Kritiek op mijn blogs – Wat zeggen mijn huisfilosofen?


foto
Naast aanmoedigingen en meestal ingetogen loftuitingen krijg ik op mijn stukjes op dit blog vooral buiten de kring van VKbloggers ook kritiek, soms uitgesproken en soms onuitgesproken of tussen de regels:
` Altijd hetzelfde thema`
` Een narcistisch gevlei met zaken die te maken hebben met inhoudsloos 
   genot`.  
` Camp, het overdreven verheerlijken van plat en simpel vermaak`
` Het uitlokken van mensen als een vorm van aandachttrekkerij`. 
` Het altijd voor een dubbeltje op de eerste rang willen zitten`. 
` Een soort kleinburgerlijke AD in het klein`. 
` Consumentisme en hedonisme en egocentrisme, samengebald in weliswaar 
  aardige, humoristische en beeldend geschreven columns, maar toch, variaties 
  op hetzelfde thema”. 
Zie hier, een bloemlezing van de kritiek of misschien beter gezegd aansporingen tot iets diepers of anders. 

Wat vind ik er dan zelf van?
Ik kan het wel herkennen. De vraag is echter of ik mijn stijl van schrijven en onderwerpen heel erg vind. De kleine en schijnbaar onbelangrijke dingen in het leven pomp ik wat op en ik geef er soms originele draai aan. Een beetje a la Mulder en Brill, zonder de pretentie te hebben hun niveau te kunnen halen Ik doe wel eens een poging tot iets anders. Een uitgesproken mening over roken, een stuk over de relatieve waarde van herinneringen. Een politiek blog over de vermaledijde hypotheekrente komt er binnenkort aan. Een poëtische lofzang op de rivier de Orb, was atypisch, maar bracht me geen roem. De liefde voor mijn dochter Rozanne van twee en mijn vrouw is vaak verborgen in stukjes met een meer algemene lading. Maar OK, meestal is het tamelijk prentieloos. 

fotoEmoblogs dan?
Met emoblogs heb ik zelf moeite, ook met die van anderen. Ik heb zelf een bijna onnatuurlijke gelijkmatigheid in mijn humeur. De situatie dat ik pillen slik, me zelf verwaarloos, verdriet laat doorsudderen, me laat verleiden tot onredelijkheid of laat behandelen kan ik me niet voorstellen. Simpele dingen geven mij de drive. Een aanstaande voetbalwedstrijd op TV, een lekkere maaltijd, een vakantie, het lezen van een tijdschrift, prettige mensen om me heen, een kop koffie met iets erbij, een gezellige lunch op een terras. Dat heb ik nu en had ik vroeger. Mensen die het anders van me willen, het zit er niet in….. 
Het verdriet van anderen is zelfs voor mij wel voorstelbaar overigens. Ik kan me erin verplaatsen. Dan is er echter weer de moeite met de juiste woorden. Heeft diegene niet veel meer aan het negeren of een bestraffend….”ga hardlopen, doe een cursus en neem een borrel… “, meer dan aan  …”ik begrijp hoe je je voelt, ik ken dat, sterkte lieverd”?. Toegespitst op dit VKblog vind ik voor mezelf dat het geven van steun via dit medium iets gratuits en vervreemdends heeft. Waarom zou ik een relatief onbekende, die toevalligerwijs op dit Volksrantblog schrijft, steun geven, terwijl gezins- en familieleden, collega´s, vrienden, plaatsgenoten of anderen van enige vorm van steun verstoken blijven, du moment dat ik zit te tikken. Een tweestrijd. Ik volg bijna alles met enige afstand. De jeugdherinneringen van Klaverblad, het vrijmakingsproces van Sandra, de TV carriere van Ramirezi jr., de mogelijk nieuwe baan van Zwollywood en veel meer nog. Soms een aanmoediging, maar zelden gerichte emotionele steun.

fotoIk roep de hulp in van enkele filosofen.
Er zijn er verschillende. De meest extreme is de Fransman Michel ONFRAY. Op 29 jarige leeftijd werd hij getroffen door een hartaanval. Vanaf die tijd is hij lichaam en geest van de mensen anders gaan bekijken. Het komt er in zijn optiek op neer dat het lichaam begint en eindigt met iets banaals, iets stoffelijks. Zonder dat stoffelijke is er niets. Wanneer en toevallig bloedstolsel een eind kan maken aan een leven, wat is dan nog de waarde van het verhevene, van cultuur, van godsdienst. Drinken, eten, genieten. Het strelen van het lichamelijke. Het voldoen aan de vleselijke lusten. Dat is het enige dat echt waarde heeft. Hij schreef er een boek over `LEVENSKUNST`.
De tweede is de Spaanse filosoof SAVATER. Hij kwam er achter dat er geen goed filosofieboek was voor zijn zoon van 15 en schreef het daarom zelf met  `HET GOEDE LEVEN` een boek. Het komt er op neer dat er geen enkele reden is om niet te genieten. Al te grote serieusheid dan wel het aanhangen van een godsdienst leidt tot niets en is op niets gebaseerd. Genieten mag, moet zelfs. Al te grote onmatigheid werkt echter contraproductief. Ook het afzien van naastenliefde leidt tot vermindering van geluk. Genieten ten koste van anderen kan nooit echt genieten zijn. De sociale component is bij hem dus onmisbaar.
Erich FROMM vergelijkt levenskunst met vaardigheden als lezen of schrijven en met vakmanschap. Hij suggereert dat leven een analoge expertise vereist. Fromms tekst verraadt een duidelijke maatschappij- en ideologiekritiek. De moderne mens kent nog maar twee handelingsmotieven: arbeidsplicht en wereldse roem. Daarmee is hij echter ‘de ware levensvreugde’ en ‘zijn waarlijk zelf’ kwijtgeraakt. Achter Fromms oproep tot levenskunst schuilt het romantische ideaal van waarachtigheid, authenticiteit. 

Tenslotte
Los van deze filosofen (waarvan u zult begrijpen dat ik ze tot mijn huisfilosofen heb benoemd) moet je altijd de vraag stellen hoever je van jezelf afstaat. Wanneer ik terugkijk naar mijn jeugd dan had ik in grote lijnen de zelfde trekken als nu. Toen ik 7 was bespeurde de schoolpsycholoog al een neiging tot het trekken van aandacht en enkele jaren later bleek voor mezelf al dat ik meer werd getriggerd door “korte termijn genot” (TOPPOP kijken) dan door “lange termijn doelstellingen en uitdagingen” (HUISWERK) . Nu is dat nog steeds zo en op mijn leeftijd moet ik dat maar zo laten, zolang anderen er niet teveel onder lijden. 

Inmiddels ben ik zover dat ik het beleven van `korte termijn genot` heb opgewaardeerd tot mijn `lange termijn doelstelling en uitdaging`

Advertenties

Over renescheffer

Twitteraar, blogger, Italie, Spanje, Vitesse, FC Wageningen, columnist, Vkblog. Zeister Magazine, Male model, PvdA, voetbal, reizen, ambtenaar, eten, politiek, Zeist.
Dit bericht werd geplaatst in rene-vkblog-2007-04. Bookmark de permalink .

15 reacties op Kritiek op mijn blogs – Wat zeggen mijn huisfilosofen?

  1. Mo zegt:

    Wanneer is iets een emoblog… als je schrijft over je eigen emoties, of ook als je door je schrijfsels anderen op hun gemoed werkt?

  2. Helena zegt:

    Apart stukje. Ik zal zeggen dat ik van mensen van buiten het VKblog best positieve reacties krijg. Van bekenden (familie, vrienden) maar ook van onbekenden. Soms vragen ze (dan zijn het onbekenden die me een e-mail sturen) mij ook om informatie waar ik hen dan voorzover ik dat kan graag mee help (ik zoek dan zelf de benodigde info op).
    Ik heb zelf ook niet zoveel op met emobloggen. Hangt er wel van af overigens waar het over gaat en hoe het geschreven is.. ik reageer wel en zeker bij stukjes die ik enigszins herken of stukjes die echt ergens over gaan..
    Ik vind het soms ook wel moeilijk om anderen die ik eigenlijk niet ken steun te geven.. bovendien heb ik ook mijn eigen problemen en niet te vergeten problemen van familie en zo..
    Ik vind dat er momenteel een bepaalde stijl van bloggen overheerst op het VKblog.
    Eigenlijk begin ik het aardig beu te worden…
    Sorry nu reageer ik eigenlijk en schrijf over mezelf.
    Ik ken je blog niet zo goed dus ik kan verder niet veel zeggen maar dit stukje ziet er goed uit.

  3. Rene Scheffer zegt:

    MO… Voor de goede orde. Ik heb niet zoveel tegen emoblogs. Ik vind ze vooral mooi wanneer ze naast dramatiek ook reflectie en wat humor hebben, zoals die van jou.
    Helena…ach ik krijg ook wel positieve reacties, maar in mijn columnachtige stijlvorm past overdrijving.

  4. Helena zegt:

    Ja ik snap het…ik kon me er al niet zoveel van voorstellen..
    Ik heb ook niets tegen emobloggen by the way..

  5. Mo zegt:

    Dank je René! Leuk dat je dat zegt.
    Ik bedoelde jou ook niet, maar ik moest denken aan de discussie op het blog van GJ Bogaerts onlangs. Iemand maakte daar een opmerking over emobloggers waaruit ik begreep dat hij zichzelf hoog verheven achtte boven deze "groep". Terwijl de persoon in kwestie met zijn bijdragen op andermans gemoed werkt. In feite ook emo, dus.

  6. Pleun zegt:

    Hele mooie, cq goed geschreven, column!
    Kan me er ook goed in vinden.
    Ik schrijf persoonlijk over kinderkanker.Een emotioneel onderwerp. Wil dat rakend, maar toch met zekere afstand doen. Inzichtgevend.
    Maar…dat valt niet mee.

  7. cor zegt:

    ik lees je column achtige stukken met genoegen,en heb daarbij nog nooit aan Mulder of Bril gedacht; emotionele stukken en fragmenten waarbij het allemaal een beetje te te is, hebben niet mijn voorliefde;alleen als humor en ironie dat wat relativeren en afzwakken vind ik het emotionele wel goed….( maar dat geef je zelf ook al aan)Reactie is geredigeerd

  8. Morgaine zegt:

    Ik heb het een paar keer gelezen, ook omdat ik wilde weten wat je precies bedoelde. Ik lees ‘emobloggers’ en dat woord lijkt een negatieve lading te hebben bij sommigen. Ik vind dat jammer, want juist de diversiteit vind ik erg prettig: politieke blogs, gedichten, emoties, foto’s. Moet iedereen dan hetzelfde zijn , vraag ik mij af..Maar goed.En is schrijven zonder emotie mogelijk, en wenselijk? Ik ga eens proberen een stukje te schrijven zonder emoties.. kijken of dat lukt..
    groetjes van een emoblogster, zal ik dan maar zeggen.. ;)Reactie is geredigeerd

  9. Anna zegt:

    wat een geweldige reacties krijg jij Rene
    lekker eerlijk ;-))
    de filosofen-alinea ga ik nog eens rustig bestuderen

  10. Galadriel zegt:

    heb je net ontdekt en je schrijft open, eerlijk en toegankelijk. Ik vind het ook prettig om te lezen dat je moeite hebt met het oplenlijk steun betuigen op (steunoproepende) blogs. Dat herken ik wel.
    Ik blijf je lezen totdat ik het niet meer leuk vind. Ja, ook ik blog en lees blogs voor mijn genot 😉

  11. Rene Scheffer zegt:

    Pleun, Cor, Anna, Helana, Mo, Galadriel: thanx!
    Morgaine: emoblogs, no problem. Als ze goed zijn geschreven helemaal mooi. Alleen bij mij zit wat onvermogen tot support, hetgeen ik heb beredeneerd. Maar een niet VK blogger ze me dat dit blog wat tot verwarring aanleiding kan geven.
    En voor allen: die ‘negatieve reacties’ zijn wat aangedikt; zo erg is het niet. Maar voor
    de verhaallijn en de dramatiek was dat even functioneel.
    Rene

  12. Daan zegt:

    hahaha, je hebt een prachtige achterflaptekst van je (volgende?) boek geschreven. Prachtig, dat je zo evenwichtig bent en toch de wankele wereld kunt aanschouwen. En niet wars bent van zelfkritiek.
    Leuk om te lezen, al steek ik totaal anders in elkaar. Mooi toch.

  13. Maria-Dolores zegt:

    die kritiek is zeker vooral van mensen die zelf NIET schrijven of bloggen?? vaak is het makkelijker om tegen iemand anders te zeggen: ‘altijd hetzelfde thema’, dan iedere dag weer een ander onderwerp te verzinnen 🙂

  14. eva zegt:

    Blog toch gewoon wat je leuk vindt!
    Er zijn bloggers die het hele vkblog naar hun hand willen zetten.
    Alsof er maar één soort juiste blogger bestaat!
    Succes en aanbevolen!
    gr eva

  15. Rene Scheffer zegt:

    Daan… achterflap voor boek, een soort verantwoording. Ja, eigenlijk is dat wel een beetje zo.
    MD…klopt ja, kritiek of tips van ervaren bloggers zijn meer waard.
    Eva… Ik ga gewoon door hoor!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s