Jij hier Scheffer, ben je Gangwacht?

Deze galerij bevat 3 foto's.


Scheffer jij hier! …. Gangwacht? “Je was toch een belangrijke en gewaardeerde adviseur van de burgemeester van #Zeist. Wat zit je hier met de VI voor je neus op school in de gang?” “Ik kan het uitleggen, het is niet … Lees verder

Meer Galerijen | Een reactie plaatsen

Het bericht waarvan je wist dat het zou komen


Waar was u als (as.) #ABP ontvanger donderdagmiddag 24 november 2022? Zelf weet ik het nog precies. Ik rijd terug uit Bussum na tentamen surveillance werk via #Randstad bij het Goois Lyceum. Omdat ik een klas met “Langwerkers” had was ik wat later. Om de files bij Utrecht te vermijden reed ik via Baarn, Soestdijk en Den Dolder. Dat scheelde achteraf een kwartier. Rechtsaf bij Soestdijk. Ik heb het benzineverkooppunt ter hoogte van Lage Vuursche al in zicht.

Toen kwam het bericht. “De mensen bij de overheid en in onderwijs krijgen een verhoging van het ABP pensioen van bijna 12%”

Ik ben euforisch. Gewend ben ik aan de jaarlijkse verhogingen van 1 tot 2,75 % bij de gemeente Zeist. Altijd net iets minder dan in de meeste sectoren in de markt. Ik was er toch altijd blij mee en keek uit naar het volgende loonstrookje. Ja 50% gaat eraf. Maar met die paar tientjes was ik tevreden.

En dan nu dit. In mijn hoofd spelen allerlei rekensommetjes. Zou er nu echt maar 37% afgaan? Ik zie van alles voor me. Zalmen, weekendjes weg, chocola, de studiepot voor mijn dochter, de gaskraan.

Ik kan allerlei beschouwingen houden over de onvermijdelijkheid van deze verhoging na 12 jaar stilstand, cq de nullijn. Nu heerst vooralsnog nog steeds de euforie. Zelf had ik gerekend op 6 tot 8%. En nu nog de CAO onderhandelingen in de branche waar echtgenote werkt. Die ga ik volgen…..dat gaat richting 4 tot 6 %, want dat komt ook in de gezamenlijke portemonnaie.

O ja en die 10% AOW verhoging komt in 2025 ook nog mijn kant op. Neen geld maakt niet gelukkig. Gezondheid en (werk) plezier des te meer en dat is er ook nog steeds.

Advertentie
Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Angstdroom van de Surveillant


In mijn vorige werk tot 2021 bij de gemeente #Zeist had ik weleens angstdromen of angstmomenten. Dingen die fout gaan, die zouden kunnen gebeuren. Zwetend wakker worden van een mogelijke juridische misser waardoor een sluiting van een pand teruggedraaid wordt. Een onbedoelde belediging van een andere burgemeester. De gulp open bij bezoek CdK of stotterend mijn verhaal kwijt raken bij de presentatie voor de gemeenteraad. Het is allemaal niet gebeurd, maar het zou kunnen gebeuren.

In mijn werk als #tentamensurveillant heb ik hele andere angstdromen. Het ergste is het in slaap vallen. Een hele enkele keer gebeurt dat bij een oudere surveillant. Het zal mij toch niet gebeuren….dat de luide “bel” van de pauze klinkt, ik wakker wordt en het examenlokaal leeg is. Brrrr.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

De Tafelnummers


“De Tafelnummers”

“En vroeger deed je de meest ingewikkelde dingen bij de Gemeente Zeist…..”

Dat zegt mijn vrouw net tegen me en daarna “Wat vind je er zelf nu van dat je vol trots die nummers laat zien en komt vertellen hoe je de de tafelnummers legt”.

Bij de examens van de Geneeskunde studenten in Utrecht werken ze immers met tafelnummers.

Ik was de nummers even kwijt en snel weer gevonden. Mijn vrouw kent die nummers niet, ze liggen altijd in mijn surveillanten tas en soms als de tas te vol is er even uit. Ik laat ze zien en doe voor hoe ik ze leg en vertel dat ik ze aan het eind weer verzamel. Ook leg ik uit dat het tafelnummer is gekoppeld aan de tafel en de PC en het soort examen van de betreffende student. Bij bijvoorbeeld dyslexie heb je als student extra tijd en de PC op dat betreffende tafelnummer is daarop dan ingesteld.

Het vraagt wel nauwkeurigheid. Je moet geen nummer kwijtraken of verkeerd leggen want dat ontstaat er stress bij de student en dat wil je niet. De nummers zijn ook relevant bij eventuele fraude of vragen aan de vaak aanwezige professor of docent. Als een student de hand op steekt loop je er als surveillant naartoe. “Een inhoudelijke vraag over de toets bij tafel nummer 137” zeg je dan tegen de Professor.

Soms komt het voor dat een student bij de ingang zijn tafelnummer niet weet. De student gaat dan in zijn mail zoeken en houdt de boel bij de ingang op (soms zijn er 300 studenten). Quasi boos zeg ik dan “Schrijf je nummer de avond voor het examen ergens op en onthoudt het, dat voorkomt gezoek en gestress”.

Ja ik neem mijn werk als surveillant heel serieus, maar heb 0.0 stress. En als ik dan toch een keer wakker lig in bed ga ik gewoon tafelnummers tellen.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Steward op een vlucht naar Malaga


(Het meest recente van mijn verzameling #Surveillanten #blogs)

Zo voelt het en niet anders. De school psycholoog vertelde me 50 jaar geleden al dat ik van veel taken en opdrachten een spel maak. Dat klopt ook.

Vorige week vrijdag zijn er 300 eerste jaars studenten Geneeskunde in Utrecht, dit voor hun eerste tentamen. Ze melden zich onwennig bij de ingang en noemen hun tafelnummer. De twee surveillanten leiden ze naar binnen. “Nr 187? Bij het raam rechts”. Het is druk, een rij vormt zich. Tegen laatkomers die ook nog snel hun tafelnummer in hun mail moeten zoeken zeg ik “Doe zoiets de avond ervoor en schrijf het ergens op, dit geeft je alleen maar stress”. Ze knikken dankbaar.

Ze zoeken hun plek en vanuit de microfoon voor in de zaal roept de surveillanten coördinator “Telefoons uit. Alle tassen onder de tafels en niet het het gangpad” ik sta voor twee rijen tafels 20 links en 20 rechts. Ik maak als een volleerde stewardess met de handen de beweging van binnen naar buiten. Eerst in de lengte van de gang en dan naar de zijkanten. Ik buig wat door de knieën. Ze snappen het direct. Visualiseren werkt.

De studenten zijn wat nerveus. Na een kwartier zijn er nog enkele met inlog problemen. De andere 295 wachten. Uit ervaring weet ik dat het nog hooguit 5 minuten duurt. De ICT werkstudenten helpen. Ik loop de rij in en zeg op zachte toon “We staan nog even aan de gate maar over 5 minuten komt de toestemming om te vertrekken”. Een van de studenten zegt “Verzorgt u ook de drankjes?” De anderen lachen. Het begint en een tijdje na de start mag men naar het toilet. De surveillanten lopen mee (fraude voorkomen).

Het voelt als een Airbus 320 met een 3 uur durende vlucht van 300 jonge passagiers naar Malaga. Na een kleine 3 uur is iedereen de zaal uit. Tevreden. Ik kon weer iets toneelspelen, enkele studenten heb ik wat ontstresst en de kerntaak, het surveilleren (gastheer & fraudepreventie) liep ook goed. Op naar de volgende vlucht!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Adviseur van de burgemeester (van Zeist)


Rond het surveilleren bij examens op scholen en universiteiten spreek ik best veel mensen. Mede surveillanten, docenten, professoren, studenten/leerlingen, ondersteunend personeel en dan komt het gesprek al snel op zaken als “Ben je al met pensioen?” of “Wat deed je dan vroeger” of “In welke branche zat je?

In het begin vond ik dat ik t.o.v. de docenten niet overdressed moest zijn. Licht shabby en wat morsig soms. Ik deed het ermee en zij ook. De gesprekken over mijn voormalige werk waren snel klaar. Ik wil ze niet vermoeien met mijn heldendaden en stressvolle werkomgeving. Liever brabbelde ik iets over “bij de gemeente” en als men zich dan nog niet had afgewend voegde ik eraan toe “openbare orde en veiligheid”.

Tot op een dag (ik had zelfs een nette polo aan en verschoten gemeente colbertje) er in de leraren kamer weer de vraag komt, ik geloof van een docente Frans “Oh dus dit surveilleren is uw bijbaan, maar wat was dan voorheen uw beroep?” Ik kijk wat serieuzer en doe een kort nepkuchje en dan “Ik was adviseur van de burgemeester”.

Ze vraagt zelfs naar de gemeente. “Zeist” zeg ik. Ja en dan zie je het verschil en een andere blik in de ogen. “Oh, interessante baan zeker. Meneer, zal ik koffie voor u halen, hoe wilt u het?”

Het werkt alleen bij een eerste kort contact. Later als de mensen me eenmaal iets beter kunnen plaatsen, dan worden andere eigenschappen/aspecten meer dominant en is het zijn van “ex adviseur de burgemeester van Zeist” vervaagd en/of vergeten.

Doorgaans moet ik de koffie weer zelf halen.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

De Tentamen/examensurveillant “Meer dan zitten en lopen”


Op verjaardagen doe ik het weleens voor, als de vraag er is “Wat doe je dan als surveillant” Ik blijf dan op mijn stoel zitten, kijk rond en kijk even op de smartphone. Maar het is natuurlijk veel meer. Een ervaren surveillant zei “Het is als een piloot in een Boeing 747. Je hoeft niets te doen, doet alles op routine maar gaat er opeens iets anders dan moet je snel acteren”.

Inmiddels ben ik na mijn pre pensioen bij de gemeente Zeist 6 maanden bezig als tentamen/examen surveillant (voor drie uitzendbureaus #Randstad, #Driessen en #Actiefwerkt) op middelbare scholen, MBO en Universiteiten. Inmiddels heb ik voor mezelf een aantal richtlijnen en handvaten geformuleerd.

Ik ben tot op heden heel blij met dit werk. Mijn enige dilemma in de ochtend is “twee of drie broodjes in de broodtrommel” . Dat was vroeger wel anders. Zo goed als geen stress en toch inkomsten om het pre pensioen inkomens verlies iets goed te maken.

Overal ogen en oren

Even op je smartphone kijken kan heel soms, maar dan wel om de 10 seconden het lokaal inkijken. Wordt er gespiekt? Heeft iemand iets nodig, kladpapier, is de laptop uit de verbinding? Moet iemand naar het toilet? Dan handelen. Soms loop je door het lokaal. Bij een brugklas is het meer “orde handhaven”.

Geruststellen

Soms zijn er bij de studenten zenuwen. Laptop vergeten, verkeerd ingelogd. Geen pen. Dan is het credo geruststellen en zorgen voor een oplossing (altijd extra pennen bij me, nummer van IT bij de hand). Soms een vriendelijk woord.

Precisie

Ik lees de instructies altijd goed en zorg ervoor dat ik de meest actuele bij me heb, ook op papier. Het Proces verbaal, dat moet precies kloppen. ID controle, aantal parafen of handtekeningen, aantal uitgedeelde examens. Niet perse mijn ding, maar het gaat steeds goed.

Schakelen en focussen/visualiseren

Een brugklasser vergt een andere aanpak dan een 4 HAVO of een 6 VWO Natuurkunde leerling. Bij Universiteiten zijn er vaak verschillende nationaliteiten, die anders reageren, sommigen vaak meer timide. Ook het lokaal is van belang. Soms 2 studenten, Soms 300 in een hal. Bij elke onderwijsinstelling zijn de regels op onderdelen net iets anders. De avond tevoren betekent dat steeds weer doornemen, visualiseren. Wat zijn de regels, in welke ruimte zit ik?

School is leidend

De surveillant is ingehuurd door de school/universiteit en er wordt gewerkt met examenreglementen. Wanneer een student om wat voor reden dan ook buiten diens schuld onevenredig benadeeld lijkt te worden zie ik het als mijn rol diens belang te waarborgen. Conflicten zijn nog niet voorgekomen.

Soms klopt er iets niet

Fout in het examen. Verkeerde studenten in de verkeerde zaal. IT niet bereikbaar. Geen mogelijkheid voor toiletbezoek, te weinig surveillanten voor begeleiding, maar iemand moet toch. Geen geldig ID Dan improviseren, soms even terugkoppelen met onderwijsinstelling collega of andere hulplijn.

Je hebt niet de hoofdrol.

Je bent geen leraar, geen cabaretier. Ik moet me vaak inhouden en dat lukt meestal. Je moet in al je onopvallendheid toch goed aanwezig en dienstbaar zijn en ook wel gezag uitstralen. Brood eten ok, maar niet met krakend papier. Soms lukt het om een kort praatje te maken met de laatste student of met de docent/professor over het vak.

Omgang met andere surveillanten

Je bent een soort van collega. Nee er zijn (nog) geen feestjes en borrels. Toch zoek je elkaar op, drink je koffie (meestal in de lerarenkamer) en raak je op de hoogte van elkaars voorgeschiedenis en bezigheden. Je hebt geen vaste maatjes. Soms zie je elkaar twee keer in een week, soms 3 maanden niet. Na mijn verjaardag op 26 april kreeg ik van de drie werkgevers/collega’s aardige berichten.

In ieder geval kan ik dit nog jaren volhouden. Loon? 12, 13, 14 € bruto per uur. Voldoening: Veel, contact met jeugd, andere surveillanten en onderwijsprofessionals. #Reiskostenvergoeding tussen 7 en 15 cent. Wordt als ernstig verbeterpunt gezien door veel surveillanten.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Patat in Renkum 1965-1975


Het is allemaal ontstaan in mijn geboortedorp Renkum. Ik was nog maar een jaar of 4, het is 1962. Ik lag voor 19.30 uur in bed. We woonden aan de Dorpsstraat 114. De volgende dag hoorde ik de gesprekken thuis, met mijn vader Jan Scheffer en de ooms Gerrit, Henk, soms Jaap, Herman en Johan. De laatste drie kwamen dan enkele weken over uit Zuid Afrika. Daar kenden ze geen snackbars. Ze hadden dan om een uur of 22.00 patat gehaald bij Rose aan de Dorpsstraat. Ik vond dat spannend. We aten maar heel zelden patat. Ik vond dat heerlijk en als ik langs Rose kwam rook dat zo lekker.

Wat later als jongen van 6 of 7 jaar was ik inmiddels helemaal gebiologeerd geraakt door de frietzaken in Renkum. Op dat moment zo tussen 1965 en 1975 had je Rose, Hansman, de Citadel, het Smulhoekje. De geur, de warmte, het zoute, en dan de mayonaise. Bij ons thuis was het nog Livorno slasaus op de friet. Bij ooms en tantes, zoals fam. Leeuwis aan de Dorpsstraat 120 hadden ze al mayonaise.

Ik voel het nog steeds als ik aan patat denk. Het bijna foutige, het zondige bij het halen en eten van friet. Ik heb er altijd een stiekeme hang naar gehad, dat foutige, stiekeme op meerdere terreinen, zonder me er teveel in te verliezen. ik zag onze dominee, ik denk Holwerda eens de snackbar in gaan, ik schrok. De dominee? Maar ja het was 1968.

Bij ome Henk en tante Corrie aan de Molenweg 39 kwam de familie Blij soms op bezoek. Het is rond 1970. Ze gingen toen al met de auto naar Turkije en aten regelmatig Chinees of Patat als avondeten. Dat wil ik ook dacht ik toen. Bij tante Truus aan de Dorpsstraat 128 mocht ik als 14 jarige naar Van Oekels Discohoek kijken en patat halen bij Het Smulhoekje (Rose was al weg), koste maar 25 cent.

Ook op de middelare school rond 1970-1976 was het bijna elke middag vanuit Ede op weg naar Renkum friet van de kraam bij het station. Alle zilveren kwartjes met Wilhelmina afbeelding, die ik van mijn oma kreeg, gingen er aan op. Van mijn HEAO periode in Arnhem weet ik qua friet weinig. Wel dat Emile Ratelband rond 1978 daar een snackbar opende.

Eenmaal in Zeist waar ik in 1980 ging wonen sta ik bekend als de historische snackbarkenner 1980-2021.

Maar in Renkum is het begonnen.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Dinsdagmorgen op de Wageningse Berg


Nooit eerder gunde ik me er de tijd voor. De dinsdag was altijd een te drukke kantoordag met de meeste vergaderingen, deadlines en stress. Zeker de dinsdagen in november. Ik was het steeds een keer van plan, op dinsdagmorgen naar de Wageningse Berg. Daar zitten al jarenlang tussen 10.00 en 12.00 uur oud spelers, supporters, bestuursleden en vrijwilligers aan de koffie. Meestal ook met Harold van Kooten. Maar dan zou ik vrij hebben moeten nemen bij de gemeente Zeist, vergaderingen verzaken. Weer stress.

Eindelijk kan het na mijn prepensioen nu. Bernard Weerdmeester, net twee maanden met pensioen als lector bij de HU kwam ik tegen in de AH. Hij vroeg me of ik nog wel eens op de Wageningse Berg kwam. Zelden, maar misschien samen een keer… Bernhard studeerde rond 1980 in Wageningen en was in die tijd chauffeur en manusje van alles voor Spits Rob Mc Donald. Ik was tussen 1966 en het faillissement in 1992 supporter.

Vandaag is het zover. Op de fiets zien we Frans van Ernst aankomen, speler in de periode 1965-1970. Met zijn 80 plus nog net zo afgetraind als toen. Binnen coryfeeën als Piki Meurs, Jan van Oosenbruggen, Jan Menting (van de 1-6 tegen PSV in 1977) en Keeper Bert van Geffen. Verder wat oud supporters en vrijwilligers. Gezellig en wij werden als “Delegatie uit Zeist” vriendelijk ontvangen. Ze praten over van alles, het lijkt een soort Veronica Inside, zeggen ze zelf. De vrijwilligers houden het stadion en de grasmat in goede staat. Misschien wordt het geheel wel een gemeentelijk Monument.

En morgen … een erg vroege dienst als “examen surveillant”. Maar dat is niet erg, die vroege dienst. In de middag heb ik weer de tijd voor mezelf en is een dutje een optie.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Schrikken in Winkelcentrum De Clomp, Zeist


Op dinsdag 28 september gaan we iets na 14.00 uur naar de DEKA Markt. We zetten de auto tegenover de Marrokkaanse slagerij Amin. Lucia stapt uit en gaat op weg naar de overkant. Dan zie ik in een ooghoek opeens een gezelschap zich op een stoep verzamelen. Bekende gezichten. Ik zie wethouders, ex collega’s. Als laatste herken ik de burgemeester. Buiten zijn kantoor en in de Raadszaal is hij qua fysionomie immers geen zeer opvallende verschijning. Dit alles was mijn wereld, mijn leven, tot maart 2021.

Ik wil er snel naartoe lopen, even een groet en een blijk van herkenning over en weer. Tegen de burgemeester wil vertellen dat ik juist die ochtend bij het bruggetje Brugakker weer een joekel van een Zeelt van ruim 55 cm heb gevangen. Ik kan hem de foto laten zien. Hij vist, ook op zeelt. Ze zijn met elkaar bezig en luisteren naar een van de anderen, ik denk de gemeentelijke projectmanager. Ik zoek de foto al op mijn i phone.

In een flits van een seconde besluit ik het zo te laten. Ik ben er weg en ze zijn met andere dingen bezig. Ik ben ook een beetje bang. Dat ze me bewust negeren of me een sneer geven. “Wegwezen Scheffer, we zijn bezig”. Ik laat ze maar en been naar de overkant, snel de DEKA markt in. Eenmaal in de Deka en later bij de AH overdenk ik het tafereel. “Loslaten”, ik kan het dus best. Ik zie ze wat later bij Shabu to go staan. Een paar dagen zie ik de afgebeelde foto op Facebook en Linkedin. Veel blauw hebben ze overigens aan.

Het blijft me triggeren. Ik droom twee dagen later voor de zoveelste keer van mijn gemeentelijk verleden. Ik schuif in mijn droom door het gemeentehuis en spreek met deze en gene, wil lunchen en erna nog wat op mijn PC werken. Ik zoek mijn pasje en ondertussen besef ik dat ik er niets te zoeken heb. Geen pasje en geen pc en inlog. Dezelfde nacht in een nieuwe droom sta ik tussen allerlei schoolpleinmoeders (ook al een loslaat dingetje) te pochen over mijn vrije rol bij de gemeente. Ik hoor mezelf zeggen “Ik kan zelf beslissen of ik ga werken bij de gemeente of thuis blijf en ga vissen of slapen”. Dan staat een boze wethouder Fluitman opeens bij de groep. “Scheffer is dat je werkhouding? Foei!”

Ik schrik wakker.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen