we wandelen langs de Slotvijvers. We gaan er eerder uit. We zijn twee keer in Kijkduin geweest. We overwegen een weekend hotel Atlanta, aldaar. Hooguit is er wat jaloezie. Omdat ik op kantoor Pokestops kan pakken.

En in bed, uh… dat soort dingen?

Scheffer:

Ik doe soms raar. Ik droom over Pokemons. Op Gran Ganaria werd ik wakker met dwanggedachten over een “Hitmonlee”, een Pokemon die ik amper kende. 10 minuten later bij de koffie ving ik er een. Mijn vrouw vindt me ondanks lichte gewichtsafname een slome Drowzee. Ja, dan weet je het wel. Pas bazelde ik in de nacht over de Pokemon Jinx, een heks. “Heks, Heks, Eucalipta!” riep ik met hese slaapdronken stem. Ik kon direct naar zolder.

Hoe komt u hier terecht?

Scheffer:

Ik draafde door. Bij een gemeenteraadsvergadering stoof ik naar binnen en plakte bij de raadsleden Pokemonplaatjes op de zetel, de Pokemons waarvan ik vond dat ze bij hen pasten.

Op het schoolplein van mijn dochter sprak ik groep 7 en 8 kinderen aan over de Pokemons. Dat is tot daaraantoe. Maar ik ging ook schoolpleinmoeders lastig vallen. “Je mag mijn Pokemons zien, als ik jouw Pokemons mag zien”. Omdat ik nogal lang ben moet ik dan voorover buigen. Met mijn neus boven het decollotee. Dat ging vaak goed en de meesten waren gewillig. Maar die ene, die beldde de politie.

Wat vindt u er zelf van?

Scheffer:

Het is niet eerlijk! Iedereen heeft een Iphone. Dan valt het niet op als je ze vangt. Maar ik heb een Nokia van kantoor met Android. Daar past de Pokemon Go App niet op. ik loop met mjn grote IPad door de stad, swipe op mijn IPad, iedereen ziet het! 

Ik moet afkicken, dat wel. Ik ga het ook doen, denk ik. Maar ik wil nog wel een paar keer naar buiten. Tot 30 november krijg je dubbele XP en Stardust en dat wil je niet missen, toch?

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Heb ik echt een PVDA hoofd?


Enige twijfel gisteravond. Zal ik naar een vergadering gaan van de PvdA afdeling Zeist of thuisblijven en kijken naar de documentaire over Frans Timmermans dan wel VI. Of ga ik mijn al enige tijd uitgestelde reportage voor het Zeister Magazine maken over de Badmintonclub t’Slot Zeist.
 

Ik kies uiteindelijk voor Badmintonclub ’t Slot. Ik moet me dan niet voor 20.10 uur laten zien in de sporthal. Om 20.00 uur begint namelijk in dezelfde sporthal/zalencentrum Koppeling de vergadering van de afdeling Zeist van de PvdA. Ik schuif daarom langzaam en quasi stiekem de hal/bar ruimte in en heb al gezien dat de PvdA vergadering begonnen is. Gelukkig maar, kust veilig. De barman van MeanderOmnium (waarvan het wel heel vreemd zou zijn als hij zou weten dat ik PvdA lid ben) loopt echter direct naar me toe “Direct links meneer, daar zitten ze, de PvdA vergadering”.

 

“Ja maar, ik ben dan wel van de PvdA en heel grappig dat u dat denkt, maar ik moet vanavond voor het Zeister Magazine een reportage maken over Badminton en ga naar de sporthal!” Het schiet zo door mijn hoofd. Heb ik nu echt een PvdA voorkomen? Kennelijk wel. Ruim 50 plus, blank en een combi van vlot/morsig. Maar het wordt nog erger. Iemand zei me vandaag dat ik met dat norse hoofd en dat leren jasje wat op Thomas von der Dunk lijk.

 

Net voor ik de trap op loop schiet fractie-assistent Hans Goorhuis opeens om de hoek. Hij kent me en probeert me nog op een hem kenmerkende vriendelijke manier bij de PvdA naar binnen te loodsen. “Andere keer weer” zeg ik.

 

Bij het Badminton was het nog even reuze gezellig. Tot mijn grote verrassing kom ik daar mijn buurman WJ tegen en iets later nog schoolpleinmoeder Wendy van B, tevens echtgenote van de bekende Zeister hardloper Remco van B. Voldoende opgehaald daar om een mooie sfeerreportage te maken.

 

En de PvdA dan? Volgende keer weer. Ik blijf lid en stemmer. De PvdA zit in het voor mij juiste politieke spectrum. Ok, iets te politiek correct geweest in de jaren 80 en 90 en ze hebben zich laten meezuigen in anti JSF geneuzel. Maar de PvdA heeft wel bij uitstek aan de wieg gestaan van de huidige “sociale welvaartstaat” die haar weerga in de wereld niet kent. Ook nu waakt de PvdA nog steeds voor de balans in de polen extreem rechts/links en volks/elitair. In die zin zie ik de PvdA nog het beste in staat om alle algemene maatschappelijke belangen te dienen, veel meer dan het slechts opkomen van een deelbelang (leeftijd, geloof, rijkdom, uitkeringen, milieu etc.).    

 

En al die boze mensen dan die zich onbegrepen voelen, die de verbinding met “de politiek” hebben verloren? Is het niet gewoon zo dat ze zelf geen zin meer hebben om na te denken over algemene maatschappelijke belangen en hun houding en stem bewust inzetten om degenen die zich nog wel inzetten voor dat algemeen belang weg te zetten als elite en establishment?

 

Dat er een aantal boos is (arm/werkloos, slechte huisvesting), dat snap ik. Maar die “boze mensen” houding in deze massaliteit, ook onder de middenklasse, is absurd. Verwacht van mij dan ook geen apaiserende woorden voor hen die het verder goed gaat en -ondanks het goede door hen ontvangen onderwijs- op rare snuiters menen te moeten gaan stemmen en daardoor angst zaaien bij de weldenkenden en een gevaar zijn voor de toekomst van onze jeugd.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Voordelen van Pokemon Go


Ik doe het nu  overal.

Gisteren in Zeist bij Jonathan tegen Focus 07 kon ik contact krijgen met 3 Lures bij het Slot! Nog nooit zo leuk een amateurwedstrijd bekeken. Donderdag was ik in het Griftpark met Ipad. In de tuin, op de fiets, op de markt. Op de atletiekbaan, tijdens het eten, in de keuken, in de wachtkamer, overal. Ik heb helaas een Nokia (geen pokemon mogelijk) en moet het op mijn iPad spelen. Altijd op zoek naar Pokestops en bijzondere Pokemons. Inmiddels heb ik na 8 dagen level 13. Vrouw en dochter 22, die doen het al langer

De voordelen op rij.

 

Je komt in contact met allerlei soort mensen

Bij het Slot spreek ik kinderen, pubers, bekende Nederlanders zoals, schoolpleinmoeders en daar onverwacht aanwezige collega’s. Deels mensen die ik zeker in die combinatie niet spreek.

 

Het is de kern van gezamenlijke en leukere gezinsuitjes

Niet meer per se naar H&M of een Action, waar ik op muurtjes zit te wachten. Neen nu gaan we naar het Slot, de OudeGracht Utrecht of even naar het winkelcentrum Vollenhove, ijsjes eten en Jumbo.

 

Beter “Flexibel werken”

Op kantoor zoek ik vaak een aantal vaste hoekjes op waar ik me thuis voel, waar ik mensen mag. Nu zit ik tussen twee pokestops in (af en toe een klik voor nieuwe ballen) en zie ik wel wie in mijn buurt komen.

 

Pokemon spelen is het nieuwe roken

Roken kan anno 2016 echt niet meer! Je ziet het ook niet veel meer, behalve bij bepaalde categorien jongeren en een deel van de vanouds verslaafden. Het om de 1 of 2 uur even nasr buiten gaan heeft natuurlijk weer wel wat. Maar nu kan dat met Pokemons. “Even een paar minuten naar buiten, er is een Lure”

 

Een kind leert sparen, rekenen en komt buiten

Dochter heeft niet heel veel benul heeft van sparen en uitgeven en de lange termijn gevolgen. Via Pomemon Go leert ze het nu wel. Bovendien is ze meer buiten, vaak samen met anderen.

 

In plaats van Tinder

Niet dat ik het nodig heb, maar het is zoo makkelijk.”Dag mevrouw, ook Pokemons aan het vangen?” Na die opening is elk gesprek mogelijk. “Woont u hier in de buurt, volgens mij heb ik u vaker gezien” of “U woont niet in deze buurt, heb u niet eerder gezien” Het antwoord maakt niet uit. Het eerste contact is gelegd.

 

Het leidt af

Van ellende, van de TV. Zo kijk ik al maanden niet meer naar Pauw. Veel te heftig, teveel extremen, nare en ondanks bij de gasten vaak aanwezige intelligentie toch in the end te “domme mensen” in hun extremisme, daar waar ik liever in het grijze midden zit. Ik zet de TV op SBS 6, Hart van Nederland en speur op snorlaxen, pidgeys en Dratini’s

 

Ik maak meer kilometers.

Met de iphones van Lucia en Rozanne in mijn trainingsbroek loop ik extra kilometers, dit voor het “uitbroeden van de eieren” en soms maak ik een extra lus voor de Pokestops.

 

Kunst en Cultuur.

Ik ben bij een museum in het Slot geweest, in de beeldentuin. Verder zijn de Pokestops altijd gekoppeld aan bijzondere locaties met historische, culturele achtergrond.

Ik lees nog steeds mijn kranten en de Sociale media. Dus maakt u zich geen zorgen.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

La Scoiattolo in Pralormo, hotel zoals het hoort. 


Het is -oppervlakkig beschouwd- van de soort die je tussen 1970 en 2000 veelvuldig zag langs Italiaanse Provinciale wegen. Vooral gericht op vertegenwoordigers en een niet kieskeurige toerist. Strakke bouw, geen balkons. Meestal ook een restaurant zonder teveel gasten. Een groot parkeerterrein, met doorgaans twee auto’s en met de verdachtmaking dat het wegkwijnen wordt gerekt via de verhuur per uur aan overspelige kantoormannnetjes.

La Scoiattolo is misschien ook zo geweest, ooit. Het ligt aan een Provinciale weg tussen Pralormo en Poirano. 20 km boven Alba en 30 km onder Turijn. Op de dag dat we er aan komen is het helder, zonnig en warm. De Alpentoppen waar we 150 km terug langs reden zijn imposant zichtbaar. Al snel zien we dat dit juist geen wegkwijnend hotel is. Er is geïnvesteerd. Je voelt je direct omringt door degelijke luxe en vriendelijkheid. 

Wat een schrik bij aankomst. Een trouwerij. 100 auto’s met linten. Hebben wij weer. Tot overmaat van ramp zien we ook twaalf 20 plus dames lopen, in het roze. Vrijgezellenparty. Zitten we ook niet op te wachten. We checken in. De trouwerij blijkt in de Grote zaal te zijn, op de eerste verdieping. Na 18.30 uur gaat het gezelschap de tuin in. We merken er verder niets van. Pas rond 21.30 uur zien we wat oudere iets overdresste echtparen zich langzaam naar de auto begeven. Hun tred en kleding bevestigt me in mijn aversie voor dit soort gelegenheden. 

Weer terug naar 15.00 uur. Door een lange speels en modern gedecoreerde gang lopen we na aankomst naar kamer 50. De kamer is niet groot maar uiterst efficiënt ingericht, met een eigen bed en hoekje voor dochter, ruime badkamer en een groot tweepersoonsbed voor ons. De airco draait op volle toeren. De ramen zijn dicht en elke vorm van lawaai bereikt ons niet. Wifi? Perfect! En dat voor drie iPads en zonder ingewikkeld gedoe met codes. We willen buiten wat drinken en bestellen wat bij de bar/receptie. 

Het wordt snel geserveerd en men weet dat ons kamernummer 50 is. 7 euro voor een witte wijn, een bier en een cola.Terug weer naar de kamer, badkleding aan en op naar het zwembad. We kunnen achterom (gelukkig niet door de hal) en zijn er snel. Het is wat druk door die 20 plus meisjes. Maar verder schoon met parasols en ligbedden. Ook is er een toiletvoorziening, handig! Een zwembad dat eigenlijk meer past bij een hoger marktsegment. Dat geldt ook voor de tuinen met mooie zitjes.

Waar gaan we eten? Toch maar in het hotel. Een heerlijk tijdloze eetzaal met wat schalen “aangeklede” koude groenten, zoals sperziebonen met inktvis en ananas. Het wordt rond 20.00 uur langzaam drukker met vooral hotelgasten. Er is geen terras, het enige minpuntje. Voor 21€ drie gangen en voor 25€ vier gangen (koud buffet, primo, secundo en dessert) inclusief koffie en water. Simpel, maar zeer smaakvol. We kiezen daarnaast een fles witte Roero Arneis. Van dezelfde soort als waar het glas vanmiddag mee is gevuld.

Daarna nog even op het smalle buitenterras bij de ingang koffie met sambuca.Het is zondagmorgen. Goed geslapen. Lekker koel was het op de kamer. Het ontbijt is prima, zeker voor Italiaanse begrippen. Fruit, yoghurt, sappen, koffie, eieren, kazen, vleeswaren, diverse broodsoorten. Daarnaast veel zoete broodjes, cakes en snacks. 

De dames gaan Pokemons vangen. Ik vlei me neer in de roodleren fauteuils in de kamer naast de receptie en lees La Stampa en Gazetto dello Sport van zaterdag. Opeens komt de baas (of de zoon van de baas) nieuwe kranten brengen, die hij net in het dorp heeft gehaald. Vrouw en dochterlief van 11 zijn nu bij het zwembad, daar zijn ook Pokemons. Dochter komt vast te zitten in het buitentoilet. Mijn Italiaans is genoeg om duidelijk alarm te slaan. “Mio filha fechado a tuvalette externo de Piscina!” 

Ze wordt snel bevrijd. We betalen graag de 89@ euro (Bookingcom prijs) voor ons drieën, inclusief ontbijt. Het meisje achter de balie lacht ons toe. Van Pokemons weet ze niets, hoewel er genoeg zijn. We rijden weg. Niets is fouts aan dit hotel. Alles is nieuw, schoon en ruim. Alles is goed georganiseerd en men is vriendelijk. Het ideale hotel eigenlijk. Voor ons een doorreishotel. Maar eigenlijk zou je er langer willen blijven en uitstapjes willen maken naar Alba, Asti, Turijn en de Barolostreek. 

A lingua Italiano 

Un hotel come dovrebbe, La Scoiatollo a Pralormo esso è-superficie-del tipo hai visto tra il 1970 e il 2000 frequente lungo le strade provinciale italiane. Principalmente focalizzata su rappresentanti e non un turista esigente. Costruzione è stretta, nessun balconi. Solitamente anche un ristorante senza troppi ospiti. Un ampio parcheggio, con in genere due auto e con il sospetto che il languente è allungata attraverso l’affitto ogni ora per functonario di officine adultera.

La Scoiatollo forse è stato anche così, mai. Si trova su una strada di campagna tra Pralormo e Poirano. 20 km sopra Alba e a 30 km in Turin. Il giorno che stiamo arrivando è il luminoso, soleggiato e caldo. 150 km indietro lungo le vette Alpine dove ragioniamo sono imponenti visibile. Ben presto ci accorgiamo che questo hotel non si va disfacendo. C’è investito. Vi sentirete immediatamente circondato dal lusso discreto e la gentilezza. 

Che spavento all’arrivo. Un matrimonio. 100 automobili con i nastri. Abbiamo ancora una volta. A peggiorare le cose, vediamo anche dodici Signore oltre 20 a piedi, in rosa. Addio al nubilato. Inoltre, non ti aspettiamo. Check-in. Il matrimonio si rivela per essere, nella grande sala al primo piano. Dopo le 18:30 è la società il giardino. Notiamo anche. Fino a circa 21:30 vediamo quali coppie anziane lentamente overdresste qualcosa per l’auto. Loro ritmo e abbigliamento mi conferma nella mia avversione a questo tipo di occasioni.

Torna a 15.00. Da un corridoio decorato lungo giocoso e moderno si corre dopo l’arrivo alla camera 50. La camera non è grande, ma estremamente efficiente arredata, con letto privato e angolo per la figlia, ampio bagno e un grande letto matrimoniale per noi. L’aria condizionata è su un rotolo. Le finestre sono chiuse e qualsiasi tipo di rumore può raggiungerci non. Wi-Fi? Perfetto! E che per tre iPads e senza il fastidio di codici complicati. Vogliamo bere fuori e che cosa ordinare al bar. È servito rapidamente e si sa che è il nostro numero di camera 50. 7 euro per un vino bianco, una birra e una Coca.

Torna indietro per la stanza, costumi da bagno e a bordo piscina. Possiamo tornare (per fortuna non dalla sala) e ci sono veloci. È che cosa pressione da quelli 20 più ragazze. Ma altrimenti pulita con lettini e ombrelloni. C’è anche un servizio igienico, molto utile! Una piscina che in realtà più propizia per un segmento di mercato più alto. Questo vale anche per i giardini con aree salotto bella.

Dove mangiamo? Tuttavia, ma in hotel. Una meravigliosa sala da pranzo senza tempo con quali bilance “decorata” verdure fredde, come ad esempio fagiolini con calamari e ananas. È circa 20.00 stampante lenta con principalmente gli ospiti dell’hotel. Non c’è nessuna terrazza, l’unico inconveniente. Tre-corso per 21 € e 25 € 4 – corso (buffet freddo, primo, secundo e dessert) con caffè e acqua. Semplice, ma molto saporita. Abbiamo scelto una bottiglia di bianco Roero Arneis. Dopo la stretta terrazza all’aperto all’ingresso di caffè con sambuca.

È domenica mattina. Dormi bene. Era bello e fresco in camera. La colazione è buona. Frutta, yogurt, succhi di frutta, caffè, uova, formaggi, affettati, Granolas, arne e formaggio, vari tipi di pane. Inoltre, molti dolci panini, dolci e snack.

Le signore andare Pokemon. Mi lusinghi giù sulle poltrone in pelle rossa nella sala accanto alla reception e leggere La Stampa Gazetto dello Sport e di sabato. Improvvisamente, il capo (o il figlio del boss) nuovi quotidiani, che egli solo nel villaggio. Moglie e figlia di 11 sono ora presso la piscina, ci sono anche Pokemon. Figlia ottiene bloccata nella toilette esterna. Il mio italiano è sufficiente per cancellare l’allarme. “Mio fechado un filha tuvalette externo la Piscina!”Lei è rapidamente rilasciata. 

Paghiamo come 89 @ euro (prezzo Bookingcom) per i tre di noi, compresa la prima colazione. La ragazza dietro il bancone sorridente a noi. Non sanno nulla di Pokemon, anche se ci sono abbastanza. 

Siamo in auto. Niente è sbagliato con questo hotel. Tutto è nuovo, pulito e spazioso. Tutto è ben organizzato e uno è amichevole. L’hotel ideale in realtà. Un hotel di transito per noi. Ma in realtà si desidera fare escursioni c’e a Alba, Asti e Torino.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , | 2 reacties

SNEAKY DATE MET DE MCD


Een maand geleden schreef ik hier een stuk over een aantal supermarkten in Zeist. Daarin zette ik ze neer “als vrouw”. Wat schreef ik over de MCD aan het Vrijheidsplein?

“Muurbloempje van onbestemde leeftijd. Ze probeert de laatste tijd wat meer naar buiten te treden. Weinig van te zeggen. Zal als echtgenote en moeder geen kat in de zak zijn, denk ik. Zeker niet als je een zekere saaiheid op de koop toe neemt. Wel een hoge uitdagingsfactor voor een man om haar met wat geestelijke en fysieke aandacht te laten opbloeien. Ik denk dat ze dan helemaal los gaat, voor het eerst. Als ik eraan denk, word ik zelfs wat opgewonden. Vakantiebestemming: huisje in Zwarte Woud.”

Lees verder over mijn fantasieen, waar ik de supermarkten voorstel als vrouw: Supermarktblog

EN HOE WAS HET BIJ DE MCD?

Na ruim een maand kwam het er gisteren eindelijk van. Het is lekker voorjaarsweer. Ik ben voor mijn werk bij het Vrijheidsplein. Heb ik bij de MCD iets nodig? Dat niet. Ik loop met mijn smartphone in de hand en ga ietwat zenuwachtig naar binnen. Rust en ruimte komen me tegemoet. Is dat niet wat ik in mijn leven in toenemende mate zoek? Iets waar ik steeds meer voor vecht en het gaat me nu ook redelijk goed af. Er zijn wel wat klanten, het is niet te druk, gelukkig niet. Het geeft me de gelegenheid foto’s te maken. 

Ik weet dat het niet hoort, in een supermarkt. De spanning neemt toe. Zou ik betrapt worden en wanneer en in welke gang? De opwinding die ik eerder beschreef voel ik weer opkomen. Zou dat de opwinding zijn vanwege de MCD zelf of vanwege het beklemmende en licht erotiserende gevoel betrapt te worden? Ik zie rechte winkelpaden, opgeruimd. Het is er geen rotzooi en je kunt alles zo pakken. Niets dat wijst op slonzigheid. Rust, ruimte en en dus regelmaat, dat tref je hier aan. De buurtbewoners hadden het slechter kunnen treffen.

Ik loop wat onhandig tussen de stapels toiletpapier ik monster de vis. Ik kijk bij de pinda’s. De pindamix is van “Markant” uit Beesd. Zoveel produkten komen uit Beesd. Raar eigenlijk. Dan komt de bedrijfsleider langs. Zou hij via de camera hebben meegekeken? “Goedenmiddag meneer!” zegt hij vriendelijk maar licht dwingend. Zou hij me kennen van een eerder FB verhaal of mij herkennen als een verwarde freak?

Ik zie verder niets raars in de winkel. Alles wat er moet zijn, is er. Niet superveel, geen extra’s. Het goede gemiddelde. MCD adverteert tegenwoordig wat meer in de Nieuwsbode. Ik denk dat LEXA het medium is voor als de “MCD als vrouw” zou gaan daten. De gemiddelde vrouw, het AD onder de datingsites. Maar misschien is dat al wel te frivool. Elk moment verwacht ik een sirene achtig geluid. “Meneer, leuk dat u er bent, wilt u met me wandelen, gewoon wandelen, praten, niets overhaasten, u bent toch niet getrouwd? Want daar ben ik niet van…” Er komt niets.

Bij de kassa zit een vrolijke donkerharige mid twenty kassadame. Ik monster haar. Gaaf gezicht. Zou zij MCD zijn? Hm, te jong. Ze lijkt wat verschrikt, maar lacht toch. Ze rekent per ongeluk de chips van de twee achter mij lopende jongens bij mij af. Door de spanning vergat ik het scheidingsplankje neer te leggen. Ze wil het herstellen. Ik kijk de jongens aan. Ik gun het ze hun zakgeld te houden. Ik heb niet direct last van nog geen euro extra en ben in een goede bui. 

Ik druip af. Wat zou ik er mee kunnen, de MCD. Wat ben ik met het bezoek opgeschoten? Twee weken in een stacaravan in het Zwarte Woud met haar, zou kunnen. Samenwonen? Zou gelet op mijn karakter en hang naar rust, regelmaat en simpele uitdagingen best enige tijd stand houden. Maar ik zou na een tijd toch onrustig worden en verder op zoek gaan. 

Mijn vrouw Lucia de Spirt kan gerust zijn.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

BYOC “Bring Your Own Chair”


Al een jarenlange ergernis voor mij is het ontbreken van voldoende bankjes of stoelen in kledingwinkels, andere winkels en openbaar winkelgebied. In Zeist maar ook elders en vooral bedoeld voor 45 plus mannen. 

Vandaag ging ik mee naar De Bilt, Hoogvliet en Action. Dat werd ons middaguitje, nadat vrouwlief Spakenburg wegstreepte i.v.m. teveel wind. Hier in Zeist was al veel wind en daar dan helemaal. De strijd erover aangaan wilde ik niet en was ook niet nodig. Er was immers geen voetbal, ik had mijn dingen al gedaan en niets anders te doen, dus.

Van vorige bezoeken wist ik dat er buiten,  behalve wat net iets te dunne anti ramkraakpalen, geen zitjes zijn. De Action ga ik niet in. Teveel goedkope zooi en (deels) dito mensen die alles kopen wat laag geprijsd is en met tassen vol milieuonvriendelijk en overbodig spul de zaak uitkomen. En ik daar 40 minuten op een paal zitten of op de grond, of tegen de muur? Neen. Eerder gedaan en dat is geen succes.

Voordat we gingen had ik stiekem (om mijn plan niet in de kiem te doen smoren) de groene opklapstoel van Leen Bakker in de auto gelegd. Toen de dames ter plaatse vertelden dat ze eerst de Action in gingen, haalde ik triomfantelijk de stoel uit de auto. Ik had een mooi plekje. Wel even zoeken en het werd een plekje tussen een ramkraakpaal en een reklamebord.

De tijd gaat snel voorbij, ik had een Voetbal International bij me en had uitzicht op in- en uitgaande klanten van de Hoogvliet en de Action. Reacties? Enkele oudere dames keken vertederd en bewonderend. Een andere dame wilde planten bij me afrekenen “Bent u de Plantenman?” En een andere dame zei “goed idee!”. Ondertussen zat een man een half uur op een ramkraakpaal en een andere hing tegen andermans auto.

Lucia is wel meer raars van me gewend en maakte zich niet druk. Rozanne kwam enthousiast naar me toe rennen “Papa, blijf zitten, ik heb een verassing, een kadootje!”. Daarna ging de stoel weer in de achterbak en ik mee de Hoogvliet in, dat is meer mijn ding.

Voor herhaling vatbaar!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Over de bekende Zeistenaar Enzo Knol


Wanneer ik geen dochter van 11 zou hebben, dan zou ik de naam Enzo Knol als verwoed krantenlezer, TV kijker en Zeistenaar wel kennen. Als fenomeen dat in Zeist woont, maar meer dan dat ook niet.

Mijn dochter Rozanne kijkt elke dag naar zijn “vlogs”, videoblogs op youtube. Daar heeft Enzo meer dan een miljoen volgers. Zijn filmpjes zijn een mengeling van gezelligheid, stoerheid, verwondering en alledaagsheid. Ik kijk soms mee. Hij verdient er zijn brood mee, meer dan dat. Hij verkoopt ook van alles met zijn naam. Dochter Rozanne draagt met trots een KP pet of trui.


Enzo is anders dan veel anderen denken meer dan een adhd achtige druktemaker. Hij is erg sociaal en hulpvaardig. In zijn filmpjes zien we hem bijvoorbeeld een oudere dronken leernicht meenemen in de auto, die een lift wil naar het station Bunnik. Die man wil de auto niet uit. Het geduld en de beleefdheid van Enzo zijn bewonderenwaardig. 

Een alledaags tafereel zien we vaak ook. Met vrienden Chinees (zijn advies: neem pasteitjes zonder vlees, lekkerder en goedkoper) halen bij Azie tegenover het gemeentehuis. Of het boodschappen doen bij de Jumbo en uitlaten van de hond, bumper. Enzo is bijna altijd vrolijk en ontspannen, alleen al daarom verdient hij de eer. Ook Dee is doorgaans helemaal haarzelf. Rustig, chagrijnig, verveeld, flirterig en verzorgend. Ze toont een wat breder spectrum aan gemoedstoestanden dan Enzo.

Hilarisch vond ik de vlog met het klaarmaken van de sla in zijn nieuwe appartement. Vriendin Dee zet de kibbeling klaar en Enzo zegt terwijl hij de slabak op tafel zet “….zo, nu wat slasaus erover….” Slasaus! Waar iedereen de meest ingewikkelde dressings gebruikt pakt Enzo Slasaus, het soort spul uit de jaren ’60 met de merknaam Livorno. Daarna kon helemaal niet meer stuk

Een week of vier geleden was Enzo gast bij RTL Late Night. Het ging over pestgedrag en Enzo is daar in zijn schoolcarrière ook slachtoffer van geweest. Hij weet dit goed te verwoorden en is een goede ambassadeur en ook boegbeeld tegen pestgedrag. 

Ook de familieleden van Enzo en Dee hebben inmiddels een zekere bekendheid. Ze figureren regelmatig in de blogs. Dee kan ook goed zingen en had een hitje met YOU.
Bij de avondvierdaagse zagen we opeens het jongere broertje van Dee, Quinn. Natuurlijk met zijn allen met hem op de foto. Vanmiddag waren we bij de film Angry Birds. Een van de vogeltjes, de gele, werd via de stem van Enzo nagesynchroniseerd. 

Enzo is regelmatig in Zeist te zien. De meeste mensen laten hem gelukkig met rust, uit respect voor zijn privacy. Als ik hem tegenkom? Misschien toch even een praatje en een selfie maken voor mijn dochter. Dat mag dan ook wel na dit blog.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen