“Latente Viskoorts en Verlangen”


Ik wandel vrijdagavond rond 19.30 uur met mijn vrouw op het Brugakkerpad in Zeist west, langs de natuursloot. Ze vangt “beesten en monsters” op haar Iphone bij een Harrie Potter spel. Soms komen we de andere wandelaars tegen. De wandelaars die we normaal, al hangend op onze loungeset door de Hortensia’s heen op 15 meter afstand, aangapen. De twee met witte en zwarte hond, zouden ze bij elkaar horen eigenlijk? Ik tegen hen “Zo, nu kunnen we jullie eindelijk eens een keer van dichtbij bekijken…’”

Onrustig wordt ik ervan, van de Natuursloot langs het pad. Na 30 jaar niet meer vissen, zit ik er al enige tijd tegen aan te hikken. Ik verlang naar ondergaande dobbers, rust, natuur, kromtrekkende hengels….Al wandelend fixeer ik me op de sloot. Drie jaar geleden werd onze Brugakkersloot verbreed van 5 naar 8 tot 10 meter met amper 80 cm diepte. “Zou er vis zitten?” In mei 2017 spotte ik wat voorntjes van 10 cm. Vorig jaar zag ik helemaal niets. In april dit jaar was er dicht bij de kant opeens een snoek van 50 cm. Hij wilde graag op de foto.

De laatste dagen zie ik steeds een redelijk professionele sportvisser langs de sloot, 40 meter links van het bruggetje tegenover een zijarm spreek ik hem vorige week aan. Met een plastic “kikker plug” probeert hij snoek te vangen. Ik vraag of er ook andere vis zit. Hij wijst naar links. “Die bellen daar zijn van zeelt”. Nu is zeelt mijn lievelingsvis, mooie fysionomie en groen, grijs geel. In mijn jeugd ving ik weleens een mooi exemplaar van 30 cm. Iets later bij de kikkerPoel zie ik de man weer. “Verderop zag ik wat karper. Maar die is schuw.”

Neen op de foto wil hij niet. Hij vist vrijdag weer op snoek. Eenmaal thuis zegt mijn vrouw “Wat hoor ik daar? Raar gespartel en geplons?” Ik ren naar buiten De visser zit bijna onzichtbaar voor ons huis tussen het halve meter hoge gras en brandnetels. “Een snoek van 50 cm” zegt hij. Toen ik erbij was, was ie al weer teruggezet.

Vanmorgen zag ik al een grote zwarte aalschover buiklandingen maken in de sloot. Ik begin het langzaam te beseffen. Ik woon aan een viswater, 4 meter voor mijn huis. Daar heb ik als kind altijd al van gedroomd! En nu is het er. Maar zal ik de moed hebben om als grote man voor mijn eigen huis in een toch relatief kleine sloot te gaan vissen met een matchwerphengel van 3,30 m? Ik vrees van niet.

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Voor de Wind?


Wat vind jij er nu van?

Die vraag hoor ik regelmatig van mijn volgers op de Facebook groep Zeist. Het gaat dan over allerlei contraversiele onderwerpen in Zeist. Over het verkeer, de stoplichten, het Centrum, de hondenclub, de FvD. Nu ook over dit kunstwerk. “Schrijf je er in je Zondagblog over?;” vraagt men dan. Nee, meestal niet. Ik houd me als Zeister gemeenteambtenaar doorgaans in. Ik ga mijn bazen niet voor de voeten lopen als het niet strikt vanuit ethische reden nodig is. Trouwens, vaak vind ik ook helemaal niets van iets.

Maar dit, dit is een kunstwerk “Voor de Wind” van Gabriel Lester en dat mag controversieel zijn. En ik mag er als inwoner wat van vinden. Het roept bij mij veel beelden en associaties op. Te veel om op te schrijven.

“VOOR DE WIND (?)”

Het gaat Zeist voor de wind. Zeist is nog steeds een financieel walhalla met lage OZB. Stabiel politiek klimaat. En velen gaat het goed. Wachtlijsten bij de hockeyclubs en bijzonder neutraal onderwijs. Veel scholen voor Hoger Voortgezet onderwijs. Rust, ruimte en ongekend veel groen. Maar er is ook armoe en eenzaamheid. De verschillen per buurt zijn groot in Zeist. Is Zeist van “Het goede leven” of van “een goed leven voor allen”. Je gaat allemaal naar de basisschol. De een buigt later de goede kant op de ander buigt naar de mindere. Zo mooi is dit verbeeld door dit kunstwerk.

WIM T. SCHIPPERS

Wat stelt dit nu voor, het is niets. Een kind kan zoiets maken. Waarom hier veel geld aan geven? Of is het stiekem toch kunst….Het is de verheerlijking van theoretische en praktische slapte, van waarachtige oninteressantie, van saaiheid en verwarring en juist dat is kunst als affront tegen de heersende kunstelite. Deze stroming van begin jaren ‘60 heet “a-dynamische kunst” met als belangrijke exponent Wim T. Schippers.

“KOM MAAR OP”

Alsof het kunstwerk tegen de op Facebook groep Zeist aanwezige mopperaars fier en rechtopstaand een boodschap heeft

“Zeg jullie met jullie lekkere meningen die vaak met een half of niet gevuld profiel niet verder komen dan reacties als:

⁃ Van onze centen, die opvreters op het gemeentehuis, je kan ook niet anders verwachten.

⁃ Stelletje amateurs, leuk nieuwe fietspaden, maar waarom weer niet 20 meter van mijn huis want daar zit een bobbel.

⁃ En dat quasi kunstwerk, wat lelijk, wie heeft dat nu verzonnen.

Antwoord van het kunstwerk:

“Dat kunstwerk ben ik. Wen er maar aan, ik ben wie ik ben en ga niet meer weg. Doe het er maar mee en laat je fantasie werken, als je die hebt.

“OLIFANTJE IN DE STAD”

Olifantje in de stad, Ik vind jou een lieve schat.

Tussen de middag gaan we eten, Een patatje wil je weten.

Olifantje in de stad,Wat ben jij een lieve schat

Even zitten op je slurf. Denk je wel dat ik het durf?

Ik hou het voor mezelf op de laatste. Ik moet bij het zien van dit steeds aan iets Olifantachtigs denken, vooral als je het zijwaarts benadert vanaf Nazar.

Olifant, niets mis mee toch? Dat vind ik er dus van.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Theaterstress


Avondje FIGI

Het begint al bij het afrekenen van Het Theatermenu. “Alleen Pinnen” lees ik. Oei. Ik zeg tegen de kassadame “Ik zal u iets vertellen, mijn vrouw is voor haar werk op congres in Wenen en nu, ik bedoel….dit hier naast mij is mijn vriendin, ik wil contant betalen, want anders….” Mijn vrouw haalt me uit de droom. “Weer die rare fratsen, betaal nu maar gewoon met de pin”

In de pauze van de voorstelling loopt mijn vrouw om 21.30 uur rustig de grote foyer in. Ik niet, ik flip. Teveel inpulsen. “Gratis hapje en drankje” las ik op de reservering. He daar bekenden, zijn dat niet de schuin overburen? Ik spreek ze normaal nooit….maar ik wil ze in deze constellatie direct aanklampen. Ik ben al weer verder, snel naar de uitgifte balie voor de witte wijn, het is druk daar. Mijn echtgenote volgt me verbaasd. En waar zijn dan die hapjes? Mijn vrouw wil echter naar buiten met haar E sigaret. Prima, maar ik voel na een minuut een sterke drang weer naar binnen te gaan. Ik word ongeduldig want ik weet immers dat ik ook nog naar even het toilet moet. Binnen zie ik een jonge uitzendkracht met een schaal. Ik pak iets van de schaal. Ik weet niet meer of het een bitterbal of een kaasstengel is (“bladerdeeghapjes” zegt mijn echtgenote net). Nu snel naar het toilet. Ik heb daarna nog dorst en pak snel een glas jus van een tableau. Zouden er nog meer hapjes zijn? De mensen gaan weer de zaal in, wij ook…

Vorig jaar voor het eerst zocht mijn echtgenote een abonnement uit. Vier voorstellingen. Twee keer zij met een vriendin (Jim en iets Iers) en twee keer met mij (Brigitte Kaandorp en Ellen ten Damme).

Het beviel goed. Nu kijken we naar de nieuwe Theatergids Uit in Zeist. Jan Beuving spreekt me wel aan. Ik zie deze caberetier weleens bij FZO. Hij trekt alleen maar volle zalen in heel Nederland en hij blijkt gewoon tussen ons te wonen, ergens in Zeist west. Tineke Schouten. Energie en simpele maar heel authentieke humor. VOF de Kunst wellicht? Wim Daniels, Huub Stapel, Plien en Bianca. Cultuur in Zeist. Door inzet van de cultuurman Gerard Bunnik gebeurt er veel in Zeist qua cultuur.

En niet alleen is er te boeken in Figi, ook in het Beauforthuis, De Peppel, Torenaantheater etc. En kijk eens. Ik lees net dat Danny Vera op 15 augustus in het Slottuintheater komt met zijn prachtige Euro Songfestival waardige “Rollercoaster”. Maar dat loopt dan weer via Tivoli/Vredenburg Utrecht.

Maar daar allemaal geen gratis hapje en drankje geloof ik. Al geeft dat ook wel weer rust.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Wachten op zomerbanden


En toen, na 17 minuten was het opeens afgelopen. Daar ligt mijn sleutel voor me “Uw auto is klaar, meneer”. De ook wachtende blonde dame in zwart wit geruit voorjaarsjasje ziet mijn verbale (ik kermde bijkans) en non verbale teleurstelling “Maar meneer dan blijft u toch nog even zitten”.

Ik heb het al twee weken in de agenda staan “Banden wisselen bij Verkade” tegenwoordig Profile Zeist Verkade. En toen ik binnenkwam zei ik nog tegen de dochter van de baas “heerlijk, mijn hoogtepunt van het jaar, 45 minuten helemaal niets hoeven”

Ik heb hele goede herinneringen aan het wisselen van de winter/zomerbanden. Vooral op de nieuwe locatie aan de Dijnselburgerlaan. Ruim, warm, kleurig. Gratis koffie, kranten en mooie kuipstoeltjes. De zaak was 2 jaar geleden niet voor niets onderneming van het jaar in Zeist. Twee jaar geleden liet ik mezelf tussen 3 andere wachtenden zelfs in slaap vallen, zo voel ik me er thuis.

Wachten, ik kan heel goed wachten. Zeker bij het banden wisselen. Wachten bij de tandarts is minder net als bij de dokter of voor het begin van een nare vergadering of crematie. Wachten hier op zomerbanden betekent geen stress, geen telefoon, geen mail, geen opdrachten, geen vragen, geen kleine huishoudelijke taken.

De afwegingen zijn simpel en overzienbaar. De bladzijde van de krant omslaan en dan een slok koffie? Of eerst de koffie en dan een bladzijde van de krant omslaan? Ondertussen luister ik naar een altijd wel aanwezige telefonerende manager uit de marktsector (gelet op taal en 70.000€ plus auto). “De tft targets zijn niet excecutable, geeft het svp door aan sales. Maandag ben ik er weer en dan spreken we over de spreadsheets”. Altijd ben ik weer blij dat ik geen Audi A7 hoef te hebben en neem ik nog een laatste slok koffie.

Ik ben nog 15 minuten gebleven. Medio november 2019, dan ben ik er weer.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Rijk worden met Brasem.


Pas vroeg iemand mij (bijna 61) naar mijn pensioenplannen. Simpele dingen ga ik doen over een paar jaar. Nu nog niet. Het Gilde, in een busje rijden, taxi bij Uber? Desnoods vissen. En toen kreeg ik opeens dollartekens in mijn ogen. Snoekbaars, 3,50 per ons op de markt! Mijn Collega vangt veel 4 tot 7 ponders. Als ik ze opkoop en bij restaurants verkoop. Hij 30 % en als ik zelf dan ook nog eens ga vissen. Ik reken uit dat 150 euro per week netto zou moeten kunnen. Dat vult goed het pensioen gat.

De collega wil me nooit meer zien als ik in die handel ga, een vorm van stroperij en past niet bij zijn beleving van de vissport. Een gevangen snoekbaars hoort weer terug in het water. Duidelijk dus. Toch laat het me niet los. Ik vertel er thuis over, mijn vrouw reageert amper als ik zeg “Trouwens, ik ken een mevrouw Baars en ik ken een heer van der Snoek…snoekbaars”. Ik zou met snoekbaars…..Hm, zegt ze.

Bij het googelen ontdek ik een foute stroperswereld. Een snoekbaars van 6 kilo kan 70 euro opleveren. Busjes met handelaren rijden de kanalen langs om bij de sportvissers deze op te kopen. Stropers verdienen, opgejaagd door BOA’s met hun illegale netten 9000 euro per week. De bio diversiteit verdwijnt. Brasems hebben vrij spel door het wegvallen van de snoekbaars en zorgen voor troebel water.

Neen, toch maar niet. Met bijna 40 jaar als braaf ambtenaar werkzaam te zijn voor de publieke zaak wil je je werkzame leven niet eindigen als een natuur vernietigende stroper waarop door BOA’s wordt gejaagd.

Wat later lees ik dat de brasem steeds meer gewild is en wordt opgekocht door Belgen….om de vijvers van de daar veel voorkomende stadsparken met visvijver te vullen.

En dan begin ik te glimmen. Dat zou een mooie invulling en bijverdienste zijn. In mijn auto met een grote bak vol brasems naar de gemeentelijke sportvijver in Lanaken, 80 euro ophalen, 25 euro benzine (ik rij zuinig), nog een frietje bij frietkot Simone en als “moeders de vrouw” thuis komt leg ik 55 euro op tafel. Heerlijk!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Op een dinsdagavond naar Den Dolder


“Er is helemaal geen voetbal en hoe heet ze, je vriendin, je maitresse?”, zegt mijn vrouw. Mijn dochter vult aan “Papa, je gaat toch niet vreemd, owee als ik het merk”

Dit krijg ik thuis dus te horen als ik dinsdagavond 29 januari om 19.30 uur en 1 graad boven nul meld dat ik even naar het voetballen ga. Naar Den Dolder, DOSC tegen SV Zeist, een vriendschappelijke wedstrijd. Ze verklaren me uiteindelijk voor gek. Ik ga de deur uit en denk…”Het zal wel. Ik heb al bijna drie maanden geen amateurvoetbal in Zeist gezien, door winterstop, volleybal- en familieverplichtingen.

Eenmaal om 20.20 uur aangekomen in Den Dolder zie ik de spelers warmlopen. In de kantine tel ik 6 man. Het zijn jeu de boulers, van DOSC. Twee ervan blijk ik te kennen vanuit mijn periode bij Les Cailloux in Zeist. Met wilde ogen kijk ik om mij heen. De twee barmensen kijken me meewarig aan. Om de situatie te redden en de gang naar het koude veld te rekken bestel ik koffie. Ik meld het verhaal van thuis. “Ik lijk wel gek, koude/natte dinsdagavond en dan ga je naar een vriendschappelijke wedstrijd in Den Dolder”. Ik kom de kantine niet uit. Ik pak de nooduitgang. Men roept me terug. Ik pak een andere deur, die leidt naar boven. Hoe kom ik hieruit? Uiteindelijk verwijst men me naar een onlogische uitgang achterin. Buiten fluit de scheidsrechter voor de aftrap.

Aan de kantinezijde staan buiten 5 man, waaronder teambegeleider van DOSC Walter en wat jongelui. Onderweg naar de overkant kom ik een oudere man met hoed en beige regenjas tegen. Scheidsrechterbeoordelaar of scout? Eenmaal achter de dugouts knikt de Zeist trainer me toe. Ik ken hem niet maar niet onlogisch als de enige toeschouwer binnen een straal van 40 meter ben. Ik praat even met DOSC trainer (en ook collega op het gemeentehuis) Sander Kloos. Verder staan verderop 3 mannen die bij SV Zeist horen. Het is wel een zeer levendige wedstrijd.

Om 21.35 uur ben ik weer thuis, een helft is genoeg. Ik besluit er maar een stukje over te schrijven en vraag me af of ik in Den Dolder uberhaupt Facebook vrienden heb, die dit lezen. Thuis maak ik ook een korte analyse van de eerste 45 minuten. De veldbezetting, de spelopvatting, de bijzonderheden bij enkele spelers van DOSC. Misschien heeft de trainer van DOSC er wat aan. Zeist staat met 2-0 achter in de rust. Het wordt uiteindelijk 3-2 voor DOSC. DOSC vecht vooral om weer het niveau van 4 maanden geleden te bereiken. Zeist speelt leuk. Ik zou zeggen, ploeg bij elkaar houden en na volgend seizoen naar de derde klasse.

Op de terugweg mijmer ik over september, half bewolkt, 23 graden en drukte langs de lijn en stel dat ik echt een maitresse had….snel gedoe in korte tijd op een dinsdagavond bij het aanrecht. Ook niets. Stress.

DOSC heeft gisteren met 1-1 gelijkgespeeld bij koploper VVZ’49. Zou mijn minieme stukje aandacht en analyse net de doorslag hebben gegeven?

Vraagt vrijdag een collega aan me wat ik voor een leuks gedaan heb deze week. “Wat was het hoogtepunt?” Blijkt dat dan toch deze dinsdagavond belevenis te zijn, geboren uit het niets, de donkerte en de kou.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Viagra, alleen nog te pinnen bij de Apotheek


In november bij hotel restaurant theater FIGI zag ik het bij de kassa “Niet meer cash betalen” Toen ik ging afrekenen na het theater diner van €30 kon dat niet contant. Ik was met mijn vrouw. Ik begon te bazelen.

“Uh, stel dat mijn vrouw een vijfdaags congres in Wenen heeft en dit is dus mijn vriendin….dan gaat dat dus behoorlijk opvallen…”.

De jongedame keek wat glazig. Kon zich er wellicht niets bij voorstellen. Uiteraard meldde ik dat het wel mijn vrouw was, maar stel dat….ze keek nog verbaasder en mijn vrouw Lucia de Spirt trok me langzaam weg.

En wat zag ik vanmiddag toen ik met mijn vrouw wat ophaalde, bij de BeNu apotheek? “Niet meer cash betalen” Stel dat mijn vrouw echt naar een vijfdaags congres is en ik in dat geval vanwege de minnares toch Viagra nodig heb.

Wat gebeurt er dan na 5 dagen als ze terug is van haar congres in Wenen?

“Wat moest je bij de BeNu. Dat is de apotheek! Je komt nooit bij de apotheek. Wat moest je daar in vredesnaam. Het zal toch niet zijn dat je afgelopen eeek met…..en bij mij is dat zeker allemaal niet zo belangrijk, slappe zak”

Ze beent weg en smijt met de deur. Zoiets wil je niet. En een dag later. Als ze weer bezig is op de ABN app.

“Zaterdagavond in FIGI? Waarom is dat en met wie was je. Zaterdagavond nota bene . Je hangt dan, als ik thuis ben, van 18.30 uur tot 24.00 op de bank voetballen kijken, de meest suffe wedstrijden op FOX sport. Ik weet genoeg, eruit!”

Zo dat moest ik even kwijt, Kerst of niet. Natuurlijk heb ik geen minnares en heb ik geen Viagra nodig. Maar al die anderen, die dat wel (nodig) hebben….ik voel de pijn, het lijden van die mannen. Laat ze gewoon weer cash betalen!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Wachtende mannen.


“Wat een sufferds, die zitten onder de plak bij hun vrouw. Je ziet het aan hun gezichten. Ze staan liever op het of zitten langs de waterkant te vissen, en dan laten zich dit nu aanleunen”.

Als jongeman keek ik altijd met dedain naar de vele wachtende mannen in de winkelstraten en in winkelcentra. Zo zou ik nooit worden. En nu ben ik er zelf een, een “wachtende man” van volgend jaar 61. Tragisch? Valt mee, ik vermaak me omdat er in mijn hoofd doorgaans van alles plaatsvindt, zonder al te negatieve inhoud. “Wachten” ik ben daar gewoon goed in. Al moet ik er twee uur zitten. Maar ik moet wel in de wachtstand staan. Vaak “wil ik door” zoals bij de kassa van de AH. Dan is 10 seconden onnodig wachten mij al teveel.

Ik mopper vaak over het ontbreken van bankjes voor “wachtende mannen” in de winkelcentra. Waar dat in andere landen, zoals Spanje en Italië vaak goed geregeld is, is dit in Zeist en Nederland in het algemeen minder. Verkeerde zuinigheid? Calvinistische Lijd Cultuur?

Maar wat zie ik nu? Schuin voor de H&M in Zeist zijn bankjes verrezen en wel van die bankjes die meer een stoel zijn. Voldoende ruimte en met minder kans om tegen elkaar aan te gaan schuren. Eindelijk!

Ze zijn nodig. Het maakt het op zaterdag winkelen voor mannen zoveel leuker. Vrouw kan rustig shoppen (in mijn geval vaak met dochter erbij) en man kan in alle rust zitten, mensen kijken, soms krantje erbij en met de Iphone spelen. Zo ben ik ook op de foto gezet. In eerste instantie zeer ontspannen maar op enig moment komt er toch wat ongeduld “Het duurt nu wel heel lang, ik wil zo ook nog even naar voetballen bij Jonathan of FZO, waar blijven ze nou?!”.

Thuisblijven is niet altijd een optie. OK het kan, maar op enig moment krijg je dat toch op je brood. “Juist in het weekend moeten we leuke dingen samen doen, door de week ga je ook al je eigen gang”. Het is wellicht al weer lang geleden, dat ze dit uitsprak, maar die zin blijft maar als een repeterend phantoom door mijn hoofd zoemen.

Gelukkig zijn er nu de bankjes. Met die bankjes blijven die “leuke dingen” voor mij gelukkig ook nog een beetje leuk. Bedankt gemeente Zeist!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

E Bikers, pas je aan!


Al lang erger ik me eraan. Maar het gaat steeds meer de spuigaten uitlopen, ook in Zeist. Het gaat me niet om die accu of die motor. Ik ben voor technische vernieuwing. Al een aantal malen had ik een bijna- of zag ik een bijna ongeluk. Je hoort ze niet en ze zien er doorgaans ook heel beschaafd uit. Eigenlijk van mijn soort. Collega’s, bijna buren, schoolpleinmoeders. Verder niets mis mee. In een auto lijken het me geen racemonsters. Ze lijken me beschaafd, ze lezen vaak een krant, maar op de elektrische fiets?

Zelf ben ik gewend om in de auto mijn snelheid aan te passen. 50 kmu, in een woonwijk naar 30-35 kmu en bij een school nog iets langzamer. Maar die snelle fietsers hebben dat niet. Die rijden met 22 tot 40 km geruisloos, zonder geluidssignaal door gebieden met voetgangers en fietsers, die met snelheden tussen de 5 en 20 km voortbewegen. Dat verschil is veel te groot. Gemiddeld 31 om 13 km en dat is gevaarlijk op fietspaden van vaak minder dan 2 meter breed.

En het worden er steeds meer. Ze zijn al bijna in de meerderheid, de accufietsers. Dat stralen ze ook uit. Onverstoord blijven ze als lemmingen of als kuddes gnoes hun hoge snelheid aanhouden. Verstoord kijken ze naar ouderen of schoolkinderen, die ze met te hoge snelheid inhalen. Zelden zie ik zo’n accufietser de snelheid in de bebouwde kom matigen. De fietspadenstructuur is er ook totaal niet op berekend. Maar geef de overheid geen schuld. Pak je eigen verantwoordelijkheid en zet de snelheid bij drukte in het Centrum en in woonwijken wat lager!

Natuurlijk geldt het bovenstaande (soms nog in versterkte mate) ook voor wielrenners. Het geldt niet voor mensen die door ouderdom dan wel handicap een accufiets nodig hebben en hun snelheid aanpassen.

Zo langzamerhand komen de soort accufietsers, die ik beschrijf, in het foute rijtje, mijn rijtje van de onmaatschappelijken, naast de

– de eigenaren van loslopende honden, die bijtrisico in zich hebben;

– De illegale afvaldumpers;

– De parkeerders op invalidenparkeerplaatse en laad- en los zones.

En dat is toch niet wat onze brave accufietsers willen……

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Alles bij elkaar ….een mancave


Mijn mancaves

Veel mannen hebben dat, een mancave. Op mijn atletiekclubje hoor ik ze er trots over praten. Mannen hebben behoefte aan rust, respect en regelvermogen. In de ruimte met een echtgenote is dat niet altijd per definitie het geval. U kent het wel….

– “de vuilniszak, gisteren al gezegd, hij is vol. tijd voor nieuwe. Hoe vaak moet ik dit soort dingen zeggen”

– “Jij ook altijd met je voetbal”

– “Zit je weer aan de chips”

– “Je gulp staat open. Je verliest steeds meer decorum”

– “Morgen gaan we naar de Ikea”

– “Je zou de kattenbakken doen….”

– “De stapel kranten….volgende keer als ik ze zie gooi ik ze weg”

Wordt dit allemaal gezegd? Nee maar zelden, maar er is altijd de kans van wel. En zelfs die kans, dat geeft de onrust.

De mancave is daarom de oplossing voor veel mannen. Een zolderkamer, een schuurtje met tv, internet en eventueel klein koelkastje. Rotzooi maar wel rust. Je bent er zelf de baas. No go zone voor de vrouw. Even gedurende een door jou te bepalen tijd geen kans op dit soort zinnen. Je beslist immers zelf hoelang je je daar opsluit.

Ik ben niet in de positie een klassieke mancave te hebben. Vroeger had ik soms de zolderkamer als het beneden heel even te erg was. Ook bij logees en drukte was ik daar soms even. Ik kwam er gisteren opeens achter dat ik eigenlijk toch wel een soort van mancave heb georganiseerd, geconstrueerd.

Buiten in de tuin.

Van april tot september zit ik er, elke avond dat het meer dan 14 graden blijft. Mijn vrouw zit er ook vaak bij, maar gaat bij 17 of 18 graden naar binnen, niet eerder. Het spectrum tussen 14 en 17 graden is mijn mancave.

De eigen TV met draadloze koptelefoon

Vrouw kijkt haar series van Netflix op de 65 inch TV. Ik heb een eigen TV. De 10 jaar oude Salora. We hebben dan haaks op elkaar staande zichtlijnen. Eerst was het de dochter Rozanne TV, nu mijn TV. Met draadloze koptelefoon uiteraard.

De berging.

Bij grote drukte vanwege logees kies ik soms voor de berging. Hier geen nachtelijke water- en toiletgeluiden. Wel een eigen koelkast en toilet heel nabij. Er past net een opklapbed.

Mijn Peugeot 107

10 jaar oud. Mijn vrouw vindt het verschrikkelijk, een brommer op wielen. Maar ik vind haar Renault Megane verschrikkelijk in de bebouwde kom. Teveel piepjes en lampjes. Net een boeing 747. Mijn 107 ligt vol met papiertjes, gesmolten chocola en andere zooi. Ik luister vaak naar de radio als ik rij, naar zenders waarvan mijn vrouw niet houdt.

Eingenlijk wel prima zo. Ik hoef geen eigen kamer.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen