De Vitaliteitsdag – een Geneeskundig Onderzoek op kantoor.


foto
Ik had me niet aangemeld. Te veel gedoe en ik was ook te druk om me op te geven via ons Intranetsysteem. Het begon vandaag toch wat te kriebelen. Naar de dokter ga ik uit mezelf niet zo snel. Bang voor naalden, voor prikken, voor bloed, voor pijn en voor slechte boodschappen. Ook bij de tandarts ben ik bang. Altijd moet ik verdoofd worden, maar de verdovingsnaald blijft eng.

Kennelijk wil ik blijven leven.
Waarom eigenlijk die angst? Zou het de levenslust zijn ofwel de angst om te sterven. Het geen leuke dingen meer kunnen doen. De krant van volgende week blijft voor mij ongelezen, een warme zomer wordt niet meer door me opgemerkt en er worden nieuwe groenten ontdekt, waar ik geen weet van heb. Het verdriet van de nabestaanden. Een ouder wordende dochter, die later in toenemende mate in verdriet zal zwelgen, niet in zijn minst door een aantal liefdevolle verhalen van mij over haar het en der op het internet. Op mijn werk hield ik me flink. Ach, misschien zou ik me alsnog aanmelden. Zoals ik altijd met alle dingen er een hekel aan heb om me voor iets vast te leggen. Om 10.40 uur werd ik gebeld door een collega. Er was om 11.00 uur een plekje vrij. Ik was net even met mijn vrouw op pad voor een kort doktersbezoek met de kleine (niet ernstig, wat eczeem dat zo goed als weg was) en zei haar niets over de reden van mijn wat verborgen haast. Immers, zou het onderzoek tot een slecht resultaat leiden zoals te hoge bloeddruk of te hoog cholesterol, dan ben ik de regie over mijn eigen dingen kwijt. Ze zal me dan terecht aan een dieet houden en dat vond ik op voorhand niet leuk. Op het werk zei ik `ach, ik heb mijn leven geleefd, ik doe het voor mijn dochter van twee en mijn vrouw`, met als doel om een bevestiging te krijgen voor het tegendeel. 

De bloeddrukmeting
Ik weet dat ik het verschrikkelijk vind. Met acht man zaten we in een halletje en ik was aan de beurt. Ik zei tegen de dame dat ik het heel eng zou vinden. Die oppompband die klemt af en zou zelfs de bloedtoevoer kunnen stoppen, ik zou kunnen flauwvallen van angst. De collega´s zagen het aan. Ik kermde en vertelde dat de tandartsassistente vorige maand zelfs mijn hand vasthield. Een van de collega’s deed dat nu ook. Ik weet niet eens meer welke. Het was goed. 140/90 is tamelijk normaal.

fotoDe zaal – met al die rare blote voeten
In een wat grotere zaal moesten we worden gewogen en met rekstokken werken. Ook moesten we voorover buigen. Iedereen zat met blote voeten. Ik zag dat met lede ogen aan. Blote tenen van collega’ s te zien is vreemd. Ik had een open wond aan mijn teen. Wat half opgedroogd pus na gepulk aan een ingegroeide teennagel. Ik mocht mijn sokken aanhouden. De collega’s hadden soms inderdaad rare tenen. Die waar je het niet van verwacht had aardige voetjes en bij een andere waren het korte stompjes of stonden de tenen te ver uit elkaar. Het stonk ook wat naar zweet. Naar voeten van mannelijke collega´s wilde ik niet kijken. Ik scoorde matig, want door het slapen in een bed in een Zeeuws vakantiehuisje had ik het in mijn rug.

Knijpen en blazen
Daarna een zaaltje waar ik noest knijpen en blazen. Ik had een goede longinhoud en blies 720 en dat was ver boven het gemiddelde. Gewoon een van de hoogste. Mijn kracht in de handen was zwak. Menig dame kon dat beter en mijn score van 85 was ver onder het gemiddelde en dat wist ik ook wel; mijn kracht zit in de subtiele vingerbeweging zoals nu op de laptop en niet in de hand. Het was een jolige sfeer en er werden foto´s gemaakt. Ik ging vechten met een sterke en blies een ander omver. De hand-oog coördinatie was normaal.

Lopen op het plein tussen het publiek
Op het plein was een parcours uitgezet. We moesten een kwartier lopen in oplopend tempo. Op het laatste moment werd een blinde college aan me toegevoegd. Zij had de buitenbocht en ik de binnenbocht. Af en toe smokkelde ik maar zij liep daardoor de pilonnen omver. We haalden de maximale score. Wandelend publiek liep gewoon door het parcours en werd door de begeleider weggejaagd. Iemand mopperde, een bekende plaatselijke ondernemer. Ik riep hem nog na. `Het is beter dat we hier bezig zijn dan in het gemeentehuis want hier kunnen we geen vervelende regels voor jullie maken`.


fotoEen paar uur later, toch maar cholesterolmeting
Eng, heel eng. Bij anderen zag ik hoe het ging. Ze waren niet bang en een vrouwelijke collega werd flink geprikt. Ja, logisch zei ik, jij hebt zulke kleine vingers en dat zit je zo op het bot.  Ik vertelde honderduit tegen de prikdame. Over hogedrukballetjes die de opticien in mijn ogen knalde voor het meten van oogdruk, mijn tandartsbelevenissen, het gedoe met de hogedruk. Ik voelde een stevige korte prik. Ik kon niet zeggen dat het nu meeviel. De dames bleven erbij, ze moesten dat van me. Dan na 2 minuten de uitkomst. 4,77 en ik was opgelucht. Stel dat je 11 zou hebben en een onderdruk van 120. In feite betekent zoiets dat de kans dat je redelijk oud wordt, met andere gelijkblijvende omstandigheden, een stuk kleiner wordt.

Het was afgelopen. Het management had aangegeven dat het onderzoek binnen een halfuurtje klaar zou moeten zijn, tot ergernis van de OR. Het werd ruim 5 kwartier en er werd nog lang nagepraat. 

Ik heb geen honger na een stevig bord spinaziestamppot met runderworst en jus om 18.20 uur. Van de weeromstuit heb ik er nu dit toch zin in om een zak chips leeg te eten. Het kan! 

Advertenties

Over renescheffer

Twitteraar, blogger, Italie, Spanje, Vitesse, FC Wageningen, columnist, Vkblog. Zeister Magazine, Male model, PvdA, voetbal, reizen, ambtenaar, eten, politiek, Zeist.
Dit bericht werd geplaatst in rene-vkblog-2007-04. Bookmark de permalink .

6 reacties op De Vitaliteitsdag – een Geneeskundig Onderzoek op kantoor.

  1. Zwollywood zegt:

    Ik moet meer tijd hebben om te lezen!

  2. Anna zegt:

    haha wat een ellende, blote voeten van collega’s
    vitaliteitsdag die naam alleen al 😉

  3. Maria-Dolores zegt:

    wat raar dat ze dat op die manier doen, zonder privacy. deed me een beetje denken aan die gedwongen groepsgymnastiek die Japanse kantoor- en fabrieksmensen met duizenden tegelijk moeten doen. maar wel fijn dat alles in orde is…

  4. Rene Scheffer zegt:

    Nou ja, alles in orde…
    BMI was iets te hoog; te dik dus en dat er maar niet bijgezet. Iets meer bewegen dan maar, want minder eten….

  5. Maria-Dolores zegt:

    ja, maar BMI is het enige wat je zo ongeveer zelf uit kon rekenen. daarvoor is het trouwens wel handig dat ze de test in groepsverband gedaan hebben: kunnen jullie lekker een BMI-reduceerclubje starten, slanke recepten uitwisselen of in het personeelsrestaurant lekkere, maar heel magere gerechten eisen… asperges zonder botersaus, garnalen zonder mayonaise, artischokken en runderfilet…

  6. lidy :) zegt:

    Dat je nou toch zo’n schijtlijster bent rene, dat had ik eigenlijk wel van je verwacht, hahahahahaha. Sorry ik zit je weer te plagen 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s