Harrie, onze guitige Yorkshire terriër


foto
Een vreemde naam voor een hond en dat is ook zo. We hadden 6 jaar geleden een huisschilder, die Harrie heette, een echte gespierde macho, altijd in voor een geintje en een biertje lustte hij ook graag. Toen wilde mijn vrouw een puppy. Een klein ding van 8 centimeter in een schoenendoos. We belden de schilder Harrie toen hij met zijn maten in de kroeg zat. `We hebben ons Yorkshire puppy naar jou genoemd, hij heet Harrie`. De schilder hoorde je even stil worden. Duidelijk was dat hij niet aan zijn maten zou zeggen dat er een Yorkshire terriër naar hem genoemd was.

Naast Rambo een tweede hond in huis (2001).
We hadden ook nog een andere Yorkshire, Rambo. Hieronder, staan ze samen op de foto. Een beestje van nog geen 2,5 kg. Rambo was 12. Ik was gek op Rambo en leerde hem kennen, tegelijkertijd met, een jaar daarvoor, mijn vrouw. Rambo was toen 11. Hij hoorde bij mijn vrouw en ik kon niets doen aan zijn meeverhuizen. Ik had helemaal niets met honden. Vond ze vies en was zelfs een beetje bang voor ze. Rambo en ik waren echter binnen een paar dagen de grootste vrienden. We woonden midden in het centrum van Zeist en ondanks hoongelach van passerende collega´s liet ik hem trots uit. Hij sliep op ons bed en was overal bij. foto Het was november 2001. Ik was op mijn werk en kreeg een mail. Mijn vrouw wilde een puppy. Ik wilde geen lange discussies en dacht, vooruit. Het was op Marktplaats en de puppy kostte 400 gulden. We kwamen daar aan. Een kleine woonkamer bol met honden en poezen en puppies en veel antiek. We mochten kiezen. `Neem die dikke maar, die is lief`, zei de verkoopster. Er waren er vijf. Ik wist dat een keuze voor een leuke puppy, een keuze tegen die andere vier lieverds was. Moeilijk, maar we kozen er een. Betalen en wegwezen met de schoenendoos en onderweg stoppen om te kijken of hij nog ademde.

Harrie, ons kind (2002-2005)
Harrie was als ons kind. Zeker in de wetenschap dat een echt kind er waarschijnlijk niet meer in zou zitten. Een flink uit de kluiten gewassen leuke York, ruim 5 kilo. De eerste 4 maanden vond ik minder. Steeds dat gebijt met die scherpe tandjes en zindelijkheid kwam ook pas na 4 maanden. Hij hoorde er echt bij en iedereen die bij ons over de vloer kwam adoreerde hem. Als hij met zijn tong in andermans oren zat zeiden we….`liiiieeeeef tis Harrie maar!` Met vakantie ging hij mee en hij sliep op bed. Rambo bleef meestal beneden, hij werd oud en stram en overleed in de winter van 2004. Rambo en Harrie zijn nooit vrienden geworden. Harrie wilde wel, maar Rambo niet. We waren erg beschermend voor Harrie. Hij is wat dominant en vliegt elke andere hond aan, ook grote. Voor ons huis loopt een pad met veel passerende hondenuitlaters. We konden niets anders dan een flink hek laten aanleggen. Hij kan vrij door de tuin lopen en blaft in de zomer de hele dag door. Mijn moeder vond hem ook leuk. Minder leuk vond ze het dat wij haar in relatie tot Harrie als oma aanduidden. Bij mijn tante Truus zelfs, die niets met honden heeft, wist hij vertedering op te wekken. Hij gaat niet naar een gewoon asiel. Neen, Harrie gaat naar een hondenhotel bij Kamerik. Een half uur rijden steeds. Bij het afleveren zei ik eens….`Zo Harrie, veel plezier en dinsdagavond is er bingo`…je had ze moeten kijken. Ooit waren we te druk om hem te halen. Hij werd gebracht in een hondentaxi, voor 33 euro. We hebben zelfs een babytraphekje, ruim voordat er sprake was van de komst van een baby, dit om ontsnappen te voorkomen bij twee openstaande deuren.

fotoDe donkere periode, voor Harrie (2005-begin 2007).
Onze dochter werd geboren. Vol trots kwamen we na drie dagen ziekenhuis met ons mooie propje thuis. Harrie voelde direct dat hij op het tweede plan zou raken ondanks pogingen van ons om hem overal zoveel mogelijk te betrekken. Hij negeerde onze dochter volkomen, keek niet op of om en ze kreeg nooit een likje. Hij is versomberd. Zijn guitige snoet werd een treurgezicht vol berusting. Mijn moeder hoefde hem niet meer over de vloer en toen ik bij mijn tante Truus kwam zei ze `laat die hond maar thuis, ik wil dat je met je dochter komt`. En voor ons bezoek was hij de sluitpost. Eerst kijken naar Rozanne, dan naar ons…en dan na 10 minuten, o ja Harrie, die is er ook nog, een plichtmatige aai en Harrie duikt weer in zijn mand.

Harrie, weer helemaal terug (sinds januari 2007) .
Onze dochter Rozanne loopt eindelijk met 22 maanden. Harrie krijgt iets respect voor haar. We leren onze dochter om hem een koekje te geven en hem te aaien. Harrie likt haar af en toe in haar gezicht. Rozanne zegt als ze op weg is naar huis of van boven naar beneden …`Ajjie toe` (de R is voor een klein kind niet uit te spreken). Harrie is tweemaal een weekend naar vakantiehuisjes meegeweest. Hij mocht weer bij ons op bed. Hij genoot er weer van als ik hem in bad deed en hem knipte. Ja, dat deed ik vanaf het begin, hem zelf knippen. Het wilde beestje is dan als was in mijn handen. Hij springt tegen de deur als we thuis komen en lijkt weer te lachen. Hij krijgt ook meer wasbeurten en wordt meer geknuffeld. Harrie wordt in september 6. We hopen dat hij de 15 haalt en dan heeft onze dochter tot haar 11 e jaar een leuk speelkameraadje.

Advertenties

Over renescheffer

Twitteraar, blogger, Italie, Spanje, Vitesse, FC Wageningen, columnist, Vkblog. Zeister Magazine, Male model, PvdA, voetbal, reizen, ambtenaar, eten, politiek, Zeist.
Dit bericht werd geplaatst in rene-vkblog-2007-05. Bookmark de permalink .

8 reacties op Harrie, onze guitige Yorkshire terriër

  1. Morgaine zegt:

    Wat een geweldig en hekenbaar verhaal!:) Ik heb geweldigenoten:)

  2. Helena zegt:

    Mooi! Gelukkig gaat het beter nu tussen Harrie en jullie dochter.. lijkt me erg belangrijk!

  3. Ramirezi zegt:

    Even dacht ik dat het verhaal slecht af ging lopen, maar gelukkig….

  4. Mo zegt:

    Het lijkt me wel een lieffie, maar geef mij toch maar mijn golden retriever. Bang in het donker, een hekel aan regen, te lui om ver te lopen, maar zoooooo lief!

  5. Rene Scheffer zegt:

    Alllen: Harrie en Rozanne….het gaat steeds beter met die twee;
    Harrie is inderdaad lief..hoewel: gisteren heeft ie een pad gepakt. PAD was dood en ik moest hem opruimen en Harrie had het gif aan zijn snoet en proestte.

  6. Eline zegt:

    Kan me dat best voorstellen, dat een huisdier echt deel uitmaakt van je gezin. For better or for worse. Vond het een mooi verhaal.

  7. Zwollywood zegt:

    Gelukkig toch een echt kind Rozanne. Prachtig opgetekend René! Over een paar jaar loopt ze met Harrie in het park. Haha…wat een gelukkig vooruitzicht zeg.

  8. Rene Scheffer zegt:

    Zwollywood:
    Nouw Harrie in het park ? Tis toch een raar beestje buiten onze tuin. Misschien toch te gevaarlijk met zijn niet bij zijn postuur passend gedrag.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s