Schrikken in Winkelcentrum De Clomp, Zeist


Op dinsdag 28 september gaan we iets na 14.00 uur naar de DEKA Markt. We zetten de auto tegenover de Marrokkaanse slagerij Amin. Lucia stapt uit en gaat op weg naar de overkant. Dan zie ik in een ooghoek opeens een gezelschap zich op een stoep verzamelen. Bekende gezichten. Ik zie wethouders, ex collega’s. Als laatste herken ik de burgemeester. Buiten zijn kantoor en in de Raadszaal is hij qua fysionomie immers geen zeer opvallende verschijning. Dit alles was mijn wereld, mijn leven, tot maart 2021.

Ik wil er snel naartoe lopen, even een groet en een blijk van herkenning over en weer. Tegen de burgemeester wil vertellen dat ik juist die ochtend bij het bruggetje Brugakker weer een joekel van een Zeelt van ruim 55 cm heb gevangen. Ik kan hem de foto laten zien. Hij vist, ook op zeelt. Ze zijn met elkaar bezig en luisteren naar een van de anderen, ik denk de gemeentelijke projectmanager. Ik zoek de foto al op mijn i phone.

In een flits van een seconde besluit ik het zo te laten. Ik ben er weg en ze zijn met andere dingen bezig. Ik ben ook een beetje bang. Dat ze me bewust negeren of me een sneer geven. “Wegwezen Scheffer, we zijn bezig”. Ik laat ze maar en been naar de overkant, snel de DEKA markt in. Eenmaal in de Deka en later bij de AH overdenk ik het tafereel. “Loslaten”, ik kan het dus best. Ik zie ze wat later bij Shabu to go staan. Een paar dagen zie ik de afgebeelde foto op Facebook en Linkedin. Veel blauw hebben ze overigens aan.

Het blijft me triggeren. Ik droom twee dagen later voor de zoveelste keer van mijn gemeentelijk verleden. Ik schuif in mijn droom door het gemeentehuis en spreek met deze en gene, wil lunchen en erna nog wat op mijn PC werken. Ik zoek mijn pasje en ondertussen besef ik dat ik er niets te zoeken heb. Geen pasje en geen pc en inlog. Dezelfde nacht in een nieuwe droom sta ik tussen allerlei schoolpleinmoeders (ook al een loslaat dingetje) te pochen over mijn vrije rol bij de gemeente. Ik hoor mezelf zeggen “Ik kan zelf beslissen of ik ga werken bij de gemeente of thuis blijf en ga vissen of slapen”. Dan staat een boze wethouder Fluitman opeens bij de groep. “Scheffer is dat je werkhouding? Foei!”

Ik schrik wakker.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Boos


Meestal ben ik niet boos, zeker niet hier op Facebook. Iedereen kent me van de vriendelijke en aardige verhaaltjes en filmpjes. Zoals het filmpje van vorige week zondag waar ik verzeild raak in “Miranda”. In het echt word ik wel vaker bozig. In het verkeer bijvoorbeeld. De helft van de verkeersdeelnemers is in mijn ogen “een eikel”, rijdt immers te hard, te langzaam, door rood licht of geeft geen richting aan. Of het betreft e bikers of bakfietsouders zonder oog voor zijn zijn of haar kwetsbare omgeving van wandelaars, gewone fietsers, spelende kinderen etc.

Nog bozer word ik bij het lezen van artikelen over NIMBY (Not in my back yard) groepjes in Zeist en de regio die de laatste tijd in toenemende mate in de krant verschijnen. Tegen woningbouw, tegen windmolens. Zo gisteren ook weer over een buurtje en bos in Huis ter Heide. Ik heb Google maps er maar eens bijgepakt. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat waar de woningen van de protesterende bewoners nu staan er vroeger ook bos was. En waar komen ze vandaan die mensen op de foto? Een van hen zegt “Waarom moeten we gaan bouwen voor mensen die hier niet vandaan komen”. Dan vraag ik me af waar die mensen op de foto zelf allemaal wel niet vandaan komen. Of zouden ze de stukken van “Beter Zeist” gelezen hebben en de statements zonder gêne kopieëren….? Want dat kwam ook eerder in de krant.

Het ergste en dat maakt me echt boos, is nog dat het Algemeen Dagvlad /UN elke NIMBY actie en petitie in de regio uitvergroot. Geen enkele kritische tegenvraag of duiding van de andere kant. Van het algemeen belang, het belang van ons allen, het klimaat/milieu of de behoefte aan woningen. Zie de krantenkoppen in de foto. Ergens begrijp ik het. Journalisten van nu zijn anders dan vroeger. Minder in loondienst en vaak ZZP ers die per woord betaald krijgen en niets is makkelijker dan zoiets schrijven. Maar er is toch ook een eigen geweten en een hoofdredactie, zou je zeggen.

Ik heb zorg over de vele deels (ik zeg het voorzichtig) argeloze lezers hier door die berichtgeving, die ook op Facebook en Twitter terechtkomt al snel de neiging zullen hebben om te zeggen “Zie je nu wel, de gemeente, belachelijk, hoe verzinnen ze het”. En zekere politieke partijen zeggen “We zijn het me u eens, want u bent de burger en u bepaalt’.

Daarom mijn oproep aan u lezers …Blijf vooral zelf nadenken en vraag je bij elk NIMBY bericht in de krant of op Facebook steeds af “Wat zijn de belangen van deze Nimby roepers en als er gehoor aan gegeven wordt, welke andere belangen delven dan het onderspit?”

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Waarom Zeelt?


Soms tijdens het “Pre pensioen wandelen” schieten vreemde gedachten door mijn hoofd, zo ook vandaag. Deze keer over zeelt. In mijn leven heb ik echter niet eens heel veel zeelten gevangen. Voor mijn 20ste een stuk of 5, geen grote. Meestal in het “Gat van Parenco” in Renkum. Het laatste jaar na een pauze van 40 jaar ving ik er recent twee. Een bij de Weerterbergen en vorige week een stevige in Zeist aan de Hakswetering.

Waarom vang ik liever zeelt dan welke andere vis ook? Ik doe er niet speciaal mijn best voor, ik voer niet, ze moeten aan komen waaien, en passant, als bijvangst. Zo ben ik ook aan mijn vrouw gekomen. Ik ben nooit een vrouwenjager geweest. Ook geen specifieke zeeltenjager.

De harmonische aanbeet
Ik ben van harmonie en niet van zwart wit, eerder van de grijstinten ertussen. De aanbeet van de Zeelt is ook harmonieus, niet te abrupt en niet te traag. Er een beetje tussenin. Wat scharrelen, lichte beweging en dan een langzame maar gestage wegtrekker naar beneden.

De vormen
Bij vrouwen (ik ben hetero) sla ik alleen aan op harmonie en een fysionomie die in balans is. Een zeekoe achtig figuur is voor mij geen hinderpaal. Afhangende schouders ok, stevige benen ook prima als het maar in balans is (met kuiten die naadloos passen bij voeten en bovenbenen) en niet al te abrubte overgangen. Geen al te dunne vingers en ook geen worstenvingers en het zelfde geldt voor de voeten. Bij de zeelt loopt de staartvin heel harmonisch van het lichaam af. De vinnen zijn fors maar beschaafd en doorgaans strak en harmonieus langs het taps toelopende lichaam gedrapeerd. Een en al beschaafde ovale rondheid en harmonie.

Verder:
De Zeelt stinkt niet heel erg en het slijm is te doen anders dan bij de brasem.
De Zeelt geeft een normale mond en niet een “over de top mond” zoals de karper (bij vrouwen haak ik af bij botox).
De Zeelt is te vangen met normaal materiaal en extreem materiaal of een supergroot net is niet nodig (ik zal nooit een vrouw verleiden met een Ibiza vakantie of een Porsche)
De Zeelt is licht afstandelijk, soms iets schuw, maar is uiteindelijk toch goed benaderbaar. Ze waait niet met alle winden mee en is geen Olijfje (van Popeye)

Vanavond zat ik weer aan de Hakswetering, geen zeelt helaas.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Als vrouwenmagneet naar Wroclaw?


Ik “zweef” dinsdag over het Brugakkerpad, in Zeist, leren jasje, voel me gezond en jong met stoppelbaard en strakke huid. Daardoor denk ik opeens weer aan Wroclaw. Die Poolse stad is voor mij al een jaar of 25 een soort van droom. Met de trein vanuit Zeist naar Wroclaw, een minder bekende Poolse stad (althans 25 jaar geleden).

Ik zou daar als westerse bijna 40 jarige man zomaar een “magneet” kunnen zijn. Geen jager, dat ben ik nooit geweest, te lui en te verlegen. En soort van (niet supersterke) vrouwenmagneet en dan het liefst voor de categorie academisch afgestudeerd, prettige fysionomie, brunette zonder rugzakjes en eisen.

Ik zou na aankomst in Wroclaw, restaurantbezoek en een kort bezoek aan een horecagelegenheid zeker bij een van deze in Wroclaw hunkerende dames aandacht en onderdak enzo kunnen krijgen. Maar Wroclaw en die treinreis daar is al die jaren door huwelijkse staat/vaderschap en indolentie niets van gekomen. Jammer denk ik. Ik zou met mijn uiterlijk…… en ik voel me 42 soms……nu….

Maar dan schiet me al lopende opeens te binnen dat dit waanzin zou zijn. Volgend jaar wordt ik 64, als ik uit mijn stoel of bed opsta loop ik eerst twee minuten krom. Ik moet me maar laven aan de aandacht hier thuis van mijn echtgenote.

Natuurlijk heb ik hier in Zeist vanwege mijn blogs ook best veel vaste vrouwelijke fans. Maar dat zijn in het algemeen geen 35 jarige hunkerende Poolse brunettes. De meesten, op een enkele uitzondering na, zijn toch dames tussen de 55 en de 75. Ik kom ze op FB tegen maar ook op straat, vooral op het Brugakkerpad al raakte ik dinsdag bij een Waterhoennest kort aan de praat met een ongeveer 40 jarige brunette.

Maar wat zou er gebeuren als ik nu als 63 jarige toch een keer mijn verwaterde droom volg en de trein naar Wroclaw neem, in een cafe ga zitten en kijken hoe de avond loopt? Ik vrees dat ik de uitkomst al weet. Enige aandacht van te zwaar geparfumeerde dames, waarvan ik denk dat het bij de landsaard hoort. Ik die nooit ‘nee’ kan zeggen en dan in de nacht in een uitgeleefd appartement wakker wordt, mijn portemonnaie zoek, die weg blijkt. Naar het politiebureau, het consulaat bellen, en op hangende pootjes terug met de trein naar Zeist.

Toch maar in Zeist blijven dus, thuis en op het Brugakkerpad. Ik moet blij zijn met de vele vriendelijk groetende 55 plus dames met en zonder hond (bij die laatste categorie word ik wat nerveuzer). Dames die 25 jaar geleden zo oud waren als de toen door mij begeerde Poolsen. Je moet er even doorheen kijken of, zoals een befaamde ex collega over het ouder worden van jezelf en van de vrouwen, ooit zei “je groeit erin mee”.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Het hoertje aan de Nieuweweg in Renkum


Waarom blijft het ene je bij en het andere niet. De aanblik van de fietsende blonde dame zal ik nooit vergeten. Ik was nog maar 8 of 9. Het was omstreeks 1966. We woonden nog maar net aan de Dorpsstraat 145. Het was zomer. De dame van -als ik haar gezicht en fysionomie terughaal- zal achter in de 20 zijn geweest.

Ik ving een gesprek op van mijn vader en een ander. Een gesprek dat duidelijk niet voor mij bedoeld was. Het enig wat ik hoorde was “Nieuweweg” en “Hoertje”. Ik zag ze fietsend gaan met rok over de knieën maar vooral met blote kuiten en voeten. Voeten die in de slippers wat stoffig en eeltig waren.

De laatste 55 jaar komt het nog regelmatig in mijn hoofd. In die tijd en met wie? Met de schippers en vrachtverladers, de eerste Turkse gastarbeiders, dorpelingen?

Het korte en maar 5 seconden durende moment in 1966 heeft toch mogelijk wel invloed op me gehad. In welk land dan ook….overal herken ik de hoeren langs de weg, in de portieken, de stations. En ik heb een lichte voeten fetish. Voeten mogen niet stoffig zij. En moeten perfect gevormd zijn. Het liefst echter met witte sokken aan.

Al denkende vraag ik het me af…..was ik toen in 1966 al licht pervers waardoor het voorval zich in mijn hoofd heeft vastgezet of ben ik het door dit voorval geworden.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Trilding bij de snackbar in Zeist


De inspiratie voor mijn “zondagblogs”, die ik wekelijks voor de Facebook groep Zeist schrijf komt meestal pas op zaterdagavond. Maar vrijdag kreeg ik het ineens in mijn bol. Ik ga een filmpje maken, een vlog over die bijzondere trildingen, die buzzers die je krijgt als je zit te wachten bij snackbar De Neus aan de Noordweg.

We gaan meestal naar Twins aan de F. Bourgondielaan, een zeer prettige en goed georganiseerde zaak. Maar die trildingen bij De Neus, die blijven soms trekken. Bezoek aan de Neus voelt echter toch altijd als vreemdgaan, als overspel. Ik biecht het doorgaans ook eerlijk op bij Twins.

Die trildingen doen wat met me. De schrik, de sensatie, het ontwakende jachtinstinct, het uitgestelde en licht verdrongen verlangen (naar patat) dat opeens tot uitbarsting komt. Het trilapparaat, de buzzer vibreert, trilt, maakt geluid met rode flikkerende lampjes (Hoeren!).

Elke keer als het ding afgaat word ik helemaal gek. Het roept veel emoties op. Ik spring op, geeft wat gilletjes. “Beet, Karper” roep ik uit of ik zeg “Is het echt, ben ik het?”. Het maakt helaas ook gelijk een einde aan de opgekropte lustgevoelens voor de friet. Du moment dat ik de bestelling in mijn hand krijg gedrukt, de geur van de patat opsnuif en er enkele van in mijn mond stop, dan is het over. Het zelfde gevoel als na sex, als ik dat mag zeggen. Ja, dat mag ik zeggen want ik heb een dochter, dus dan weet u dat ook de keurige meneer Scheffer niet geheel onbekend is met dit fenomeen.

Maar het is nu anders. Het is Coronatijd. Ik zie de mensen, de wachtenden bij De Neus ruim uit elkaar zitten. Niemand heeft dat trilding. Ik vraag ernaar aan de jongedame bij de bestelling. “Nee die gebruiken we niet vanwege Corona” Ik toon mijn teleurstelling uiteraard niet. “U moet wel uw naam opgeven, zodat we u kunnen roepen” zegt ze.

Wat zal ik doen, “Rene”? Fonetisch is dat vlak, wat zwak. Dan beter “Scheffer”. Dat klinkt, zeker indien hard uitgesproken. De S, de CH, de F. Het is druk, het duurt lang. Uiteindelijk komt er iemand met mijn zak naar buiten. “Scheffer, meneer Scheffer” klinkt het zacht uit zijn mond. Niemand hoort het. Niemand kijkt op of zegt …..”Bent u die meneer die…?”

Ik moet eerlijk toegeven dat ik tot nu zonder problemen door deze voor velen heel nare Coronatijd rol. Het tast mijn dagelijkse levensgeluk niet aan, in de nadelen zie ik voor mij ook voordelen. Maar nu, voor het eerst is er een gevoel van hm. Daar zit je dan zonder die buzzer. Zonder verhaal. Zonder vlog. Stomme Coronatijd. Dan maar zo.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Lijn 74 Zeist – Londen (IC & Eurostar)


Vanuit ons huis in Brugakker gaan we maandag om 12.30 uur met de koffers over straat naar de bushalte van lijn 74. Onze reizen gaan doorgaans met de auto en dan soms via een ver weggelegen vliegveld als Zaventem, Charleroi of Weeze. Het voelt nu best apart, als een bijzonder avontuur. Een avontuur, nog groter dan mijn reis met lijn 74 van Zeist naar Vianen in oktober. Familie de Bok op stedenreis naar Londen. De bussen zijn er niet echt op berekend, een gezin met grote koffer, twee kleine en 2 rugzakken.

We komen na in- en uitstappen, roltrap op en -af uiteindelijk aan in Rotterdam Centraal maar wat nu? Met onze hele kofferzooi toch eerst maar uitchecken, anders kost het veel geld. Door de poortjes naar buiten en weer terug met onze uitgeprinte IC en Eurostar papieren om te scannen. Uiterst onhandig en vermoeiend. Komen we bij het IC en Eurostar perron Staat er “Reizigers met internationale trein kunnen hier uitchecken”. Tja, weten wij veel.

Als het aan mij zou liggen, dan liever eigenlijk geen Londen. Koud, nat, duur, Brexit, raar eten. En veel te lang reizen voor een klein stukje. Maar vooral dochter wilde graag. Ze denkt eraan Engels te gaan studeren. Ook de in mijn ogen volstrekte malloot Boris Johnson houdt me tegen. In ieder geval in Londen lijkt er ondanks genoemde malloot, genoeg veerkracht/dynamiek om de stad op niveau te houden. Op het platteland en suburbs weet ik het nog niet. Soort van “eigen gekozen verelendung”. De vraag is of je moet zeggen “Net goed stomme oude kiezers” of dat je vanuit Christelijk perspectief erbarmen moet hebben met het volk. Mogelijk is het in de Noordelijker armere streken zo erg dat al het andere als beter wordt gevoeld. En Labour is een matig alternatief in GB. Ik ben er nog niet uit.

De vakantie zelf? Boven verwachting positief, Londen. We hadden een Airnb appartement in een prettig buurtje West Brompton, een soort niemansland tussen het sjieke Chelsea en South Kensington en het wat rauwere Fulham. Perfect passend bij mijn persoonlijkheid, spelend tussen de linies en niet verbonden aan een specifieke groep, de elite of het volk. De rest kunnen jullie verder op mijn persoonlijke pagina lezen.

En terug? De hele week scan ik al de site “Windfinder”. Er is immers elk weekend storm, volgend weekend 7/8 maart weer, voor de vijfde keer. Spelen we dan toch een rol in een bizarre soap voor andere kijkers in het heelal? Ik weet al dagen dat er zaterdagmiddag veel wind komt en ik vrees de Moerdijkbrug. inderdaad om 13.00 uur staan we in Brussel 75 minuten stil “vanwege problemen verder op de route”. Niemand heeft het over wind. Ik waarschuw de medereizigers “het is de wind”. Uiteindelijk geven de meisjes van Eurostar het toe “Het is de wind”. Met 80 kmu gaat de Eurostar over de Moerdijkbrug.

Ik verlang naar lijn 74, naar Zeist, de nieuwe AH, de kranten, de grote 65 inch TV. Zover is het nog niet. We zijn op Rotterdam Centraal, maar wat nu? Eerst mijn 60 plus “gratis reis” verzilveren via het voor 60 plussers erg ingewikkelde “bestelling ophalen”. Ook voor de dames samenreiskorting regelen. Maar er zijn op het station helemaal geen zichtbare NS ticketautomaten. Weer 300 meter lopen met de kofferzooi. En weer uitchecken met Eurostar papieren en weer inchecken. Net op tijd springen we de Intercicy naar Utrecht in.

Lijn 74 is in zicht. We stappen later in Zeist bij De Clomp in het schemer uit. Er is daar over 20 meter geen normaal voetpad. Ik weet dat al langer. Maar met koffers heb je er echt last van. Toch eens bij de gemeente melden.

We zijn nu even klimaatneutraal geweest. Op latere leeftijd geven we het goede voorbeeld. In de ogen van onze bijna 15 jarige dochter zijn we nu goede “Boomers”. Wat een opoffering voor het klimaat. Trots lopen we de straat in. We hopen op applaus. Op gordijnen die opengaan, buurtbewoners die de duim omhoog steken. Niets. Thuis zijn er de poezen. Lief, maar me aankijken of enige notie van me nemen doen ze niet.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Toch maar niet…..


Toch maar niet…..

De afgelopen week was een drukke. Normaal kom ik na het werk rond 17.30 uur thuis, vaak nadat ik nog wat bij de AH of Deen heb gehaald. Koken, eten, keuken opruimen. Om 19.00 uur op de bank, waar ik soms in slaap val. Om 20.00 uur aan de eettafel met kranten, TV aan en Ipad en om 22.00 uur weer terug in de kamer op de groene bank.

Afgelopen week was alles anders. Maandag om 19.45 uur naar café Bommel voor het voetbalcafé. Het ene na het andere biertje krijg ik aangeboden. Maar ik stop bij twee. Dinsdag is er een soort van halve heimiddag op kantoor. Met daarna een naborrel in Victoria, twee glazen wijn. Vrijdag een brainstormsessie, fotomoment en borrel na van het Zeister Magazine, aan de Vijverhof in Den Dolder. Iedereen was er, nuttig en gezellig. Het is al rond 18.45 uur. Ik ga naar huis. Ik heb twee biertjes op. Zo nog even naar de AH Den Dolder. Daarom voor de zekerheid eerst daar even naar het toilet. Weinig aandrang.

Eenmaal op de Dolderseweg voel ik het. Ik moet eigenlijk nog een keer, nu echt Maar hoe en waar? Zou er in de AH Den Dolder een toiletvoorziening zijn voor klanten? Hm, ik denk het niet. Ik kan het vragen en na veel gedoe laat men mij echt we toe op het personeelstoilet. Ik houd van boodschappen doen, graag in alle rust en zonder aandrang. Ik hoor een trein aankomen. Mijn Peugeot 107 staat met de neus tegen een kleine groenstrook langs de Paduaweg en een lang hek. Als ik nu….niemand ziet of hoort me, of toch wellicht wel. Overdag zou ik zoiets niet doen. Maar in de avond, het is donker….en maar 20 seconden.

Maar in een flits denk ik aan mijn reputatie. Het is koud. Ik ben zonder jas. Mijn winterjas ben ik al de hele dag kwijt. Dat ziet er dan toch wat opvallend en afwijkend uit. Een oudere man zonder jas in het donker, in de kou in de groenstrook.

Ik zie het krantenartikel in het ADUN al voor me:

“Commotie in Den Dolder. Aan de Paduaweg voor de AH is een 61 jarige inwoner van Zeist opgepakt. Toen de buurtcoach van Altrecht de man aansprak bij het wildplassen waren er gelijk 10 omstanders die zich ermee bemoeiden. De Zeister wildplasser werd agressief benaderd. De politie was snel ter plaatse. De omstanders geven bij de politie aan dat ze van dit soort gedrag in het dorp niet gediend zijn en optreden verwachten. De politie herkent de man, zien de omstanders. Een van hen meldt aan de journalist dat het kennelijk zou gaan om een bij de politie bekende medewerker van de gemeente Zeist. De man sputtert nog iets tegen en laat zich meevoeren. Een van de omstanders verklaart aan de krant “Wat een clown en dan ook nog tegen de politie roepen dat hij zelf die Algemene Plaatselijke Verordening heeft opgesteld met dat wildplasartikel”. De gemeente Zeist wil in dit stadium nog geen commentaar geven”.

Wil ik dat? Neen, dat zou alles anders maken. Op de afscheidsreceptie ooit op kantoor en ook hier ben ik dan opeens niet meer “die leuke stukjesschrijver”, die “aardige en bekwame ambtenaar” of dat “60 plus male model”. Neen, dan ben ik de man in dat krantenartikel, de wildplasser en fluistert men….”erg he, het zou je overkomen, wat een afgang”. Gelukkig maakte ik in een flits de goede keuze. Ik kwam goed thuis, direct naar het toilet. Vrouw en dochter groet ik een minuut later.

Geplaatst in Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor Toch maar niet…..

Een goed kantoorjaar 2020!


Wat wens je mensen die je vaak alleen maar vaag kent en waarmee je verder geen hele persoonlijke band hebt, zoals bijvoorbeeld op Linkedin?

Het enige gemeenschappelijke is vaak het kantoor of de werksoort of een combinatie ervan. Het functioneren op kantoor bepaalt echter wel voor een groot deel je welbevinden en daardoor ook je gezondheid en geluk.

Plezierig kunnen functioneren op kantoor is ook een kunde (je hebt er hard voor moeten werken), een talent (ik heb dat) of een uitdaging (het lukt je bijna nooit).

Een plezierig functioneren op kantoor houdt ook in het herkennen van de momenten dat je even niet op kantoor moet zijn of even zoek bent, elders, bij een congres, thuis, een expertmeeting of ergens in het veld, nuttig in de samenleving.

Het vergt vaardigheid in het omzeilen van beknellende systemen en jeukwoorden, dan wel managementstaal 2017.

Dat plezier en die vaardigheden wens ik u allen toe.

Dus zo raar is het niet beste Linkedin vrienden en Twitter meelezers. Zonder terughoudendheid, cynisme of wat dan ook wens ik u allen een heel goed kantoorjaar 2020!

….en dan komt vaak de rest ook vaak wel goed.

Geplaatst in Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor Een goed kantoorjaar 2020!

De Donkerte Voorbij, Kerst 2019


Beste landgenoten,

Op persoonlijke titel

HET LICHT

En toen was er licht. Zaterdagmorgen 21 december 2019. Ik kijk door het raam naar buiten. De kortste dag van het jaar met wat zon. Ik zit in om 09.30 uur in de auto op weg naar de Markt, de slager, DHL afgiftepunt. Volle zon, schone straten, zwart asfalt, licht, zuiver licht. “De donkerte voorbij”, dat wordt mijn blog. De kortste dag in een ellendig jaar. Nee niet voor mij. Ik heb er weinig last van gehad in mijn persoonlijke leven. Zelfs van mijn staaroperatie wist ik een feestje te maken. In mijn hoofd heb ik mijn Kerstblog klaar.

DE EXTREMEN, DE ONRUST

Zou de donkerte in de Samenleving nu, eind 2019, eindelijk ook voorbij zijn? Die donkerte was er in 2019 overduidelijk, vooral op Twitter en op Facebook, in het land maar ook in Zeist. Maar in het land sinds oktober 2019 ook in het echt, op straat voor iedereen zichtbaar. Op naar Den haag….4% is niet genoeg. Stikstof? Ons belang is groter dan de gezondheid van al die anderen. Van ons, van ons die de boeren nota bene in aanvang nog steunen ook.

En de pers? Die tekent zaken op die in de samenleving spelen. Vaak zijn het zaken, die ze weghalen vanuit Twitter en Facebook. De argeloze krantenlezer leest dat en laat zich meezuigen in het feitelijk in slechts een kleine kring aanwezige ongenoegen. Er zijn kranten die dat ongenoegen bewust groter maken, exploiteren voor eigen winst.

De stikstof, PFAS. Natuurlijk zijn er mensen die er financieel belang bij hebben dit niet al te sterk te willen bestrijden. De boeren, bouwers, auto industrie, wijzelf. Maar worden waarden, milieuwaarden hier dan direct aan die belangen ondergeschikt? Vroeger prevaleerden waarden boven belangen. Dat hoorde zo in de jaren 70, 80 en 90. Nu lijkt dat andersom. In deze tijd, anno 2020, zit menigeen er zelfs niet mee om waarden zo om te vormen dat ze samen vallen bij de eigen belangen. Velen lijken zelfs zover te gaan dat als men -mogelijk op goede gronden- wat twijfelt aan doemscenario’s over het klimaat, dan ook maar direct Nexit, pro Trump en tegen immigratie is. En op Twitter allemaal een NL, FvD vlaggetje en soms een tractor. Bizar. Kunnen ze nog wel nadenken, de mensen? Het lijkt dat het goede, door de Mammoetwet gevormde onderwijs in NL aan die mensen voorbij is gegaan. Degeneratie, zwakker zaad, hersenverweking door alcohol, milieuvervuiling of wat anders?

En de andere kant, is die veel beter? De zeg maar overwegend D66 en GL hoek. In essentie heeft men in hun meningsvorming in mijn ogen gelijk, ik kan er vaak geen speld tussen krijgen. Toch schuurt er wat. Meestal zijn ze goed opgeleid, twee inkomens, koophuis met hypotheekrente aftrek. Niet vies van ruime immigratie en voor een “inclusieve” samenleving. Kinderen dan weer wel naar de “exclusief” witte school (ja maar….wij kiezen bewust voor onderwijsvernieuwing), Tesla. Tja. In hun wijken pleiten ze voor witte en roetveegpieten. Maar zouden ze inmiddels snappen dat Pieten meestal uit een hele andere bubble komen? En er zo helemaal geen Pieten meer zijn…

Heeft men in de linkse maar ook VVD hoek enig gevoel bij de “boekhouder van de hoedenfabriek met €1950 netto” en zijn vrouw met 18 uurs baan bij de Hema met €850 netto. Het inkomen is net te hoog voor huursubsidie voor de vierkamerflat van €810 in de Kansenwijk. Verhuizen naar een sociale eengezinswoning van 740 € kan niet, het inkomen is net boven de €39.000 grens voor sociale woningbouw. Vrije middenhuur bestaat niet onder de €1050. En kopen is met deze inkomsten geen optie. De huur kan nog net betaald worden en met hun 2 kinderen zit er in de zomer een week tentvakantie in Drenthe in, met huurauto. Van enig ongenoegen in die hoek van de samenleving zou wat meer begrip mogen zijn.

HET MIDDEN

Is er dan geen midden meer, geen redelijkheid, empathie? Waar is de nuance. Waarom balt men zich samen in groepen, in hokjes, in clusteringen van vaste meningen. Voor de veiligheid, uit angst?

Ik verlang naar een Trump adept, die voor roetveeg Pieten is, vanuit sociale overwegingen GL lid is, zijn kinderen naar de Openbare (zwarte) school stuurt en sterk voorstander is van de EU.

Ik wil dat mensen weer zelf gaan nadenken en niet achter leiders en valse opinion makers en Twitteraars zonder profiel aanlopen. Ik wil dat men aanvoelt wanneer er een lichte of zware persoonlijkheidsstoornis aan de orde is en van deze persoon afstand neemt, ook al is een deel van de meningen hen welgevallig.

TROTS

Meanwhile voel ik me best dapper in de ruimte tussen de linies, tussen nummer 6 en 10, in het midden met PvdA geur en enige affectie met CDA en CU, met zelfs iets waardering voor SP en zelfs ook VVD er Rutte. Ver weg van extremen. Op Twitter geef ik soms zelfs een like als een Fvd er een goede grap maakt. En een modern D66 geluid (nette mensen, goede buren, goede buurt bbq met vis in folie) wil ik nog weleens relativeren. Het is gevaarlijk en eenzaam in het midden, ik weet het. Van twee kanten is er hevige hoon. Ik kan er tegen, geniet er stiekem soms van.

Is er dan iets tegen extreme meningen. Nee. Mits het met respect en begrip voor anderen en zonder geweld wordt geuit.

HOOP

Maar er is hoop, ik zie heel langzaam het tij wel keren. De grote groep in het midden, de tevreden Nederlanders, de 75% is het zat. Het is nu te gek, te erg. 2020 moet weer het jaar van het redelijke midden worden, van de nuance in het land. Ik was er in 2019 al…ongeveer in het midden. Mensen, jullie zijn met veel en “De meeste mensen deugen”, lees ik in het boek van Bregman, dus kom uit de kast!

TENSLOTTE

En hen die geen Kerstkaart hebben gehad en dat zijn er velen en ook degenen die wel een Kerstkaart gehad en waarvan ik toch geen weet heb (dat regelt mijn vrouw) wens ik een gezond en gelukkig 2020.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen