Kanariepieten, ofwel een simpel leven.


foto
Een simpel leven.
Niet urenlang in de file van een koopwoning in een Vinex locatie naar een kantoortuin in de negorij om accountmanager van iets te spelen. Niet ontheemd en twee uur rijden van de geboortegrond en de familie.
Geen gejobhop van schaal 9 naar 10 en bruto 200 euro meer en flexibele aanstelling met zicht op meer. Geen gedoe met naschoolse opvang. Gewoon een vaste baan met vaste vooruitzichten en met de fiets tussen de middag naar het rijtjes huurhuis. Dinsdagavond kaarten met de buren en woensdag om 6 uur Chinees met biertje in afwachting van de Championsleague. Oubollig, achterhaald, suf en niet van deze tijd. Maar van welke tijd dan, vraag ik me af.

De Engelse Econoom Lord Richard Layard stelt het volgende 

`Economen hebben veel te lang geloofd dat ons geluk gelijk opging met onze koopkracht. Ik heb die opvatting nooit gedeeld, en in de loop van de afgelopen vijftig jaar is er genoeg onderzoek gedaan om dit te kunnen bewijzen, zoals de World Values Survey, de General Social Survey en de Eurobarometer. Vooral in Amerika wordt er sinds de Tweede Wereldoorlog stelselmatig onderzoek gedaan naar de gemoedsgesteldheid van de bevolking, waardoor we die tegen de ontwikkeling van de welvaart over langere tijd kunnen afzetten.” Waar worden we wél gelukkig van? ,,Mensen willen bovenal stabiliteit en zekerheid, zowel in ons werk als in het privé-leven, en we willen elkaar kunnen vertrouwen. Daarvoor zijn familie- en gemeenschapsbanden erg belangrijk, maar die worden bedreigd door lange werk- en reistijden. We worden ook gelukkig van zeggenschap over ons eigen leven, bijvoorbeeld als we invloed hebben op de lokale overheid. `

Waar is het simpele geluk nog te vinden ?  Het is niet ver weg . . . 

Het leven speelt zich voor een groot deel in de keuken af. Pa is penningmeester bij de Kanarievereniging en ma breit en kookt en kwebbelt de hele dag. Het is in de keuken een zoete inval van de buren en de onvermijdelijke Tante Truus. Het is gezellig in deze vooroorlogse woonbuurt met vooral huurwoningen. Dochterlief staat achter de bar van het clublokaal van de Kanarievereniging. Haar vriend blijkt een goeie jongen met een vaste baan bij de gemeentelijke plantsoenendienst, die haar veel helpt. Pa zegt elke middag rond de klok van vier: ”Moeders, de koffie was weer best, wat schaft de pot vanavond?“ Hij is busschauffeur en organiseert de jaarlijkse kanarieshow in november. De middagkrant komt en pa heeft het eerste recht. Tijdens de vorige jubileumshow waren er deelnemers van Gran Canaria, de Snelle wieken, Onze Vogel, De Gele Vogels en de Zeeuwse Meeuwtjes. Hij hoopt op een zelfde belangstelling. De bel gaat en de secretaris van de vereniging komt. Hij schuift aan in de keuken en meldt dat de wethouder sportzaken de show komt openen.

Advertenties

Over renescheffer

Twitteraar, blogger, Italie, Spanje, Vitesse, FC Wageningen, columnist, Vkblog. Zeister Magazine, Male model, PvdA, voetbal, reizen, ambtenaar, eten, politiek, Zeist.
Dit bericht werd geplaatst in rene-vkblog-2007-02. Bookmark de permalink .

Een reactie op Kanariepieten, ofwel een simpel leven.

  1. cor zegt:

    graag gelezen; ik ben(nog) penningmeester v.e duivenclub; veel duivenmensen, zijn ooit met kanaries begonnen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s