Vakantie – Ongevraagde focus op de vergankelijkheid


foto
Het verleden doemt op, geboren worden en een beetje sterven. Landschappen blijven zoals ze zijn. Ik verander echter en wordt ouder. 
 Vakantie is ontspanning, even weg van de sleur, uitslapen, zon, tijd voor het gezin, even geen werk en afkicken van de hobby’s thuis, cultuur waar je thuis niet aan toe komt, andere geluiden en ander eten, het vergeten van zorgen. Voor mij geldt slechts een deel ervan, namelijk de andere geluiden, geuren, landschappen en vooral de andere menukaarten. Ook de afwezigheid van de PC geeft enige rust. Vakantie maakt echter ook melancholisch en wat verdrietig.  

Het verleden

Soms doen vakantiebestemmingen herinneringen opborrelen van vroeger. De eerste vakantie op eigen benen. De eerste vakantie met je ouders; of juist bestemmingen waar je niet bent geweest met je ouders. Eerst is er het verzet. Tot je 35 ste is het normaal dat je je eigen gang gaat of je zelfs afzet tegen de oubollige bestemmingen van je ouders. Op enig moment, wanneer je de halve wereld hebt gezien, ga je verlangen naar vroeger. Muggen, hitte, weinig eten, slechte bedden in het hippe Italië. Van de vakanties met mijn ouders ken ik Karinthie.

foto Goedkoop, schoon, veel en goed eten, helder en warm water in de meren, lekker bier, frisse bergwind in de avond en goede bedden. Dus snel daarheen, eenmaal op leeftijd dat je je minder aantrekt voor neerbuigende opmerkingen van je collega’s. Interessante Spaanse bergdorpen, waar niets te doen is, droogte heerst en het taaie vlees te lang in de olijfolie lag. Je gaat dan verlangen naar watervallen, koekoeksklokken en het groene dal van de Kinzig in het Zwarte Woud. Niet voor niets kwam ik vorige week voor een overnachting in Gengenbach im Kinzigtal. 

Het Lago Maggiore, waar ik onlangs was, kende ik vaag. Mijn neven en nichten kwamen daar 40 jaar geleden. Ik kon er nooit over meepraten en vond dat jammer, Ponte Tresa, Monte Rosa, Locarno, droombeelden voor mij. Nu was ik er zelf.  Je denkt terug aan vroeger. Je ouders zijn in je beleving eigenlijk altijd oud geweest. Dan ga je rekenen. De vakanties in Karinthie en het Zwarte woud. Ik was tussen 10 en 16 en mijn ouders dus tussen 37 en 43 (ma) en tussen 45 en 51 (pa). Ongeveer de leeftijden van ons nu. De kleine zit vaak op mijn buik, ik ben een nijlpaard, een boot een stoel, net als ik (2) vroeger de buik van mijn vader (37) daarvoor gebruikte. 


Opnieuw geboren worden en een beetje sterven


Aankomen als volstrekte nieuweling. Je weet niets, krijgt de sleutel van het huisje dat eerst niet vindbaar is en je weet niet wat er allemaal te vinden is. Een ontdekkingstocht. De omgeving is nieuw, je struikelt. Je moet wennen en andere vakantiegangers kijken je meewarig aan. Je loopt de kans in het verkeerde restaurant terecht te komen. Je leert ervan. Pas na enkele dagen ontdek je de beste stranden en dan is de week alweer voorbij. Het vertrek nadert. Je bent net gewend aan de krantenverkoopster, de ober, de mensen bij het zwembad. Dan vertrek je zonder toeters en bellen. Je wordt niet  uitgezwaaid, bent stil en je rijdt rustig weg. Je weet dat alles verder gaat en dat er weer nieuwe mensen komen. De bocht om en je bent weg op weg naar een nieuw eind of tussenpunt…. Het leven in een notedop.   
  


De continue factor

De landschapensembles blijven, zoals ze zijn, de dorpen, rivieren, bossen, bergen en steden. De mensen veranderen. Als bergen ogen zouden hebben zouden ze me rond Velden in Karinthie hebben kunnen zien langskomen als 10, 13, 14 en 16 jarig joch met pa en ma en zus, als 21 jarige net volwassene met mijn eerste vrouw in een Fiat, als 35 en 39 jarige idem in een Alfa Romeo. Daarna als 48 jarige met vrouw en dochter.
foto Canobbio aan het Lago Maggiore, ook al zoiets. Drie jaar gelden sjeesden we er langs op weg via Stresa naar Turijn. Mijn vrouw was 4 maanden in verwachting. Snel even aanleggen aan de hoofdweg voor koffie en een broodje. Bijna drie jaar later. Rozanne heeft zich verder ontwikkelt en is bijna tweeënhalf jaar. Vanuit Luino komen we met de boot aan in Canobbio, smalle straten en dan de hoofdweg. Het kind is hier onwetend al geweest. Ik kijk langs de hoofdweg of ik de zaak zie.

Kijk, Rozanne, hier ben je al geweest….`Sanne hie wees….` herhaalt ze.  We waren hier gast bij de horeca als ouder yuppenstel en nu 3 jaar later als gezin.  

Canobbio en haar bevolking zal het een zorg zijn.     
 

Advertenties

Over renescheffer

Twitteraar, blogger, Italie, Spanje, Vitesse, FC Wageningen, columnist, Vkblog. Zeister Magazine, Male model, PvdA, voetbal, reizen, ambtenaar, eten, politiek, Zeist.
Dit bericht werd geplaatst in rene-vkblog-2007-07. Bookmark de permalink .

5 reacties op Vakantie – Ongevraagde focus op de vergankelijkheid

  1. lidy zegt:

    ja zo is het Rene!…

  2. Alexandra zegt:

    Herkenbaar! Melancholische gevoelens op vakantie had ik al vroeg. Ze krijgen ook de ruimte he, weg van het normale leven. Zou dat ook de bedoeling zijn, reflectie, verwerken, zodat je er naderhand weer een tijdje tegen kan?

  3. Maria-Dolores zegt:

    voelde me ook een beetje melancholiek worden bij het lezen. misschien ook omdat vakantie en buitenland vroeger toch ànders waren, toen het allemaal nog nieuw voor ons was, een écht avontuur… die foto van dat enorme bord met eten vond ik mooi, herinnert me aan vroeger, aan Bayern, toen ik me voor het eerst verbaasde dat er zo enorm véél op een bord lag…

  4. Maria-Dolores zegt:

    hm… inloggen is nog steeds een enorme kunst.

  5. annet zegt:

    Lekker zo’n oubolletje:)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s