Horror in Hoog Catharijne, waar is mijn dochter?


Dochter wilde naar de nieuwe “Five Guys” bij Hoog Catharijne en Utrecht CS. Ik vind dat we met de bus moeten. Vrouw en dochter stemmen in. Auto aan Kroostweg Noord gezet en bij Jordan Lyceum, daar gaan 8 bussen per uur naar Utrecht. Veel relaxter dan de auto. Zelf waren we wel benieuwd naar de nieuwe inrichting van het gebied. Bus uit. Roltrap op en dan rechtsaf door de stationshal naar HC.

DE POORTJES

Ow, poortjes? Ok, we hebben alle drie een OV kaart, ik zelfs een NS kortingskaart tevens OV kaart. Wij door de poorten op weg naar de vernieuwde stationshal en HC. “We lopen de goede kant op volgens Google Maps“ roept dochter Rozanne nog.

Wat lees ik bij het passeren van de poortjes? “U ben ingecheckt”. Lucia en ik lopen ietwat verbaasd door. Rozanne volgt, denken we. Na 50 meter krijg ik een raar gevoel. Ik kijk rond. Geen Rozanne. Na 70 meter alarmeer ik Lucia. We kijken om ons heen.

In de verte staat ze te zwaaien. Voor de poortjes. Wij ernaar toe. “Mijn OV kaart doet het niet!” Wij proberen terug te gaan. De poortjes sluiten steeds. Vreemde melding “u bent al uitgecheckt” of “u bent inhecheckt”. We komen niet bij elkaar, ouders en dochter, gescheiden en geen perspectief op hereniging.

Ach bedenkt Mijn vrouw……haar OV jaarkaart Lees verder

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Angst en Verlangen in Lissabon


Daar loop je dan in je eentje door een zwoel, zweterig #Lissabon, met lichte regen en 15 graden. Het is 09.30 uur. De dames, vrouw en dochter, zitten binnen in afwachting van het ontbijt. Voordat ik mij “galao” drink en  mijn twee kranten lees, loop ik even rond.

Aan de Rua de Conceicao valt mijn oog op drie zaken. Zaken uit de jaren ‘50 of nog eerder? Ze verkopen van die spullen die men “fournituren” pleegt te noemen. Fournituren zijn kleine textielwaren en andere kleine benodigdheden die bij het naaien van pas komen. Het is wel van oudsher een vrouwending, althans gedurende het grootste deel van mijn leven. Maar hoe zal het later gaan?

Misschien worden fourniturenzaken in een “modern” land als Zweden of een “moderne” stad als Utrecht straks wel verboden onder druk van extreme (vaak getriggerd door persoonlijkheidsstoornissen als autisme of Asperger) groeperingen die fournituren zien als een relict van vrouwenonderdrukking in de jaren ‘50.

Whatever. Ik kom er niet van weg. Ik maak foto’s. Best eng. Zou een van de drie winkeldames me zien? Er is Politie op straat. Stel je voor dat een dame naar me schreeuwt “Senhor, nao photografia, prohibido, Policia, se faz favor!!”. Ja ik heb een zekere neiging betrapt te willen worden. Bij het stelen van chocolaatjes, het eerder weggaan bij een congres etc. Een lichte aberatie, zou je dat kunnen noemen.

Of is het een verlangen? Naar de veilige en rustige jaren ‘50 en ‘60 toen kleding nog gemaakt en vermaakt werd. Sommige tantes van mij waren naaister. Hangend aan de rokken van mij ma ging ik mee naar de fourniturenzaak Snoek aan de Dorpstraat in Renkum.

Die dingen die de jarretels bij elkaar houden, soort elastisch band met haakjes of knoopjes, dat zijn -denk ik- ook fournituren. Hm, maar snel wegwezen hier.

Nu weer veilig in ons appartement.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Over de Luizenmoeder en Hannah


Thuis had ik er tijdens het kijken naar deze SBS serie een hele discussie over. Opeens werd ik giftig. “Opzouten met Hannah, dat mooie lieve naieve ego trutje” riep ik tot ontsteltenis van Mijn vrouw. Zo ken ik je niet, zei ze tegen me.

Het zit zo. In de nieuwe serie De Luizenmoeder wordt een aantal types geintroduceerd. Een brave schoolpleinvader, een homo stel en vooral drie bijdehante samenklittende vrouwen. Als je ze ziet, denk je….ach het gaat nog wel. Maar zodra ze hun “muil” opentrekken is het direct duidelijk. Roddeltantes ook.

Verder een suffe naieve directeur, bijzonder aparte leerkrachten en een hulpmoeder. De hulpmoeder/vrijwilligster die aan de school verbonden bleef omdat ze met de directeur heeft gevoosd in het fietsenhok. Iedereen weet het. Zij wil nog wel, hij niet.

De brave en slimme lieve Hannah (die ook de vriendin van dokter Tinus was) is gescheiden en kinderpsychologe. Door de makers is ze geintroduceerd als een soort spiegel. De verstandige blik vanuit de buitenwereld. Velen in mijn omgeving zien haar als slachtoffer. Ik kijk er dus anders tegen aan.

Vanaf de eerste schooldag met haar dochter zit ze wat mij betreft in een foute film. En dan komt door…haar ego aura. Ze is erg met zich zelf bezig. Haar leventje, haar dingen. Ze doet steeds dingen fout. Heeft de speelafspraak in de agenda vergeten of niet goed genoteerd. “Nee niet bij mij, ik ga naar de sauna met mijn zus”.

De schoolregels kent ze niet omdat ze de nieuwsbrieven of website niet heeft gelezen. Haar dochter is de dupe, want die wil trakteren. Tja en dan blijkt er nog een kind jarig, die het wel volgens de regels heeft aangemeld. Zegt de juf terecht “Tja je denkt natuurlijk dat er niemand anders jarig kan zijn, op de dag dat je leuke dochtertje jarig is, nou niet dus. Die andere wel, zoals het staat in de schoolregels”. Wel zielig voor dochtertje.

Ik word kregel van dit soort types. Een beetje van het type dat in een nieuw dorp komt wonen en een “Nee Nee” sticker op de deur heeft en zichzelf uitsluit van het plaatselijke nieuws en de plaatselijke samenleving (aannemende dat ze niet de volledige online versie lezen).

Ik heb het niet zo op de soort tiepes, die vanuit een wat progressief/moderne egohouding een dedain uitstralen ten aanzien van de maatschapelijke instituties en regels. Ook tegen het luizenmoeder zijn. Ik zie het ook in mij omgeving en op Facebook. De meer moderne progressieve geesten identificeren zich met Hannah. De meer down to earth types volgen mij in mijn aversie tegen Hannah types.

En natuurlijk ben ik voor Juf Ank, die de ouders die tegen de regels veel te lang in de klas blijven hangen, stevig wegbonjourt. Heb ik me bij De Griffel in Zeist ook altijd aan geergerd.

Dat moest ik even kwijt en alles wat lijkt te duiden op enig in het echt bestaand persoon bij De Griffel, zoals bijvoorbeeld……. of wie dan ook, berust op louter toeval

Naschrift: na aflevering 3 ben ik wat milder. Hannah wordt steeds coöperatiever. Ze doet nu wel met dingen mee. Verder heeft haar wat foutige ex man een nogal foute nieuwe vriendin. Goed dat Hannah bij die vent weg is.n.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

HET IS WEER BIJNA KERSTMIS……. GEWEEST


TURBULENTE TIJDEN, FOUTE LANDEN

Beste landgenoten,

We leven in turbulente tijden. Nepnieuws, Brexit, Trump, cybercrime, en het rijtje foute landen wordt ook steeds langer. Zo langzamerhand mogen ook de VS en Groot Britannie erbij staan. Wie had dat ooit gedacht van onze brave bevrijders in 1945. Noord Korea, Venezuela, maar wat denken we van Zweden (persiflage op alles wat ooit modern en progressief was) Oostenrijk (soort van PVV in kabinet), Polen en Hongarije (profiteren van EU en verder parasiteren) en Nederland. De lijst is helaas langer.

NEDERLAND

Nederland gidsland? Dat zijn we lang geweest, althans we dachten dat we dat waren. We hieven het vingertje tegen Duitsland, Oostenrijk, Zuid Afrika. Alsof wij in NL een betere menssoort zouden zijn. Velen dachten dat echt. Maar we zijn een land van schoolmeesters en vooral handelaren. Het recht om gidsland te zijn hebben we al lang verspeeld en niet alleen door onze foute belastingvoordelen voor multinationals, die armoe in de wereld scheppen.

ELITES

We hebben onze samenleving zo ingericht dat nieuwkomers er buiten blijven (witte sporten, hypotheekvoordelen, witte scholen). Dat heet met een deftig woord “Institutionele discriminatie”

De progressieve mensen die “tegen zwarte Piet” zijn, sturen hun kinderen vanuit hun met hypotheekaftrek en vererving verworven jaren 30 woning naar een “witte school”. Ondanks hun opleiding en slimheid zien ze de contradictie vaak niet eens in.

“En kijk eens naar jezelf”, zal die elite zeggen. Ja wat dan? “Je dochter zit zelf op het 99% witte Jordan Lyceum!”. Ja dat zal, “maar ze heeft wel eerst 8 jaar op een gemengde school gezeten en hoe zit het met jouw kind?” zeg ik dan.

De extremen zijn te groot. Kinderen uit de elites lopen stage in Helsinki, Rennes, Bologna of Washington. Kinderen uit minder bedeelde milieu’s (zeker hen met een migrantenafkomst) komen in Nederland nauwelijks aan de bak.

DE SLINGER VAN DE KLOK

Er zijn altijd golfbewegingen aan de orde. Soms schiet de slinger van de klok door. We zien dat in de economie, waar de (neo) liberale lijn gelukkig weer iets wordt verlaten, in ieder geval bij de kiezer, door de eerste signalen van wat Marx “verelendung” noemde.

Ook in mijn biotoop, de overheid zie je dat de slinger van de klok soms doorslaat. Vroeger waren er teveel regels, standaard procedures, het gelijkheidsbeginsel. Degenen die in deze sfeer werkten waren de baas, de juristen. Het ontaarde soms tot stilstand, traagheid en vervreemding. In de jaren 80 en 90 streed ik (vanuit mijn rol bij bezwaarschriften procedures) zelf tegen het juridificeren ten koste van de gewenste inhoud.

Nu schieten we de andere kant op. Termen als agile, maatwerk, regelluwte zorgen ervoor dat zij die nog oog hebben voor de rechtstatelijkheid schuilen. Wachten tot het over is. Leidinggevenden zijn niet meer van de inhoud, meer van het coachen, los van de inhoud van het werk. Maar wie is dan nog wel van de inhoud? Beroepsentrepeneurs hebben vrij spel als ze zich maar bedienen van de vocubalaire die nu opgeld doet. Tegenwicht, tegenkracht en “ja maar zeggers” hebben het zwaar. Ook dit gaat wel weer veranderen.

#METOO

Nooit ben ik dader of slachtoffer geweest. Ik volg het nieuws, ik luister naar de verhalen. Ik erger me vaak. De slachtoffers verwijzen naar “de tijd”. “Nu is het bespreekbaar, vroeger in de jaren ‘80 en ‘90 niet”. Ik leefde in die tijd en voel me beledigd. Het was geen stenen tijdperk, er was pers, er waren procedures. De Rode vrouwen waren er al lang voorheen, net als de assertiviteitscursussen. Natuurlijk heb ik compassie met de toen minderjarigen. Maar de rest? Aanschurken tegen de macht, hopen via “hem” hogerop te komen….en dan nu zeuren?

NORMEN EN WAARDEN, HOOP?

Het is erg, heel erg. Op Twitter en zelfs op Facebook. Schelden, boosheid, liegen, manipuleren. Op de Facebook groep Zeist schrik ik vaak van de manieren. Als ik dan wat verder inzoem op de profielen van deze mensen zie ik gelukkig vaak nog een leven naast de boosheid. Ik zie brave gezinsvaders, vrijwilligers, mensen die anderen helpen of een hele leuke hobby hebben.

Ik zie bij mijn dochter en haar jongpuber omgeving zeker geen teruggang. Ook bij de jonge stagiairs die ik begeleid, bij de leden van de Zeister Jongerenraad, jonge instromende collega’s. Overal zie ik warmte en zorg voor elkaar. Er is nog hoop voor de mensheid.

DE SCHOENVETER

Dat is het ultieme voorbeeld voor de stand ons land, de wereld. Was de schoenveter vroeger een onlosmakelijk onderdeel van een “kwaliteitsschoen” zoals dat nu zo heet. Vroeger was het gewoon een schoen en die was goed. Nu is de veter een sluitpost. Een onderdeel van een abject verdienmodel. Het onderdeel, waarop bezuinigd kan worden. Hoe anders is het mogelijk dat bij mij de veters steeds na 5 tot 7 maanden breken. Ik vecht er niet eens meer tegen.

TENSLOTTE

Ik wens, al mijn bijna 2000 FB en Twitter vrienden hele fijne Kerstdagen en een gezond en gelukkig 2018. Zie deze Kerstwensen ook als reactie op uw wensen, in het geval er nog niet op gereageerd is door mij.

Maak gebruik van uw door God, een ander, uw opvoeding dan wel eigen verwerving verkregen set van kwaliteiten. Lees een krant, volg het nieuws, vindt er iets van en doet er het goede mee!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Anders dan bij vrouwen…er is nooit een betere tweede …”


“…. De eerste voetbalclub uit je jeugd, is altijd de beste….er komt nooit een betere”. Ex FC Amsterdam speler Rob Bianchi zette het sentiment voor ruim 120 man mooi neer. Het ging er vanmiddag in als koek bij de supporters van Veendam, SVV, Haarlem, RBC, FC Amersfoort, FC Amsterdam, AGOVV en Wageningen, de uit het betaalde voetbal verdwenen clubs.

NAAR HET STADION

Hetzelfde gevoel als 25 jaar geleden (in 1992 raakte Wageningen failliet) was er vanmiddag weer. Hartslag gaat omhoog bij het oprijden van de Wageningse Berg. De auto neergezet. De pas versneld. Alsof het stadion volzit. Ik heb geen kaartje gekocht. Dat doe ik nooit tevoren. Het is uitverkocht. De kantine op de Wageningse Berg kan niet meer dan 100 tot 150 mensen aan. Het lukt me om binnen te komen in het kielzog van de SBS journalisten van “het Hart van Nederland”. Ik babbel even over mijn ex collega Ivo. Ik betaal wel gewoon €10. De wedstrijd tussen mensen van “Staantribune” en oud FC Wageningen is net begonnen.

HAZELHEKKE

Wie is die man met die hoed en veel te dikke sigaar? In eerste instantie herkende ik hem niet. Een foute voorzitter van een net failliet gegane club? Het is Gerdo Hazelhekke, clubicoon en topscorer van FC Wageningen. Even een selfie.

MIJN FACEBOOKVRIENDEN

Harold van Kooten is druk in de weer. Hij regelt ook vandaag weer van alles. Ook Anton Dammingh zie ik, voor het eerst in het echt. Daniel Chagall mis ik. Is dat niet Bernard Weerdmeester van RDZ? Ooit manusje van alles bij Wageningen.

DE ONBEKENDE MAN met TOLK

Ik was op de parkeerplaats “aan de praat geraakt” met een man. Hij reageerde niet echt en maakte gebaren. Al snel blijkt dat hij doof is. In het stadion leg ik weer contact. De doventolk Anneloes meldt zich. De man (ex speler van de vvMaarssen) heeft haar die middag ter beschikking. Geen straf. Even wat korte gesprekjes, waarbij ik me moet inhouden, ik wil te snel praten, Heb meer ervaring met blinden dan met doven. Ik zet de twee op de foto met Gerdo.

BINNEN

Paneldiscussies en presentaties binnen. Mooie verhalen van ex voetballer (en hockeycoach) Rob Bianchi over FC Amsterdam. Veendam Cultheld Angelo Cijntje, Haarlem spits Jo Bockling. Bekentenissen en spannende verhalen van Gerdo Hazelhekke.

TENSLOTTE

Even een kwartier in mijn eentje langs het veld. De watertoren, die prachtige van lichte dauw voorziene grasmat. Het herfstbruin achter het doel. Maar snel lid geworden van “de Staantribune” een groep nostalgische voetballiefhebbers (gras, oude stadions, verdwenen clubs). Een leuke middag.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Mijn langverwachte #metoo blog.


Ik ook?

Nee, ik niet. Voor mij geen #metoo.

Ik heb er niets mee, niet als dader en niet als slachtoffer. Nu scheelt het dat ik niet echt iemand ben die in een machtspositie zit (zelfs thuis niet in relatie tot echtgenote Lucia de Spirt). En als ik er in de ogen van anderen even wel in zit dan haal ik mezelf er al snel weer uit door zelfspot en relativering.

Als slachtoffer? Als soldaat in Tongeren moest ik in 1980 van een Rotterdamse Tokkie segeant een keer naakt over de gang van de slaapvertrekken lopen. No problem, ging snel, in die tijd liep ik de 5 km in 17.30 minuten. Geen trauma. Door mijn onaangedane reactie stond de sergeant voor zijn maten voor lul.

De laatste tijd wordt ik ook wat opstandig. Stel dat ik ooit dader of slachtoffer zou zijn geweest, dan zou ik echt even wachten met het uiten ervan. Nogal suffig en een zwaktebod om midden in deze hype ermee te komen.

Het ergst vind ik het dedain over de tijd van vroeger. “Ja, 30 jaar geleden….dat was een andere tijd, toen was het een taboe en min of meer normaal”. Alsof dat een legitimatie is om 30 jaar niets te zeggen. Nu weet ik dat het uiten van dit soort dingen kennelijk 15 tot 30/40 jaar vraagt. Ok, maar geef potverdorie die tijd niet de schuld.

Ik leefde namelijk in die tijd, eind jaren 70, jaren 80. Dat was echt geen rare tijd. Mensen waren mondig, er waren procedures. In de jaren 70 waren er assertiviteitscursussen van de AVRO nota bene. Mensen lazen veel meer de krant. Uitten zich in het algemeen intelligenter dan nu. Er waren rode vrouwen en “Opzij” werd beter gelezen dan nu. De vakbonden hadden veel meer leden. Bij iedereen in de diensttijd was lid van de VVDM. Alles was echt wel bespreekbaar.

Dus geen gezeik meer over die tijd #metoo mensen!

O ja, uh ik sta wel in een filmpje in een rol als vieze kantoorman (in een machtspositie) t.o.v. zijn blonde secretaresse, gespeeld door Janneke Jager, die ik vandaag toevallig tegenkwam en die me inspireerde voor dit blog. Het was maar een rol. Een rol die me overigens wel paste…..

Bekijk het filmpje met mij als vieze kantoorman.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Meer dan een scheur


Het was vanmorgen voor 09.00 uur op kantoor. Collega N. zag het. “Er zit wat!” Ik greep angstig met mijn handen naar het overhemd. Toch niet weer, zoals eerder, een bij het snuiten half gedroogde ontsnapte snottebel? Ik keek. Gelukkig, het was maar een gat. Maar wel in het Desigual overhemd dat ik al 4 of 5 jaar heb, gekocht in een van de vele Desigual winkels in Barcelona.

Barcelona, Catalunya. Ik ben er wel 15 keer geweest na 1993. Heerlijke stad, goed georganiseerd, OS 1992, met een eigen taal, eigen TV, kranten, eigen gerechten, eigen spoorwegen. Een tevreden stad. De onderdrukking (in wisselende heftigheid) van de Spaanse staat en Franco tussen grofweg 1900 en 1973 was allang goedgemaakt.

Wat wil men nog meer? Toch meer. Het was de enge en naar later bleek corrupte President van Catalunya, Jordi Pujol, die steeds meer vroeg. Meer geld, (nog) meer zelfstandigheid en autonomie. Hij overvroeg, tot ergernis van de rest van de Spaanse regio’s. Uiteindelijk gaf de Spaanse Socialistische premier Zapatero iets toe. Nog meer zelfstandigheid, meer geld voor de toch al rijke Catalanen. Het Spaanse Hooggerechtshof stak er in 2010 een stokje voor. Weer even rust.

Een andere, naar later bleek corrupte President MAS wilde er een referendum over afdwingen. Het leidde de aandacht goed af van zijn geheime geldpotten. In de laatste maanden werd het van kwaad tot erger. Het referendum moest er komen. Niet goed voorbereid, in strijd met de Spaanse Wet. Met uiteindelijk als gevolg het te harde en domme optreden van de Spaanse politie van Rajoy. Verharding alom. Men kan niet meer terug. Echte afscheiding van Spanje is absurd.

De meeste inwoners van Catalunya en ook de burgemeester van Barcelona, willen dat ook helemaal niet. Toch stemmen velen vanuit een zekere emotie voor afscheiding. Moet je met hen dan compassie hebben? Zij, de stemmers, legitimeren immers het gedrag van de foute politici. Het gedrag waardoor de regio Catalunya in chaos zal afglijden.

En dan die Twitteraars uit NL, die na het zien van het te harde politieoptreden dan maar opeens voor een zelfstandig Catalunya zijn. Je zou er maar wonen. Wie maak je er blij mee behalve je eigen “goede gevoel”. Je zou je eens moeten inleven in de andere 40 miljoen Spanjaarden in Galicie, Baskenland, Estramedura, Canarias etc. en niet te vergeten de 55 tot 75% inwoners in Catalunya met andere dan seperatistische gedachten.

Dat alles schoot door mijn hoofd bij het ontdekken van de scheur, het gat. In mijn liefde voor Catalunya was al iets eerder een scheur gekomen, een barst. En nu ook in mijn Desigual hemd uit Barcelona. Het heeft zo moeten zijn. Het gaat de afvalbak in.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Een barst, in het imago van Apple


Apple, een jong bedrijf, een modern bedrijf, een hip bedrijf. Ongetwijfeld met flexibele werktijden en andere flexibele dingen. Uiteraard zeer duurzaam. Zonder duurzaam ben je niet modern, immers. O ja en uiteraard transgender vriendelijk personeel, zo niet dan toch. En die 11 miljard belastingontwijking in Ierland? Ach…..

Apple dus. Mijn Apple Ipad air 2 van ongeveer 2 1/2 jaar oud is gevallen. Een barst. Die moet gemaakt worden. En dan ga je Googlen (Google, ook al een modern, hip en duurzaam bedrijf) en dan vind je van alles. Ik informeer ook in Zeist.

De oogst. Enkele kleine bedrijfjes die het voor 130 tot 160 € maken. Dat is acceptabel. Dan ga je er later nog eens langs en bellen. De antwoorden:

– de prijzen waren oud, ze zijn verhoogd, nu 240€

– er is zoveel vraag dat het glas niet meer te krijgen is, vooral bij de I pad air 2

– Tja Apple is duur, 250€

Naar de Apple winkel dan maar. 249€ exclusief werkloon. “U kunt beter een nieuwe kopen, meneer”.

Tja wat dan. Is het nu zo moeilijk om glazen plaatjes met lcd van zeg 70 tot 100€ te laten fabriceren? Wat zit hier achter. Misbruik van monopolie. Manipulatie van de glasmarkt?

In ieder geval toont Apple zich door de welhaast onmogelijkheid om glas te laten vervangen verre van duurzaam en dus niet modern.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Ik een genderneutraal huisvrouwtje?


Nu ben ik steeds meer “het huisvrouwtje” thuis.

De keuken is mijn domein, ik kook, ik doe meestal altijd de boodschappen. Ik let op de kleintjes, jaag op aanbiedingen, sta (stond) op het schoolplein. Mannelijke dingen als klusjes en “de boekhouding en bankzaken” laat ik aan anderen over, dat laatste (met andere dingen) aan Lucia de Spirt. Ik rijd in het kleine tweede al bijna 9 jaar oude “huisvrouwenautootje”, de Peugeot 107. Lucia in de grote auto.

Los van deze dingen heb ik ook nog eens “last” van lichte borstvorming en heb ik als kind nooit in bomen geklommen en echt gestoeid. Als er al eens iets van ruzie was deed ik wel mijn ding, maar wilde me niet in het gevecht of schijngevecht storten. 

Ondanks het feit dat ik niet op mannen val, zijn er dus voldoende elementen die mij blij zouden moeten maken met een meer genderneutrale aanduiding.

Maar nee. Het slaat bij mij nog niet aan. Al met al blijf ik wel een “meneer”. Ik wordt zo aangesproken op straat en door jongere collega’s. “Meneer Scheffer”. Ik koester het. Ben trots als ik als een meneer wordt gezien. Zie het als een bevestiging van “mijn man zijn” ondanks de duidelijke afwezigheid van machodingen in en om ijn persoon.

Los daarvan krijg ik ernstige uitslag van allerlei moderne dingen uit de blanke “weldenkende” hoek binnen het conglomeraat “Zweden, Utrecht, Groen Links, Amsterdam”. Politieke correctheid die in de praktijk ontaard in vervreemding, afstand en navelstaarderij en uiteindelijk ook anderssoortig asociaal gedrag. Ik noem alleen maar het gedrag van al die “witte moderne milieuvriendelijke fietsers in de stad” de meest gevaarlijke en asociale verkeersdeelnemers. Houden met niemand rekening. En die sturen hun kinderen ook maar al te graag naar de Montessori of Jenaplanschool, waar geen Marokkaan te vinden is. “Nee, wij kiezen bewust voor deze onderwijsvorm” zeggen ze dan. Ja, ja…

Maar laat ik niet de beroerdste zijn. 

Ik zit in een rustige wat grijs groene tuinomgeving. En dan is er opeens deze roze plant. Die alle aandacht op zich eist en haar omgeving de loef afsteekt. Het voelt alsof het grijs en groen er onder lijdt en haar eigenheid en schoonheid wordt miskend. En bovendien…misschien wil deze geranium wel niet roze zijn.

Dat moeten we niet willen. Daarom maar in een kleurneutrale setting geplaatst. Ben ik toch nog een beetje modern/progressief.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Afscheid van groep 8


Het vertrek bij Rozanne’s eerste Kinderdagverblijf was al een klein huilmoment. Na twee jaar ging ze van “Kind en Co” naar “Kiekeboe”. Gezellig met de leidster en andere kinderen aan tafel. Ook bij “Kiekeboe” ging ze weg, toen ze vier werd. Feestmuts op, taart, liedje zingen, mooi aandenken en weg….naar de ‘grote school’ De Griffel in Zeist.

Rozanne is nu, 8 jaar later, toe aan haar nieuwe school. Ze heeft gezellige tijden gehad, veel vrienden, vriendinnen, veel plezier en aardige juffen en ook een meester, de populaire meester Marc in groep 7. Soms ging het ook minder. Drukke klassen, veel invalkrachten, minder discipline in de klas, vooral in groep 6. Rozanne was er toen nuchter onder, leek. Toch heeft ze toen wat achterstanden opgelopen bij rekenen.

Zeker het laatste half jaar in groep 8 was heel leuk met juf Annika. De meeste toetsen gedaan, relaxte juf, kamp, oefenen voor musical, kijken bij nieuwe school. Dat wordt de Havo/Vwo klas van het Herman Jordan Lyceum. Maandag de leuke musical “Take Off”. Grappig om Rozanne te zien optreden in haar bij de rol passende “bloemetjesjurk”. Maar ook al die andere kinderen, die steeds meer profiel krijgen als individu.

 

In de groepen 0 tot 2 zijn het allemaal grappige kleuters. In de groepen 3 tot 5 leuke leergierige, lieve en soms drukke kinderen. In de groepen 6 en deels 7 stuiterballen, druktemakers, studiebollen en stillen. Maar nu bij de musical van groep 8 zie je dat ze allemaal steeds meer een eigen profiel en persoonlijkheid krijgen, ze zijn gegroeid. Maandag al natte ogen.

Vandaag in de kerk en bij het afscheid ook. Rozanne is nuchter. Ik minder. Ik noemde mezelf gisteren een “sentimentele zeveraar”. Rozanne “Ik heb HAVO/VWO advies, maar weet toch echt niet wat dat betekent, zal wel weer iets viezigs zijn, jou kennende”  

Ik weet dat dit alles niet meer terugkomt. Bij Rozanne is er nog de door haar beleefde dynamiek van een gestaag oplopende lijn van nieuwe dingen en ervaringen en zo hoort het ook.

Nooit meer terug voor haar, naar De Griffel. Misschien ooit een Reünie, over 25 jaar. Voor haar. Maar daar ben ik natuurlijk niet bij. Gisteren nam ik met haar de volgende aanstaande huilmomenten voor mij door. Het slagen over 5 of 6 jaar. Op kamers, op enig moment erna. Het trouwen. Rozanne “misschien ben je er dan niet eens meer”. Kan zijn. Maar op dit moment blij dat Lucia en ik een bijdrage hebben kunnen leveren aan wat ze nu is en wat een belangrijke basis is voor haar toekomst.

Na de zomer is ze brugpieper, puber (hopelijk niet van de meest heftige soort). 

En zal ik de schoolpleinmoeders en -vaders gaan missen? De meeste heb ik op Facebook en zal ik op een of andere manier wel blijven zien, al is het maar op straat. 

En de kinderen? Ik hoop dat ze me nog kennen als ik ze op straat tegen kom. “Hoi Badrdien, Meike, Jort, Bart, Suleyman, Nour, Diem, Kylian etc. ” En als ze dan denken “o ja dat is de vader van Rozanne, dat grappige meisje van De Griffel” ben ik al tevreden.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen