Mijn langverwachte #metoo blog.


Ik ook?

Nee, ik niet. Voor mij geen #metoo.

Ik heb er niets mee, niet als dader en niet als slachtoffer. Nu scheelt het dat ik niet echt iemand ben die in een machtspositie zit (zelfs thuis niet in relatie tot echtgenote Lucia de Spirt). En als ik er in de ogen van anderen even wel in zit dan haal ik mezelf er al snel weer uit door zelfspot en relativering.

Als slachtoffer? Als soldaat in Tongeren moest ik in 1980 van een Rotterdamse Tokkie segeant een keer naakt over de gang van de slaapvertrekken lopen. No problem, ging snel, in die tijd liep ik de 5 km in 17.30 minuten. Geen trauma. Door mijn onaangedane reactie stond de sergeant voor zijn maten voor lul.

De laatste tijd wordt ik ook wat opstandig. Stel dat ik ooit dader of slachtoffer zou zijn geweest, dan zou ik echt even wachten met het uiten ervan. Nogal suffig en een zwaktebod om midden in deze hype ermee te komen.

Het ergst vind ik het dedain over de tijd van vroeger. “Ja, 30 jaar geleden….dat was een andere tijd, toen was het een taboe en min of meer normaal”. Alsof dat een legitimatie is om 30 jaar niets te zeggen. Nu weet ik dat het uiten van dit soort dingen kennelijk 15 tot 30/40 jaar vraagt. Ok, maar geef potverdorie die tijd niet de schuld.

Ik leefde namelijk in die tijd, eind jaren 70, jaren 80. Dat was echt geen rare tijd. Mensen waren mondig, er waren procedures. In de jaren 70 waren er assertiviteitscursussen van de AVRO nota bene. Mensen lazen veel meer de krant. Uitten zich in het algemeen intelligenter dan nu. Er waren rode vrouwen en “Opzij” werd beter gelezen dan nu. De vakbonden hadden veel meer leden. Bij iedereen in de diensttijd was lid van de VVDM. Alles was echt wel bespreekbaar.

Dus geen gezeik meer over die tijd #metoo mensen!

O ja, uh ik sta wel in een filmpje in een rol als vieze kantoorman (in een machtspositie) t.o.v. zijn blonde secretaresse, gespeeld door Janneke Jager, die ik vandaag toevallig tegenkwam en die me inspireerde voor dit blog. Het was maar een rol. Een rol die me overigens wel paste…..

Bekijk het filmpje met mij als vieze kantoorman.

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Meer dan een scheur


Het was vanmorgen voor 09.00 uur op kantoor. Collega N. zag het. “Er zit wat!” Ik greep angstig met mijn handen naar het overhemd. Toch niet weer, zoals eerder, een bij het snuiten half gedroogde ontsnapte snottebel? Ik keek. Gelukkig, het was maar een gat. Maar wel in het Desigual overhemd dat ik al 4 of 5 jaar heb, gekocht in een van de vele Desigual winkels in Barcelona.

Barcelona, Catalunya. Ik ben er wel 15 keer geweest na 1993. Heerlijke stad, goed georganiseerd, OS 1992, met een eigen taal, eigen TV, kranten, eigen gerechten, eigen spoorwegen. Een tevreden stad. De onderdrukking (in wisselende heftigheid) van de Spaanse staat en Franco tussen grofweg 1900 en 1973 was allang goedgemaakt.

Wat wil men nog meer? Toch meer. Het was de enge en naar later bleek corrupte President van Catalunya, Jordi Pujol, die steeds meer vroeg. Meer geld, (nog) meer zelfstandigheid en autonomie. Hij overvroeg, tot ergernis van de rest van de Spaanse regio’s. Uiteindelijk gaf de Spaanse Socialistische premier Zapatero iets toe. Nog meer zelfstandigheid, meer geld voor de toch al rijke Catalanen. Het Spaanse Hooggerechtshof stak er in 2010 een stokje voor. Weer even rust.

Een andere, naar later bleek corrupte President MAS wilde er een referendum over afdwingen. Het leidde de aandacht goed af van zijn geheime geldpotten. In de laatste maanden werd het van kwaad tot erger. Het referendum moest er komen. Niet goed voorbereid, in strijd met de Spaanse Wet. Met uiteindelijk als gevolg het te harde en domme optreden van de Spaanse politie van Rajoy. Verharding alom. Men kan niet meer terug. Echte afscheiding van Spanje is absurd.

De meeste inwoners van Catalunya en ook de burgemeester van Barcelona, willen dat ook helemaal niet. Toch stemmen velen vanuit een zekere emotie voor afscheiding. Moet je met hen dan compassie hebben? Zij, de stemmers, legitimeren immers het gedrag van de foute politici. Het gedrag waardoor de regio Catalunya in chaos zal afglijden.

En dan die Twitteraars uit NL, die na het zien van het te harde politieoptreden dan maar opeens voor een zelfstandig Catalunya zijn. Je zou er maar wonen. Wie maak je er blij mee behalve je eigen “goede gevoel”. Je zou je eens moeten inleven in de andere 40 miljoen Spanjaarden in Galicie, Baskenland, Estramedura, Canarias etc. en niet te vergeten de 55 tot 75% inwoners in Catalunya met andere dan seperatistische gedachten.

Dat alles schoot door mijn hoofd bij het ontdekken van de scheur, het gat. In mijn liefde voor Catalunya was al iets eerder een scheur gekomen, een barst. En nu ook in mijn Desigual hemd uit Barcelona. Het heeft zo moeten zijn. Het gaat de afvalbak in.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Een barst, in het imago van Apple


Apple, een jong bedrijf, een modern bedrijf, een hip bedrijf. Ongetwijfeld met flexibele werktijden en andere flexibele dingen. Uiteraard zeer duurzaam. Zonder duurzaam ben je niet modern, immers. O ja en uiteraard transgender vriendelijk personeel, zo niet dan toch. En die 11 miljard belastingontwijking in Ierland? Ach…..

Apple dus. Mijn Apple Ipad air 2 van ongeveer 2 1/2 jaar oud is gevallen. Een barst. Die moet gemaakt worden. En dan ga je Googlen (Google, ook al een modern, hip en duurzaam bedrijf) en dan vind je van alles. Ik informeer ook in Zeist.

De oogst. Enkele kleine bedrijfjes die het voor 130 tot 160 € maken. Dat is acceptabel. Dan ga je er later nog eens langs en bellen. De antwoorden:

– de prijzen waren oud, ze zijn verhoogd, nu 240€

– er is zoveel vraag dat het glas niet meer te krijgen is, vooral bij de I pad air 2

– Tja Apple is duur, 250€

Naar de Apple winkel dan maar. 249€ exclusief werkloon. “U kunt beter een nieuwe kopen, meneer”.

Tja wat dan. Is het nu zo moeilijk om glazen plaatjes met lcd van zeg 70 tot 100€ te laten fabriceren? Wat zit hier achter. Misbruik van monopolie. Manipulatie van de glasmarkt?

In ieder geval toont Apple zich door de welhaast onmogelijkheid om glas te laten vervangen verre van duurzaam en dus niet modern.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Ik een genderneutraal huisvrouwtje?


Nu ben ik steeds meer “het huisvrouwtje” thuis.

De keuken is mijn domein, ik kook, ik doe meestal altijd de boodschappen. Ik let op de kleintjes, jaag op aanbiedingen, sta (stond) op het schoolplein. Mannelijke dingen als klusjes en “de boekhouding en bankzaken” laat ik aan anderen over, dat laatste (met andere dingen) aan Lucia de Spirt. Ik rijd in het kleine tweede al bijna 9 jaar oude “huisvrouwenautootje”, de Peugeot 107. Lucia in de grote auto.

Los van deze dingen heb ik ook nog eens “last” van lichte borstvorming en heb ik als kind nooit in bomen geklommen en echt gestoeid. Als er al eens iets van ruzie was deed ik wel mijn ding, maar wilde me niet in het gevecht of schijngevecht storten. 

Ondanks het feit dat ik niet op mannen val, zijn er dus voldoende elementen die mij blij zouden moeten maken met een meer genderneutrale aanduiding.

Maar nee. Het slaat bij mij nog niet aan. Al met al blijf ik wel een “meneer”. Ik wordt zo aangesproken op straat en door jongere collega’s. “Meneer Scheffer”. Ik koester het. Ben trots als ik als een meneer wordt gezien. Zie het als een bevestiging van “mijn man zijn” ondanks de duidelijke afwezigheid van machodingen in en om ijn persoon.

Los daarvan krijg ik ernstige uitslag van allerlei moderne dingen uit de blanke “weldenkende” hoek binnen het conglomeraat “Zweden, Utrecht, Groen Links, Amsterdam”. Politieke correctheid die in de praktijk ontaard in vervreemding, afstand en navelstaarderij en uiteindelijk ook anderssoortig asociaal gedrag. Ik noem alleen maar het gedrag van al die “witte moderne milieuvriendelijke fietsers in de stad” de meest gevaarlijke en asociale verkeersdeelnemers. Houden met niemand rekening. En die sturen hun kinderen ook maar al te graag naar de Montessori of Jenaplanschool, waar geen Marokkaan te vinden is. “Nee, wij kiezen bewust voor deze onderwijsvorm” zeggen ze dan. Ja, ja…

Maar laat ik niet de beroerdste zijn. 

Ik zit in een rustige wat grijs groene tuinomgeving. En dan is er opeens deze roze plant. Die alle aandacht op zich eist en haar omgeving de loef afsteekt. Het voelt alsof het grijs en groen er onder lijdt en haar eigenheid en schoonheid wordt miskend. En bovendien…misschien wil deze geranium wel niet roze zijn.

Dat moeten we niet willen. Daarom maar in een kleurneutrale setting geplaatst. Ben ik toch nog een beetje modern/progressief.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Afscheid van groep 8


Het vertrek bij Rozanne’s eerste Kinderdagverblijf was al een klein huilmoment. Na twee jaar ging ze van “Kind en Co” naar “Kiekeboe”. Gezellig met de leidster en andere kinderen aan tafel. Ook bij “Kiekeboe” ging ze weg, toen ze vier werd. Feestmuts op, taart, liedje zingen, mooi aandenken en weg….naar de ‘grote school’ De Griffel in Zeist.

Rozanne is nu, 8 jaar later, toe aan haar nieuwe school. Ze heeft gezellige tijden gehad, veel vrienden, vriendinnen, veel plezier en aardige juffen en ook een meester, de populaire meester Marc in groep 7. Soms ging het ook minder. Drukke klassen, veel invalkrachten, minder discipline in de klas, vooral in groep 6. Rozanne was er toen nuchter onder, leek. Toch heeft ze toen wat achterstanden opgelopen bij rekenen.

Zeker het laatste half jaar in groep 8 was heel leuk met juf Annika. De meeste toetsen gedaan, relaxte juf, kamp, oefenen voor musical, kijken bij nieuwe school. Dat wordt de Havo/Vwo klas van het Herman Jordan Lyceum. Maandag de leuke musical “Take Off”. Grappig om Rozanne te zien optreden in haar bij de rol passende “bloemetjesjurk”. Maar ook al die andere kinderen, die steeds meer profiel krijgen als individu.

 

In de groepen 0 tot 2 zijn het allemaal grappige kleuters. In de groepen 3 tot 5 leuke leergierige, lieve en soms drukke kinderen. In de groepen 6 en deels 7 stuiterballen, druktemakers, studiebollen en stillen. Maar nu bij de musical van groep 8 zie je dat ze allemaal steeds meer een eigen profiel en persoonlijkheid krijgen, ze zijn gegroeid. Maandag al natte ogen.

Vandaag in de kerk en bij het afscheid ook. Rozanne is nuchter. Ik minder. Ik noemde mezelf gisteren een “sentimentele zeveraar”. Rozanne “Ik heb HAVO/VWO advies, maar weet toch echt niet wat dat betekent, zal wel weer iets viezigs zijn, jou kennende”  

Ik weet dat dit alles niet meer terugkomt. Bij Rozanne is er nog de door haar beleefde dynamiek van een gestaag oplopende lijn van nieuwe dingen en ervaringen en zo hoort het ook.

Nooit meer terug voor haar, naar De Griffel. Misschien ooit een Reünie, over 25 jaar. Voor haar. Maar daar ben ik natuurlijk niet bij. Gisteren nam ik met haar de volgende aanstaande huilmomenten voor mij door. Het slagen over 5 of 6 jaar. Op kamers, op enig moment erna. Het trouwen. Rozanne “misschien ben je er dan niet eens meer”. Kan zijn. Maar op dit moment blij dat Lucia en ik een bijdrage hebben kunnen leveren aan wat ze nu is en wat een belangrijke basis is voor haar toekomst.

Na de zomer is ze brugpieper, puber (hopelijk niet van de meest heftige soort). 

En zal ik de schoolpleinmoeders en -vaders gaan missen? De meeste heb ik op Facebook en zal ik op een of andere manier wel blijven zien, al is het maar op straat. 

En de kinderen? Ik hoop dat ze me nog kennen als ik ze op straat tegen kom. “Hoi Badrdien, Meike, Jort, Bart, Suleyman, Nour, Diem, Kylian etc. ” En als ze dan denken “o ja dat is de vader van Rozanne, dat grappige meisje van De Griffel” ben ik al tevreden.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Fietsen in Berlijn. Gewoon een hype of nepnieuws?


Je leest het en hoort het overal. “Fietsen in Berlijn is leuk, is cool, is hip. Fietsen is de beste manier om de stad Berlijn te ontdekken” Nu vind ik grote steden toch al geen oorden om op voorhand aan een fiets te denken. Dan denk ik eerder aan het opgaan in de bevolking met bus, metro en taxi en verder veel lopen. Maar goed, Berlijn is misschien anders, dacht ik voor vertrek, zonder overigens het plan te hebben daadwerkelijk de fiets te gebruiken.

Door al het gepositiveer over fietsen heb ik inmiddels een bepaald beeld van Berlijn gevormd. Dat beeld is simpel. Groen, ruim, grote afstanden tussen de bezienwaardigheden en een net aan geheel vrij liggende duidelijk aangegeven fietspaden. 

Klopte dat beeld? Neen, volstrekt niet. De bezienwaardigheden liggen grotendeels in een gebied van 3,5 bij 3,5 km. Zeg maar van Kurfurstendamm Kadewe/Tiergarten tot Alexanderplatz en van Brandenburger Tor tot Checkpoint Charlie. Wat extremen uitgezonderd, zoals Schloss Charlottenburg en het oude vliegveld Schonefeld. Ik kan me ook wel weer voorstellen dat het aardig fietsen is richting Wannsee of wat verder zelfs Potsdam. 

Maar in het Centrum? Niet doen!

Want wat trof ik aan in het gebied waar 95% van de toeristen vertoeft?

Een wirwar van drukke 4 en 6 baanswegen, wegwerkzaamheden, gelardeerd met stoplichten en aan de rechterzijde banen voor bus en taxi, waar de argeloze fietsers zich noodgedwongen tussen bevindt en regelmatig wordt weggeblazen door voortrazende dubbeldekkers. Soms gaat het “fietspad” opeens over in het trottoir. De fietsers schieten dan dwars door groepen voetgangers en gaan rakelings langs argeloos uitstappende bus reizigers. Van een opgejaagde verandert de fietser dan in een hinderlijke jager. 

Vanwaar dan toch die positieve hype over het fietsen in Berlijn?

A. Het kan PR zijn van het Berlijnse Toeristenburo en de gemeente Berlijn die er belang bij hebben dat een nieuwe groep (zeg maar groene, milieuvriendelijke) toeristen wordt aangetrokken. 

B. Het kan ook aan de toerist zelf liggen, die in het geval van Berlijn “anders wil zijn”, beter wil zijn, zich als een “gutmensch”, als milieuvriendelijk wil neerzetten. 

C. Mogelijk geldt hier ook dat het commerciële aanbod de vraag schept. Er zijn heel veel fietsverhuurbedrijven en vooral ook “guided cycletours”

Zelf ben ik van de generatie en de opvoeding dat je jezelf vooral niet onnodig in gevaar moet brengen. Bungyjumpers komen in mijn familie niet voor. Ook heb ik geleerd anderen niet onnodig in gevaar te brengen of tot last te zijn. Daarom zeg ik tegen de Berlijn toeristen….denk na, loop niet achter elke hype aan en doe niet perse wat anderen doen en vermijdt in ieder geval de fiets in Berlijn Centrum.

Mijn advies:

Koop gewoon OV kaarten bij de BVG. Die van ons was voor 5 dagen en 2 volwassenen en maximaal 6 kinderen (tot14) voor €72 en daarnaast op bijna alle musea 25% korting. In ons geval was dat bij de musea al 40€ voordeel. Met de buslijnen 100 en 200 kom je langs bijna alle bezienswaardigheden (vanuit Schoneberg ook M85 en 48 naar centrum). Metro is uitstekend, maar dan zie je vaak niets. Bijkomend voordeel bij OV Berlijn: geen poortjes, geen hekjes, geen kaartknippers, gewoon in en uitstappen.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , | Een reactie plaatsen

Mijn rijdende Men’s Cave


Rust en Verdieping. Gisteren zag ik opeens het licht.  

 
Waarom gaat een man van bijna 59 jaar nu bijna dagelijks in het donker en in de kou in zijn auto “Pokemons vangen aan de Laan van Vollenhove” in Zeist. Met joggingbroek aan en zwarte tas met verschillende smartphones van mezelf, vrouw Lucia en dochter Rozanne de deur uit en op de “spawn”- en “pokestop” locaties stoppen en de Pokemons vangen. Na 5 kwartier ben ik thuis, meestal rond 20.15 uur. Soms iets teleurgesteld of heel trots (bij goede vangst).  

 
Ik heb de autoradio altijd aan op Radio 1. Ik luisterde in eerste instantie onbewust. Maar de inhoud komt wel bij me binnen. Na weken het gepraat aan te hebben gehoord, blijkt dat ik steeds luister naar het programma “Kunststof”. Elke avond weer een verdiepend en indringend interview door bekwaam/licht valse interviewers met een iets bekend maar vaak ook een voor mij onbekend persoon uit de wereld van toneel, journalistiek, muziek, film. Het gaat vaak diep over opvoeding, achtergronden, persoonlijkheid, groei en het uiteindelijke culturele resultaat van de kunstuitingen. Wat opvallend is dat bijna al deze personen geen standaardjeugd hebben gehad. Dominante vaders, incest, verslaafde moeders, schaamte en onzekerheid spelen de boventoon.  Ik wordt er iedere keer weer helemaal in meegezogen, terwijl ik de persoon in kwestie doorgaans niet ken.

 
Gisteren, na weer een Pokemon tocht, zag ik eindelijk het licht. Natuurlijk appelleert het Pokemons vangen aan een bij mij aanwezig instinct, een jachtinstinct. Het vangen of niet vangen, het niet weten waar je mee thuis komt. Een dynamiek die ook iets weg heeft van sportvissen.  Maar meer nog creëer ik dan voor mezelf 5 kwartier op twee vierkante meter achter glas in mijn oude zwarte Peugeot 107 waar ik helemaal in alle rust alleen ben. Dit zonder inbreuken van buitenaf anders dan het indringende gepraat op de radio, waar jezelf invloed op uit kunt oefenen (door het uit te zetten).

 
Dat zelfde gevoel van “rust en verdieping” had ik ook altijd in de tijd dat ik op zondag wekelijks naar Renkum reed om mijn moeder (in juli 2016 overleden) te bezoeken. Velen vonden het voor mij een beproeving, een te zware inspanning. Maar dat was het niet. Dit omdat jarenlange dementie van je moeder in eerste instantie schrik geeft maar uiteindelijk ook weer “gewoon” wordt. Ondertussen luisterde ik in de auto wekelijks twee keer een half uur naar de radio, Hilversum 1. Op de heenweg om 11.00 uur “Onvoltood verleden Tijd” en op de terugweg om 13.00 uur een praatprogramma over sport. Ook toen werd ik erin meegezogen, gaf het verdieping en rust.

 
Kennelijk heb ik dat af en toe nodig in mijn hectische wereld van een druk (hmm…valt ook wel weer mee) gezin en veeleisend werk.

 
En die Pokemons aan de Laan van Vollenhove? Op zijn minst leuke bijvangst…..en bijna op Level 30!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

“Trump versus Batman”


Gisteren was er de inaugeratie van Trump. Ik had geen zin te kijken. Een vorm van bewuste Denial, ter zelfbescherming. Het beeld dat ik van die man had was dat van een slimme en rijke zakenman, maar van het erg foute soort. Zoiets wordt vaak nog geaccentueerd door de soort vrouw aan zijn zijde en met name haar uitstraling en uiterlijk vertoon (in de kern was ze ooit een braaf Sloveens meisje). Dat beeld van Trump is het laatste jaar in de verkiezingscampagne niet veranderd.

Trump past in alles wat hij doet en hoe het volk op hem reageert erg in de foute personages in de vele Batman films. De Joker, de Riddle man, de Pinguin man, de bad hatter. Allemaal gemankeerde (vaak door jeugdtrauma) persoonlijkheden. Persoonlijkheden die het er om te doen is om “the citizens” van Gotham city te paaien met mooie woorden en speeltjes.  Precies zoals Trump gisteren (ok, ik hoorde een stukje op de radio). Het verloopt altijd zo dat de foute persoon door steun van het volk aan de macht komt, burgemeester wordt en de politie in de macht krijgt.

Daarna komt de ware aard naar voren en blijken plannen om de bevolking van Gotham City te vergiftigen (milieugevaar ontkenning) of blijkt er een deal met een andere foute persoon of mogendheid (Poetin) die dat gaat doen. Dit alles met een verdienmodel voor de foute man, uiteraard.

En dan komt Batman. Eerst is er grote argwaan tegen deze “loser”. Maar net voordat Gotham City (New York) ten onder gaat, komt Batman in actie en wint. Tot blijheid van the citizens. Het past 1 op 1 in het Trump scenario met als enige verschil dat New York (Gotham City) nu juist niet op de foute man stemde. Het land, de VS in meerderheid wel. Alleen…..in het echt is er helemaal geen Batman. Dat beangstigt. 

En kan Trump dan niets goeds doen? Heeft hij soms niet een goed idee? Ja dat heeft hij soms. Maar ik heb liever een goede man met soms een minder goed idee dan een foute man met soms een goed idee. Die foutheid zit immers zodanig ingebakken dat het uiteindelijk tot catastrofes moet gaan leiden. 

Mag ik dit wel zeggen als braaf ambtenaar in dienst van een gemeente in een land dat uiteindelijk goede betrekkingen met de VS wil en met een toekomstige regering, waar misschien zomaar mensen in kunnen komen die in mijn (bredere) netwerk zitten? Ja dat mag, vind ik.

Geplaatst in Uncategorized | 3 reacties

Zoenen, met Nieuwjaar op kantoor?


Zonder na te denken zoen ik in het Nieuwe jaar iedere vrouw die ik een beetje ken en die mij niet op voorhand op afstand houdt. En andersom gebeurt dat ook wel. Zo hoort dat kennelijk. Ik had gisteren bij de Nieuwjaarsreceptie en ook vandaag op kantoor speciaal mijn stoppelbaard iets extra geschoren en extra after shave op gedaan.

Vandaag echter zag ik een jonge collega dame achter haar buro wat schuchter naar me kijken of langskijken. Ik zei “Wees niet bang, ik ga je echt niet zoenen, zoenen leidt af is zo’n ding. Ik wens jou en je vriend /man en heel gezond 2017”. Ik zag in mijn hoofd het beeld van haar en haar vriend voor me, de plaatjes op Facebook en de straat in Zeist waar ze wonen en daardoor voelde ik dat ik het meende.

Samen kwamen we tot de conclusie dat dit veel beter is. In die 4 tot 8 seconden dat je iemand zoent, ben je alleen daar mee bezig en kun je je niet focussen op de ander. Ze wenste mij ook al het goede en ook mijn gezin.

Later deed ik hetzelfde bij drie andere vrouwelijke collega’s L, E en M. en door het achterwege laten van de zoenen hadden we net iets meer de tijd om op elkaar te focussen, het gezin, werk, de persoon. Dat voelde veel beter dan dat gehaaste gekus. 

Gekus waarvan je je kunt afvragen wat de prettigheid ervan is. Ik kan me situaties voorstellen dat de zoen en zeker de wat verdergaande zoen een voorportaal kan zijn van verdere lichamelijkheden die op zich prettig en zelfs opwindend kunnen zijn. Iets dat zich voordeed bij een van de eerste ontmoetingen met mijn vrouw Lucia. Maar hoe vaak komt zoiets nu voor tijdens een Nieuwjaarsreceptie of de eerste dag op kantoor? Niet, dunkt me. Om die reden hoef je dus zeker niet te zoenen.

Nu is natuurlijk de vraag of ik dit allemaal 100 % verstandelijk meen of dat het een sublimatieve stijlfiguur voor mij is om te voorkomen dat je als zoener wordt afgewezen, op afstand wordt gehouden. Een onzekerheidsdingetje uit mijn jeugd wellicht? 

Die keuze laat ik dan maar aan de lezer over.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Hoe ver je kunt afglijden …door Pokemon.


“In de Pokekliniek

Meneer Scheffer, hoe is het zo gekomen. U zit hier nu 48 uur in onze kliniek, in een vrijwillig kader, dat dan weer wel. Maar vertel eens…..

Scheffer: 

Ik liep twee maanden achter mijn Pokemon spelende vrouw Lucia de Spirt en dochter aan. Ze hebben een Iphone en ik niet. Bovendien houd ik niet van spelletjes. Het begon bij hen begin juli in Frankrijk. Ik ging met ze naar winkelcentra, eenmaal in Nederland naar Het Slot. Ik reed met ze door Vollenhove, ging met ze naar de Oude Gracht. Ik was taxichauffeur, facilitator, ik speelde geen Pokemon. Op een moment waren vrouw en dochter een weekend in Zeeland. Ik was allleen thuis. Uit balorigheid downloadde ik het spel op 2 september. Op honderd meter afstand, vlakbij het huis van Linda W. is een pokestop, bij het bankje naast de speeltuin. Al snel kwam haar zoon Sten (een vriendje van mijn dochter) kijken en helpen. Ook Saskia P.  en haar zoon kwamen voorbij. Op zondag zat ik al op level 7.

Op het werk ondervond u problemen, begrepen we?

Scheffer:

In toenemende mate, ja. In het begin niet. Toen speelden er wel 30 collega’s Pokemon. Nu nog maar 6 of 7 en 3 of 4 stiekem. Ik pak bij het opstarten van de PC pokestops mee, vooral op verdieping 1, bij de sanseferias gaat dat goed, twee stops. Als ik naar huis ga, zit ik even in de Publiekshal om de daar vaak aanwezige 2 of 3 Pokemons te vangen. We hebben een transparante kantoorrinrichting, iedereen ziet alles.

In vergaderingen kan ik me soms niet beheersen. Ik weet dat ik tijdens een overleg met de burgemeester een Ratata swipete. Niemand die het ziet. Maar een collega zag het in mijn grote dikke brilleglazen en besprak het met Personeelszaken.

Er zijn ook collega’s die twijfelen aan mijn professionele werkhouding en uitstraling. Ik zou door Pokemon te weinig gefocused zijn. Dat is bullshit! Ik moet juist niet gefocused zijn. Mijn sterkte, mijn unique selling point is juist dat ik nooit gefocused ben en allerlei verschillende wezenljke en onwezenlijke signalen opvang, deze duidt en met elkaar in verbinding breng en zo tot een samenhangend advies/visie kom.

En thuis, meneer Scheffer?

Scheffer:

Het gaat ten koste van het lezen van de krant en Wordfeud. Vaak doen we tussen 19 en 20 uur een rondje Vollenhove. Maar dat zie ik als positief, we wandelen langs de Slotvijvers. We gaan er eerder uit. We zijn twee keer in Kijkduin geweest. We overwegen een weekend hotel Atlanta, aldaar. Hooguit is er wat jaloezie. Omdat ik op kantoor Pokestops kan pakken.

En in bed, uh… dat soort dingen?

Scheffer:

Ik doe soms raar. Ik droom over Pokemons. Op Gran Ganaria werd ik wakker met dwanggedachten over een “Hitmonlee”, een Pokemon die ik amper kende. 10 minuten later bij de koffie ving ik er een. Mijn vrouw vindt me ondanks lichte gewichtsafname een slome Drowzee. Ja, dan weet je het wel. Pas bazelde ik in de nacht over de Pokemon Jinx, een heks. “Heks, Heks, Eucalipta!” riep ik met hese slaapdronken stem. Ik kon direct naar zolder.

Hoe komt u hier terecht?

Scheffer:

Ik draafde door. Bij een gemeenteraadsvergadering stoof ik naar binnen en plakte bij de raadsleden Pokemonplaatjes op de zetel, de Pokemons waarvan ik vond dat ze bij hen pasten.

Op het schoolplein van mijn dochter sprak ik groep 7 en 8 kinderen aan over de Pokemons. Dat is tot daaraantoe. Maar ik ging ook schoolpleinmoeders lastig vallen. “Je mag mijn Pokemons zien, als ik jouw Pokemons mag zien”. Omdat ik nogal lang ben moet ik dan voorover buigen. Met mijn neus boven het decollotee. Dat ging vaak goed en de meesten waren gewillig. Maar die ene, die beldde de politie.

Wat vindt u er zelf van?

Scheffer:

Het is niet eerlijk! Iedereen heeft een Iphone. Dan valt het niet op als je ze vangt. Maar ik heb een Nokia van kantoor met Android. Daar past de Pokemon Go App niet op. ik loop met mjn grote IPad door de stad, swipe op mijn IPad, iedereen ziet het! 

Ik moet afkicken, dat wel. Ik ga het ook doen, denk ik. Maar ik wil nog wel een paar keer naar buiten. Tot 30 november krijg je dubbele XP en Stardust en dat wil je niet missen, toch?

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen