Turkye, Turkye – Het Koninklijk bezoek brengt herinneringen omhoog.


fotoIk hoorde het Turkse volkslied, zag de beelden van Karapinar, Kayseri en Istanbul en vriendelijke Turken en kreeg er weer kippenvel van. De beelden vanavond rond 18.00 uur op NED 2 van het bezoek van De Koningin en gevolg door Turkije brachten mooie herinneringen omhoog

Het was voor het eerst in 1985. Na tips van een collega heb ik de stoute schoenen aangedaan en mijn vrouw vond het wat eng maar lag niet dwars.

Op vakantie naar Turkije! – Samen onder de douche.
Nu was dat in die tijd nog niet zo gemakkelijk. Er was eigenlijk maar één chartervliegtuig per week dat naar Istanboel vloog en alleen te boeken via een reisbureau in Rotterdam, kostte 699 gulden en dat was best veel in die tijd. Ik had me wat ingelezen via twee Duitse boeken over het reizen en de politiek en had wat woorden geleerd. De vlucht was een gedoe. Eerst een noodtussenlanding in München omdat een vrachtbelader die aan de Ramadan deed bij het laden in het ruim in slaap was gevallen en dreigde te bevriezen. Door geklop wist hij de aandacht van passagier en de bemanning te trekken. De volgende dag stond het verhaal in het AD die ik in Istanboel kon kopen. De taxi bracht ons naar Sirkeci. Een aardig hotel, het statige Ipek Palas, waar we die avond ook nog eens getuige waren van Liverpool tegen Juventus in De Heizel. 35 olu stond er in het beeld. Dat voelde niet goed. Istanboel vonden we een mooie stad met goedkope taxi´s, lekker eten en een aardige sfeer. Wel zat je neus aan het eind van de dag vol met zwart stof. We waren aan het Taksimplein waar in een supergrote zaak met wel 100 TL buizen koffie en thee gedronken kon worden met Baklava. Een kleine treurige man met snor en groen schort stond in de zaak die Gaziantepe Baklava heette. De zaak was duidelijk een maatje te groot. We waren in Sariyer aan de Bosporus en raakten aan de praat met een taxichauffeur die zijn moeder opzocht. Wanneer we in Izmir zouden moesten we beslist even nar hem toe lopen dan zou hij ons de stad laten zien. We reisden met de bus via Bursa naar Selcuk, vlak bij Efese. Een dagtrip naar Izmir met de trein bracht ons naar de taxichauffeur. We hadden zijn kaartje en via anderen waren we zo bij hem. Hij was oprecht blij verrast en liet ons de stad zien en ging met ons eten. We mochten niet betalen. In Efese hadden we een klein pension waar we met zijn tweeën voor 10 gulden sliepen, met ontbijt en gebruik van douche. Dat laatste was sowieso apart. Toen ik naar de badkamer beneden ging kwam de pensionhouder, de charismatische plaatselijke bekendheid Cengiz Baykal die in de politiek zat en tapijtne verkocht, al roepend naar me toe. Dat kon en mocht niet want ik moest mijn vrouw halen. Hij riep Secak su yok! Het kwam erop neer dat water en zeker warm water schaars was en daar moet je voorzichtig mee zijn, dus SAMEN onder de douche.
 
SAMEN onder de douche. Het zou een uitgangspunt kunnen zijn van dit prachtige nieuwe kabinet. Goed voor het milieu, waarlijke rentmeesters van deze aarde, verplicht samen onder de douche, waarom ook niet eigenlijk?

Ook in 1986 en1988 reisden we weer door Turkije en steeds met de bus. Prachtige avonturen in Trabzon, waar we als vorsten werden onthaald en waar het eten heerlijk was en het weer slecht. We raakten aan de praat met de man van een snoepjeswinkel die iedere vrouwelijke toerist aansprak. Hij had een schoenendoos met foto’s. Van hem met allerlei Italiaanse, Amerikaanse, Duitse en Franse dames die een paar dagen met hem in zijn berghut in de bergen doorbrachten. Als dank voor onze aandacht kregen we een houten pollepel. Orhan rent a bike in Antalya, de eerste fietsverhuurder van Turkije, die mijn vrouw een nacht wilde en dan kon ik een hele nacht met drie nichtjes van hem. In Pamukkale schoot onze pensionhouder tijdens het ontbijt met een buks op een buurman die het in zijn hoofd had gehaald ook kamers te gaan verhuren. Het eten, de Tavuk en Imam bayildi, Kadin buyu, fasulye, Balik. Wat is die taal makkelijk te onthouden. Je spreekt het uit zoals het er staat. Yirmi dakika zegt de buschauffeur en dat betekent dat hij 20 minuten pauzeert. Uzum zijn druiven en yarim kilo is een pond. We zagen 8 cm grote zwarte torren uit het toilet kruipen van pension Olympiat in Antalya. Van de mensen in de bus kregen we zure onrijpe pruimen en van vriendelijke Turken in Marmaris kregen we gedroogde bonen. Ik voelde me een Turk. Dat doe ik toch graag, opgaan in het land waar ik ben. Ik las dagelijks de Turkse Volkskrant, de Cumhuryet, waarvan ik 5 % van de woorden kon thuisbrengen en daardoor 20 % van de inhoud kon snappen en ik keek in een café naar de bekerfinale Besiktas-Galatasaray. De vrouwelijke politica Tanju Ciller vond ik een leuke dame en de President Ozal zag ik eens met geblindeerde wagen door Marmaris scheuren, gevolgd door 5 andere geblindeerde wagens met bewakers. Ik was verrast door de vele vrouwelijke politieagenten en het seculiere karakter van de staat sprak me aan net als het gevoel van veiligheid. Ik had mijn favorieten. Uiteraard Socialisten zoals de trouwe hondekoppen van Bulent Ecevit en van Inonu jr. Natuurlijk wist ik ook van de minder mooie zaken zoals de beperkte persvrijheid.

fotoTurkije In Nederland
De band met Turkjije is er behalve via de eerste Zeister Donerya van Omer Emik, vooral één van het voetbal. De wedstrijd Nederland-Turkije bezocht in 1993 in De Galgenwaard. Via onze toenmalige burgemeester had ik een plaats tussen de genodigden. Veel burgemeesters, ministers en kamerleden. Ik was toen 35, maar had de uitstraling van iemand van 23. De suppoost verwees me dan ook direct naar een andere ingang. Toen ik het kaartje nog eens omhoog hield mocht ik toch doorlopen. Het werd 3-1 en was het debuut van Mark Overmars. Later tijdens een korfbalwestrijd in Barneveld kwam ik een Turks zaalvoetbalteam tegen. Ze keken me wat raar aan maar toen heb vroeg naar hun favoriete voetbalclub raakten ze enthousiast en toen ik een rijtje Turkse voetballers noemde werden ze bijna gek. De twee Orhans, Sukur, Abdullah en anderen die ik noemde maakten indruk en ik werd ik bijna op de schouders gehesen. In Gelsenkirchen bij Schalke 04 keek ik met andere Turken naar de verrichtingen van Hami, het kanon van de Zwarte Zee, die het daar uiteindelijk niet kon maken. In 1998 was ik in Turijn en zocht de nabijheid van de geel rode Galatasaray aanhangers die zich opmaakten voor het Champion League treffen met Juventus en in 2000 had ik kaartjes voor de EK wedstrijd Turkije-Zweden. En enkele jaren geleden had ik 100 gulden ingezet op Gaziantepspor tegen het nietige Trans Narva dat in de Intertoto competitie ook al met 6-0 van Heerenveen had verloren. Het werd 0-0 en ik was mijn geld kwijt. Maar elke keer als ik Gaziantepspor zie staan bij de ¨Turkse uitslagen zie ik die treurige man van de Baklavazaak voor me. Ik wordt er verdrietig van en vrees dat hij het familiekapitaal er doorheen heeft gejaagd. En nu, zie net dat de Zweedse Turk Bakircoglu 1-0 scoort voor Twente tegen NEC.

De laatste tijd is het wat weggezakt, dat Turkijegevoel. Ik hoor wel veel van Turkije. Meestal gaat het over verhalen van mensen die in een all inclusive oord zijn geweest. Ze rapporteren over volle buffetten, brutale Russen, hoeren en vriendelijke Turken. In Side was er pas iemand geweest. Leuk stadje op een soort schiereiland, zei ik. Huh? Niks van gezien was de reactie. Ik volg de politiek, de ONUR air toestanden de toetreding tot de EU en de Armeenes kwestie.

Het is allemaal weer omhoog gekomen en dat milieuvriendelijke “samen douchen” in Selcuk laat me al helemaal niet meer los.

Advertenties

Over renescheffer

Twitteraar, blogger, Italie, Spanje, Vitesse, FC Wageningen, columnist, Vkblog. Zeister Magazine, Male model, PvdA, voetbal, reizen, ambtenaar, eten, politiek, Zeist.
Dit bericht werd geplaatst in rene-vkblog-2007-03. Bookmark de permalink .

3 reacties op Turkye, Turkye – Het Koninklijk bezoek brengt herinneringen omhoog.

  1. ali cirillioglu zegt:

    Als je 1 hand geeft aan een Turk dan ben je de arm zeker kwijt!:-)
    (Warm water hebben we wanneer de Zon schijnt op het dak. Tja!
    Zon en energie!)
    Veel Succes!
    Met het Leven en bloggen!
    Met Liefs.
    Selam!

  2. momeho zegt:

    Ik dacht dat ik de eerste Nederlandse toerist in Turkije was, in juli 1987…een ticket naar Istanbul kostte 1100 gulden; na drie dagen Istanbul via Nevsehir (Cappadocie) naar Konya, waar een Turkse vriendin op vakantie was, en met haar familie samen naar Lara, toen nog een dorpje bij Antalya, nu de hotelwijk van Antalya. Van Antalya naar Marmaris en via Izmir weer terug naar huis. Met de bus het hele land door, en ’s nachts reizen, dan spaarde je geld uit voor een hotel :-))
    Overigens heb ik niet duurder geslapen dan 7,50 per nacht.

  3. Rene Scheffer zegt:

    momeho…ow net in 1987 was ik niet in Turkije je dus net gemist. Nevsehir, was ik nog bij de kapper, buiten op straat voor 1 gulden en 1 gulden fooi. Je bent dus ok langs Mira gereisd, daar waar sinterklaas vandaan komt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s