HET IS WEER BIJNA KERSTMIS……. GEWEEST


TURBULENTE TIJDEN, FOUTE LANDEN

Beste landgenoten,

We leven in turbulente tijden. Nepnieuws, Brexit, Trump, cybercrime, en het rijtje foute landen wordt ook steeds langer. Zo langzamerhand mogen ook de VS en Groot Britannie erbij staan. Wie had dat ooit gedacht van onze brave bevrijders in 1945. Noord Korea, Venezuela, maar wat denken we van Zweden (persiflage op alles wat ooit modern en progressief was) Oostenrijk (soort van PVV in kabinet), Polen en Hongarije (profiteren van EU en verder parasiteren) en Nederland. De lijst is helaas langer.

NEDERLAND

Nederland gidsland? Dat zijn we lang geweest, althans we dachten dat we dat waren. We hieven het vingertje tegen Duitsland, Oostenrijk, Zuid Afrika. Alsof wij in NL een betere menssoort zouden zijn. Velen dachten dat echt. Maar we zijn een land van schoolmeesters en vooral handelaren. Het recht om gidsland te zijn hebben we al lang verspeeld en niet alleen door onze foute belastingvoordelen voor multinationals, die armoe in de wereld scheppen.

ELITES

We hebben onze samenleving zo ingericht dat nieuwkomers er buiten blijven (witte sporten, hypotheekvoordelen, witte scholen). Dat heet met een deftig woord “Institutionele discriminatie”

De progressieve mensen die “tegen zwarte Piet” zijn, sturen hun kinderen vanuit hun met hypotheekaftrek en vererving verworven jaren 30 woning naar een “witte school”. Ondanks hun opleiding en slimheid zien ze de contradictie vaak niet eens in.

“En kijk eens naar jezelf”, zal die elite zeggen. Ja wat dan? “Je dochter zit zelf op het 99% witte Jordan Lyceum!”. Ja dat zal, “maar ze heeft wel eerst 8 jaar op een gemengde school gezeten en hoe zit het met jouw kind?” zeg ik dan.

De extremen zijn te groot. Kinderen uit de elites lopen stage in Helsinki, Rennes, Bologna of Washington. Kinderen uit minder bedeelde milieu’s (zeker hen met een migrantenafkomst) komen in Nederland nauwelijks aan de bak.

DE SLINGER VAN DE KLOK

Er zijn altijd golfbewegingen aan de orde. Soms schiet de slinger van de klok door. We zien dat in de economie, waar de (neo) liberale lijn gelukkig weer iets wordt verlaten, in ieder geval bij de kiezer, door de eerste signalen van wat Marx “verelendung” noemde.

Ook in mijn biotoop, de overheid zie je dat de slinger van de klok soms doorslaat. Vroeger waren er teveel regels, standaard procedures, het gelijkheidsbeginsel. Degenen die in deze sfeer werkten waren de baas, de juristen. Het ontaarde soms tot stilstand, traagheid en vervreemding. In de jaren 80 en 90 streed ik (vanuit mijn rol bij bezwaarschriften procedures) zelf tegen het juridificeren ten koste van de gewenste inhoud.

Nu schieten we de andere kant op. Termen als agile, maatwerk, regelluwte zorgen ervoor dat zij die nog oog hebben voor de rechtstatelijkheid schuilen. Wachten tot het over is. Leidinggevenden zijn niet meer van de inhoud, meer van het coachen, los van de inhoud van het werk. Maar wie is dan nog wel van de inhoud? Beroepsentrepeneurs hebben vrij spel als ze zich maar bedienen van de vocubalaire die nu opgeld doet. Tegenwicht, tegenkracht en “ja maar zeggers” hebben het zwaar. Ook dit gaat wel weer veranderen.

#METOO

Nooit ben ik dader of slachtoffer geweest. Ik volg het nieuws, ik luister naar de verhalen. Ik erger me vaak. De slachtoffers verwijzen naar “de tijd”. “Nu is het bespreekbaar, vroeger in de jaren ‘80 en ‘90 niet”. Ik leefde in die tijd en voel me beledigd. Het was geen stenen tijdperk, er was pers, er waren procedures. De Rode vrouwen waren er al lang voorheen, net als de assertiviteitscursussen. Natuurlijk heb ik compassie met de toen minderjarigen. Maar de rest? Aanschurken tegen de macht, hopen via “hem” hogerop te komen….en dan nu zeuren?

NORMEN EN WAARDEN, HOOP?

Het is erg, heel erg. Op Twitter en zelfs op Facebook. Schelden, boosheid, liegen, manipuleren. Op de Facebook groep Zeist schrik ik vaak van de manieren. Als ik dan wat verder inzoem op de profielen van deze mensen zie ik gelukkig vaak nog een leven naast de boosheid. Ik zie brave gezinsvaders, vrijwilligers, mensen die anderen helpen of een hele leuke hobby hebben.

Ik zie bij mijn dochter en haar jongpuber omgeving zeker geen teruggang. Ook bij de jonge stagiairs die ik begeleid, bij de leden van de Zeister Jongerenraad, jonge instromende collega’s. Overal zie ik warmte en zorg voor elkaar. Er is nog hoop voor de mensheid.

DE SCHOENVETER

Dat is het ultieme voorbeeld voor de stand ons land, de wereld. Was de schoenveter vroeger een onlosmakelijk onderdeel van een “kwaliteitsschoen” zoals dat nu zo heet. Vroeger was het gewoon een schoen en die was goed. Nu is de veter een sluitpost. Een onderdeel van een abject verdienmodel. Het onderdeel, waarop bezuinigd kan worden. Hoe anders is het mogelijk dat bij mij de veters steeds na 5 tot 7 maanden breken. Ik vecht er niet eens meer tegen.

TENSLOTTE

Ik wens, al mijn bijna 2000 FB en Twitter vrienden hele fijne Kerstdagen en een gezond en gelukkig 2018. Zie deze Kerstwensen ook als reactie op uw wensen, in het geval er nog niet op gereageerd is door mij.

Maak gebruik van uw door God, een ander, uw opvoeding dan wel eigen verwerving verkregen set van kwaliteiten. Lees een krant, volg het nieuws, vindt er iets van en doet er het goede mee!

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Anders dan bij vrouwen…er is nooit een betere tweede …”


“…. De eerste voetbalclub uit je jeugd, is altijd de beste….er komt nooit een betere”. Ex FC Amsterdam speler Rob Bianchi zette het sentiment voor ruim 120 man mooi neer. Het ging er vanmiddag in als koek bij de supporters van Veendam, SVV, Haarlem, RBC, FC Amersfoort, FC Amsterdam, AGOVV en Wageningen, de uit het betaalde voetbal verdwenen clubs.

NAAR HET STADION

Hetzelfde gevoel als 25 jaar geleden (in 1992 raakte Wageningen failliet) was er vanmiddag weer. Hartslag gaat omhoog bij het oprijden van de Wageningse Berg. De auto neergezet. De pas versneld. Alsof het stadion volzit. Ik heb geen kaartje gekocht. Dat doe ik nooit tevoren. Het is uitverkocht. De kantine op de Wageningse Berg kan niet meer dan 100 tot 150 mensen aan. Het lukt me om binnen te komen in het kielzog van de SBS journalisten van “het Hart van Nederland”. Ik babbel even over mijn ex collega Ivo. Ik betaal wel gewoon €10. De wedstrijd tussen mensen van “Staantribune” en oud FC Wageningen is net begonnen.

HAZELHEKKE

Wie is die man met die hoed en veel te dikke sigaar? In eerste instantie herkende ik hem niet. Een foute voorzitter van een net failliet gegane club? Het is Gerdo Hazelhekke, clubicoon en topscorer van FC Wageningen. Even een selfie.

MIJN FACEBOOKVRIENDEN

Harold van Kooten is druk in de weer. Hij regelt ook vandaag weer van alles. Ook Anton Dammingh zie ik, voor het eerst in het echt. Daniel Chagall mis ik. Is dat niet Bernard Weerdmeester van RDZ? Ooit manusje van alles bij Wageningen.

DE ONBEKENDE MAN met TOLK

Ik was op de parkeerplaats “aan de praat geraakt” met een man. Hij reageerde niet echt en maakte gebaren. Al snel blijkt dat hij doof is. In het stadion leg ik weer contact. De doventolk Anneloes meldt zich. De man (ex speler van de vvMaarssen) heeft haar die middag ter beschikking. Geen straf. Even wat korte gesprekjes, waarbij ik me moet inhouden, ik wil te snel praten, Heb meer ervaring met blinden dan met doven. Ik zet de twee op de foto met Gerdo.

BINNEN

Paneldiscussies en presentaties binnen. Mooie verhalen van ex voetballer (en hockeycoach) Rob Bianchi over FC Amsterdam. Veendam Cultheld Angelo Cijntje, Haarlem spits Jo Bockling. Bekentenissen en spannende verhalen van Gerdo Hazelhekke.

TENSLOTTE

Even een kwartier in mijn eentje langs het veld. De watertoren, die prachtige van lichte dauw voorziene grasmat. Het herfstbruin achter het doel. Maar snel lid geworden van “de Staantribune” een groep nostalgische voetballiefhebbers (gras, oude stadions, verdwenen clubs). Een leuke middag.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Mijn langverwachte #metoo blog.


Ik ook?

Nee, ik niet. Voor mij geen #metoo.

Ik heb er niets mee, niet als dader en niet als slachtoffer. Nu scheelt het dat ik niet echt iemand ben die in een machtspositie zit (zelfs thuis niet in relatie tot echtgenote Lucia de Spirt). En als ik er in de ogen van anderen even wel in zit dan haal ik mezelf er al snel weer uit door zelfspot en relativering.

Als slachtoffer? Als soldaat in Tongeren moest ik in 1980 van een Rotterdamse Tokkie segeant een keer naakt over de gang van de slaapvertrekken lopen. No problem, ging snel, in die tijd liep ik de 5 km in 17.30 minuten. Geen trauma. Door mijn onaangedane reactie stond de sergeant voor zijn maten voor lul.

De laatste tijd wordt ik ook wat opstandig. Stel dat ik ooit dader of slachtoffer zou zijn geweest, dan zou ik echt even wachten met het uiten ervan. Nogal suffig en een zwaktebod om midden in deze hype ermee te komen.

Het ergst vind ik het dedain over de tijd van vroeger. “Ja, 30 jaar geleden….dat was een andere tijd, toen was het een taboe en min of meer normaal”. Alsof dat een legitimatie is om 30 jaar niets te zeggen. Nu weet ik dat het uiten van dit soort dingen kennelijk 15 tot 30/40 jaar vraagt. Ok, maar geef potverdorie die tijd niet de schuld.

Ik leefde namelijk in die tijd, eind jaren 70, jaren 80. Dat was echt geen rare tijd. Mensen waren mondig, er waren procedures. In de jaren 70 waren er assertiviteitscursussen van de AVRO nota bene. Mensen lazen veel meer de krant. Uitten zich in het algemeen intelligenter dan nu. Er waren rode vrouwen en “Opzij” werd beter gelezen dan nu. De vakbonden hadden veel meer leden. Bij iedereen in de diensttijd was lid van de VVDM. Alles was echt wel bespreekbaar.

Dus geen gezeik meer over die tijd #metoo mensen!

O ja, uh ik sta wel in een filmpje in een rol als vieze kantoorman (in een machtspositie) t.o.v. zijn blonde secretaresse, gespeeld door Janneke Jager, die ik vandaag toevallig tegenkwam en die me inspireerde voor dit blog. Het was maar een rol. Een rol die me overigens wel paste…..

Bekijk het filmpje met mij als vieze kantoorman.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Meer dan een scheur


Het was vanmorgen voor 09.00 uur op kantoor. Collega N. zag het. “Er zit wat!” Ik greep angstig met mijn handen naar het overhemd. Toch niet weer, zoals eerder, een bij het snuiten half gedroogde ontsnapte snottebel? Ik keek. Gelukkig, het was maar een gat. Maar wel in het Desigual overhemd dat ik al 4 of 5 jaar heb, gekocht in een van de vele Desigual winkels in Barcelona.

Barcelona, Catalunya. Ik ben er wel 15 keer geweest na 1993. Heerlijke stad, goed georganiseerd, OS 1992, met een eigen taal, eigen TV, kranten, eigen gerechten, eigen spoorwegen. Een tevreden stad. De onderdrukking (in wisselende heftigheid) van de Spaanse staat en Franco tussen grofweg 1900 en 1973 was allang goedgemaakt.

Wat wil men nog meer? Toch meer. Het was de enge en naar later bleek corrupte President van Catalunya, Jordi Pujol, die steeds meer vroeg. Meer geld, (nog) meer zelfstandigheid en autonomie. Hij overvroeg, tot ergernis van de rest van de Spaanse regio’s. Uiteindelijk gaf de Spaanse Socialistische premier Zapatero iets toe. Nog meer zelfstandigheid, meer geld voor de toch al rijke Catalanen. Het Spaanse Hooggerechtshof stak er in 2010 een stokje voor. Weer even rust.

Een andere, naar later bleek corrupte President MAS wilde er een referendum over afdwingen. Het leidde de aandacht goed af van zijn geheime geldpotten. In de laatste maanden werd het van kwaad tot erger. Het referendum moest er komen. Niet goed voorbereid, in strijd met de Spaanse Wet. Met uiteindelijk als gevolg het te harde en domme optreden van de Spaanse politie van Rajoy. Verharding alom. Men kan niet meer terug. Echte afscheiding van Spanje is absurd.

De meeste inwoners van Catalunya en ook de burgemeester van Barcelona, willen dat ook helemaal niet. Toch stemmen velen vanuit een zekere emotie voor afscheiding. Moet je met hen dan compassie hebben? Zij, de stemmers, legitimeren immers het gedrag van de foute politici. Het gedrag waardoor de regio Catalunya in chaos zal afglijden.

En dan die Twitteraars uit NL, die na het zien van het te harde politieoptreden dan maar opeens voor een zelfstandig Catalunya zijn. Je zou er maar wonen. Wie maak je er blij mee behalve je eigen “goede gevoel”. Je zou je eens moeten inleven in de andere 40 miljoen Spanjaarden in Galicie, Baskenland, Estramedura, Canarias etc. en niet te vergeten de 55 tot 75% inwoners in Catalunya met andere dan seperatistische gedachten.

Dat alles schoot door mijn hoofd bij het ontdekken van de scheur, het gat. In mijn liefde voor Catalunya was al iets eerder een scheur gekomen, een barst. En nu ook in mijn Desigual hemd uit Barcelona. Het heeft zo moeten zijn. Het gaat de afvalbak in.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Een barst, in het imago van Apple


Apple, een jong bedrijf, een modern bedrijf, een hip bedrijf. Ongetwijfeld met flexibele werktijden en andere flexibele dingen. Uiteraard zeer duurzaam. Zonder duurzaam ben je niet modern, immers. O ja en uiteraard transgender vriendelijk personeel, zo niet dan toch. En die 11 miljard belastingontwijking in Ierland? Ach…..

Apple dus. Mijn Apple Ipad air 2 van ongeveer 2 1/2 jaar oud is gevallen. Een barst. Die moet gemaakt worden. En dan ga je Googlen (Google, ook al een modern, hip en duurzaam bedrijf) en dan vind je van alles. Ik informeer ook in Zeist.

De oogst. Enkele kleine bedrijfjes die het voor 130 tot 160 € maken. Dat is acceptabel. Dan ga je er later nog eens langs en bellen. De antwoorden:

– de prijzen waren oud, ze zijn verhoogd, nu 240€

– er is zoveel vraag dat het glas niet meer te krijgen is, vooral bij de I pad air 2

– Tja Apple is duur, 250€

Naar de Apple winkel dan maar. 249€ exclusief werkloon. “U kunt beter een nieuwe kopen, meneer”.

Tja wat dan. Is het nu zo moeilijk om glazen plaatjes met lcd van zeg 70 tot 100€ te laten fabriceren? Wat zit hier achter. Misbruik van monopolie. Manipulatie van de glasmarkt?

In ieder geval toont Apple zich door de welhaast onmogelijkheid om glas te laten vervangen verre van duurzaam en dus niet modern.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Ik een genderneutraal huisvrouwtje?


Nu ben ik steeds meer “het huisvrouwtje” thuis.

De keuken is mijn domein, ik kook, ik doe meestal altijd de boodschappen. Ik let op de kleintjes, jaag op aanbiedingen, sta (stond) op het schoolplein. Mannelijke dingen als klusjes en “de boekhouding en bankzaken” laat ik aan anderen over, dat laatste (met andere dingen) aan Lucia de Spirt. Ik rijd in het kleine tweede al bijna 9 jaar oude “huisvrouwenautootje”, de Peugeot 107. Lucia in de grote auto.

Los van deze dingen heb ik ook nog eens “last” van lichte borstvorming en heb ik als kind nooit in bomen geklommen en echt gestoeid. Als er al eens iets van ruzie was deed ik wel mijn ding, maar wilde me niet in het gevecht of schijngevecht storten. 

Ondanks het feit dat ik niet op mannen val, zijn er dus voldoende elementen die mij blij zouden moeten maken met een meer genderneutrale aanduiding.

Maar nee. Het slaat bij mij nog niet aan. Al met al blijf ik wel een “meneer”. Ik wordt zo aangesproken op straat en door jongere collega’s. “Meneer Scheffer”. Ik koester het. Ben trots als ik als een meneer wordt gezien. Zie het als een bevestiging van “mijn man zijn” ondanks de duidelijke afwezigheid van machodingen in en om ijn persoon.

Los daarvan krijg ik ernstige uitslag van allerlei moderne dingen uit de blanke “weldenkende” hoek binnen het conglomeraat “Zweden, Utrecht, Groen Links, Amsterdam”. Politieke correctheid die in de praktijk ontaard in vervreemding, afstand en navelstaarderij en uiteindelijk ook anderssoortig asociaal gedrag. Ik noem alleen maar het gedrag van al die “witte moderne milieuvriendelijke fietsers in de stad” de meest gevaarlijke en asociale verkeersdeelnemers. Houden met niemand rekening. En die sturen hun kinderen ook maar al te graag naar de Montessori of Jenaplanschool, waar geen Marokkaan te vinden is. “Nee, wij kiezen bewust voor deze onderwijsvorm” zeggen ze dan. Ja, ja…

Maar laat ik niet de beroerdste zijn. 

Ik zit in een rustige wat grijs groene tuinomgeving. En dan is er opeens deze roze plant. Die alle aandacht op zich eist en haar omgeving de loef afsteekt. Het voelt alsof het grijs en groen er onder lijdt en haar eigenheid en schoonheid wordt miskend. En bovendien…misschien wil deze geranium wel niet roze zijn.

Dat moeten we niet willen. Daarom maar in een kleurneutrale setting geplaatst. Ben ik toch nog een beetje modern/progressief.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Afscheid van groep 8


Het vertrek bij Rozanne’s eerste Kinderdagverblijf was al een klein huilmoment. Na twee jaar ging ze van “Kind en Co” naar “Kiekeboe”. Gezellig met de leidster en andere kinderen aan tafel. Ook bij “Kiekeboe” ging ze weg, toen ze vier werd. Feestmuts op, taart, liedje zingen, mooi aandenken en weg….naar de ‘grote school’ De Griffel in Zeist.

Rozanne is nu, 8 jaar later, toe aan haar nieuwe school. Ze heeft gezellige tijden gehad, veel vrienden, vriendinnen, veel plezier en aardige juffen en ook een meester, de populaire meester Marc in groep 7. Soms ging het ook minder. Drukke klassen, veel invalkrachten, minder discipline in de klas, vooral in groep 6. Rozanne was er toen nuchter onder, leek. Toch heeft ze toen wat achterstanden opgelopen bij rekenen.

Zeker het laatste half jaar in groep 8 was heel leuk met juf Annika. De meeste toetsen gedaan, relaxte juf, kamp, oefenen voor musical, kijken bij nieuwe school. Dat wordt de Havo/Vwo klas van het Herman Jordan Lyceum. Maandag de leuke musical “Take Off”. Grappig om Rozanne te zien optreden in haar bij de rol passende “bloemetjesjurk”. Maar ook al die andere kinderen, die steeds meer profiel krijgen als individu.

 

In de groepen 0 tot 2 zijn het allemaal grappige kleuters. In de groepen 3 tot 5 leuke leergierige, lieve en soms drukke kinderen. In de groepen 6 en deels 7 stuiterballen, druktemakers, studiebollen en stillen. Maar nu bij de musical van groep 8 zie je dat ze allemaal steeds meer een eigen profiel en persoonlijkheid krijgen, ze zijn gegroeid. Maandag al natte ogen.

Vandaag in de kerk en bij het afscheid ook. Rozanne is nuchter. Ik minder. Ik noemde mezelf gisteren een “sentimentele zeveraar”. Rozanne “Ik heb HAVO/VWO advies, maar weet toch echt niet wat dat betekent, zal wel weer iets viezigs zijn, jou kennende”  

Ik weet dat dit alles niet meer terugkomt. Bij Rozanne is er nog de door haar beleefde dynamiek van een gestaag oplopende lijn van nieuwe dingen en ervaringen en zo hoort het ook.

Nooit meer terug voor haar, naar De Griffel. Misschien ooit een Reünie, over 25 jaar. Voor haar. Maar daar ben ik natuurlijk niet bij. Gisteren nam ik met haar de volgende aanstaande huilmomenten voor mij door. Het slagen over 5 of 6 jaar. Op kamers, op enig moment erna. Het trouwen. Rozanne “misschien ben je er dan niet eens meer”. Kan zijn. Maar op dit moment blij dat Lucia en ik een bijdrage hebben kunnen leveren aan wat ze nu is en wat een belangrijke basis is voor haar toekomst.

Na de zomer is ze brugpieper, puber (hopelijk niet van de meest heftige soort). 

En zal ik de schoolpleinmoeders en -vaders gaan missen? De meeste heb ik op Facebook en zal ik op een of andere manier wel blijven zien, al is het maar op straat. 

En de kinderen? Ik hoop dat ze me nog kennen als ik ze op straat tegen kom. “Hoi Badrdien, Meike, Jort, Bart, Suleyman, Nour, Diem, Kylian etc. ” En als ze dan denken “o ja dat is de vader van Rozanne, dat grappige meisje van De Griffel” ben ik al tevreden.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Fietsen in Berlijn. Gewoon een hype of nepnieuws?


Je leest het en hoort het overal. “Fietsen in Berlijn is leuk, is cool, is hip. Fietsen is de beste manier om de stad Berlijn te ontdekken” Nu vind ik grote steden toch al geen oorden om op voorhand aan een fiets te denken. Dan denk ik eerder aan het opgaan in de bevolking met bus, metro en taxi en verder veel lopen. Maar goed, Berlijn is misschien anders, dacht ik voor vertrek, zonder overigens het plan te hebben daadwerkelijk de fiets te gebruiken.

Door al het gepositiveer over fietsen heb ik inmiddels een bepaald beeld van Berlijn gevormd. Dat beeld is simpel. Groen, ruim, grote afstanden tussen de bezienwaardigheden en een net aan geheel vrij liggende duidelijk aangegeven fietspaden. 

Klopte dat beeld? Neen, volstrekt niet. De bezienwaardigheden liggen grotendeels in een gebied van 3,5 bij 3,5 km. Zeg maar van Kurfurstendamm Kadewe/Tiergarten tot Alexanderplatz en van Brandenburger Tor tot Checkpoint Charlie. Wat extremen uitgezonderd, zoals Schloss Charlottenburg en het oude vliegveld Schonefeld. Ik kan me ook wel weer voorstellen dat het aardig fietsen is richting Wannsee of wat verder zelfs Potsdam. 

Maar in het Centrum? Niet doen!

Want wat trof ik aan in het gebied waar 95% van de toeristen vertoeft?

Een wirwar van drukke 4 en 6 baanswegen, wegwerkzaamheden, gelardeerd met stoplichten en aan de rechterzijde banen voor bus en taxi, waar de argeloze fietsers zich noodgedwongen tussen bevindt en regelmatig wordt weggeblazen door voortrazende dubbeldekkers. Soms gaat het “fietspad” opeens over in het trottoir. De fietsers schieten dan dwars door groepen voetgangers en gaan rakelings langs argeloos uitstappende bus reizigers. Van een opgejaagde verandert de fietser dan in een hinderlijke jager. 

Vanwaar dan toch die positieve hype over het fietsen in Berlijn?

A. Het kan PR zijn van het Berlijnse Toeristenburo en de gemeente Berlijn die er belang bij hebben dat een nieuwe groep (zeg maar groene, milieuvriendelijke) toeristen wordt aangetrokken. 

B. Het kan ook aan de toerist zelf liggen, die in het geval van Berlijn “anders wil zijn”, beter wil zijn, zich als een “gutmensch”, als milieuvriendelijk wil neerzetten. 

C. Mogelijk geldt hier ook dat het commerciële aanbod de vraag schept. Er zijn heel veel fietsverhuurbedrijven en vooral ook “guided cycletours”

Zelf ben ik van de generatie en de opvoeding dat je jezelf vooral niet onnodig in gevaar moet brengen. Bungyjumpers komen in mijn familie niet voor. Ook heb ik geleerd anderen niet onnodig in gevaar te brengen of tot last te zijn. Daarom zeg ik tegen de Berlijn toeristen….denk na, loop niet achter elke hype aan en doe niet perse wat anderen doen en vermijdt in ieder geval de fiets in Berlijn Centrum.

Mijn advies:

Koop gewoon OV kaarten bij de BVG. Die van ons was voor 5 dagen en 2 volwassenen en maximaal 6 kinderen (tot14) voor €72 en daarnaast op bijna alle musea 25% korting. In ons geval was dat bij de musea al 40€ voordeel. Met de buslijnen 100 en 200 kom je langs bijna alle bezienswaardigheden (vanuit Schoneberg ook M85 en 48 naar centrum). Metro is uitstekend, maar dan zie je vaak niets. Bijkomend voordeel bij OV Berlijn: geen poortjes, geen hekjes, geen kaartknippers, gewoon in en uitstappen.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , | Een reactie plaatsen

Mijn rijdende Men’s Cave


Rust en Verdieping. Gisteren zag ik opeens het licht.  

 
Waarom gaat een man van bijna 59 jaar nu bijna dagelijks in het donker en in de kou in zijn auto “Pokemons vangen aan de Laan van Vollenhove” in Zeist. Met joggingbroek aan en zwarte tas met verschillende smartphones van mezelf, vrouw Lucia en dochter Rozanne de deur uit en op de “spawn”- en “pokestop” locaties stoppen en de Pokemons vangen. Na 5 kwartier ben ik thuis, meestal rond 20.15 uur. Soms iets teleurgesteld of heel trots (bij goede vangst).  

 
Ik heb de autoradio altijd aan op Radio 1. Ik luisterde in eerste instantie onbewust. Maar de inhoud komt wel bij me binnen. Na weken het gepraat aan te hebben gehoord, blijkt dat ik steeds luister naar het programma “Kunststof”. Elke avond weer een verdiepend en indringend interview door bekwaam/licht valse interviewers met een iets bekend maar vaak ook een voor mij onbekend persoon uit de wereld van toneel, journalistiek, muziek, film. Het gaat vaak diep over opvoeding, achtergronden, persoonlijkheid, groei en het uiteindelijke culturele resultaat van de kunstuitingen. Wat opvallend is dat bijna al deze personen geen standaardjeugd hebben gehad. Dominante vaders, incest, verslaafde moeders, schaamte en onzekerheid spelen de boventoon.  Ik wordt er iedere keer weer helemaal in meegezogen, terwijl ik de persoon in kwestie doorgaans niet ken.

 
Gisteren, na weer een Pokemon tocht, zag ik eindelijk het licht. Natuurlijk appelleert het Pokemons vangen aan een bij mij aanwezig instinct, een jachtinstinct. Het vangen of niet vangen, het niet weten waar je mee thuis komt. Een dynamiek die ook iets weg heeft van sportvissen.  Maar meer nog creëer ik dan voor mezelf 5 kwartier op twee vierkante meter achter glas in mijn oude zwarte Peugeot 107 waar ik helemaal in alle rust alleen ben. Dit zonder inbreuken van buitenaf anders dan het indringende gepraat op de radio, waar jezelf invloed op uit kunt oefenen (door het uit te zetten).

 
Dat zelfde gevoel van “rust en verdieping” had ik ook altijd in de tijd dat ik op zondag wekelijks naar Renkum reed om mijn moeder (in juli 2016 overleden) te bezoeken. Velen vonden het voor mij een beproeving, een te zware inspanning. Maar dat was het niet. Dit omdat jarenlange dementie van je moeder in eerste instantie schrik geeft maar uiteindelijk ook weer “gewoon” wordt. Ondertussen luisterde ik in de auto wekelijks twee keer een half uur naar de radio, Hilversum 1. Op de heenweg om 11.00 uur “Onvoltood verleden Tijd” en op de terugweg om 13.00 uur een praatprogramma over sport. Ook toen werd ik erin meegezogen, gaf het verdieping en rust.

 
Kennelijk heb ik dat af en toe nodig in mijn hectische wereld van een druk (hmm…valt ook wel weer mee) gezin en veeleisend werk.

 
En die Pokemons aan de Laan van Vollenhove? Op zijn minst leuke bijvangst…..en bijna op Level 30!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

“Trump versus Batman”


Gisteren was er de inaugeratie van Trump. Ik had geen zin te kijken. Een vorm van bewuste Denial, ter zelfbescherming. Het beeld dat ik van die man had was dat van een slimme en rijke zakenman, maar van het erg foute soort. Zoiets wordt vaak nog geaccentueerd door de soort vrouw aan zijn zijde en met name haar uitstraling en uiterlijk vertoon (in de kern was ze ooit een braaf Sloveens meisje). Dat beeld van Trump is het laatste jaar in de verkiezingscampagne niet veranderd.

Trump past in alles wat hij doet en hoe het volk op hem reageert erg in de foute personages in de vele Batman films. De Joker, de Riddle man, de Pinguin man, de bad hatter. Allemaal gemankeerde (vaak door jeugdtrauma) persoonlijkheden. Persoonlijkheden die het er om te doen is om “the citizens” van Gotham city te paaien met mooie woorden en speeltjes.  Precies zoals Trump gisteren (ok, ik hoorde een stukje op de radio). Het verloopt altijd zo dat de foute persoon door steun van het volk aan de macht komt, burgemeester wordt en de politie in de macht krijgt.

Daarna komt de ware aard naar voren en blijken plannen om de bevolking van Gotham City te vergiftigen (milieugevaar ontkenning) of blijkt er een deal met een andere foute persoon of mogendheid (Poetin) die dat gaat doen. Dit alles met een verdienmodel voor de foute man, uiteraard.

En dan komt Batman. Eerst is er grote argwaan tegen deze “loser”. Maar net voordat Gotham City (New York) ten onder gaat, komt Batman in actie en wint. Tot blijheid van the citizens. Het past 1 op 1 in het Trump scenario met als enige verschil dat New York (Gotham City) nu juist niet op de foute man stemde. Het land, de VS in meerderheid wel. Alleen…..in het echt is er helemaal geen Batman. Dat beangstigt. 

En kan Trump dan niets goeds doen? Heeft hij soms niet een goed idee? Ja dat heeft hij soms. Maar ik heb liever een goede man met soms een minder goed idee dan een foute man met soms een goed idee. Die foutheid zit immers zodanig ingebakken dat het uiteindelijk tot catastrofes moet gaan leiden. 

Mag ik dit wel zeggen als braaf ambtenaar in dienst van een gemeente in een land dat uiteindelijk goede betrekkingen met de VS wil en met een toekomstige regering, waar misschien zomaar mensen in kunnen komen die in mijn (bredere) netwerk zitten? Ja dat mag, vind ik.

Geplaatst in Uncategorized | 3 reacties