Over ongerijmdheid, geluk en ellende (in het kader van VK Blogdag van het kind).


`Geboren worden is grote onzin maar doodgaan is nog grotere onzin`

Het is een uitspraak van Wim T. Schippers. Hij bedoelt ongetwijfeld het ongerijmde.  Het leven is nu eenmaal ongerijmd. Het begin ervan hangt volstrekt van toeval af, niet een beetje maar 100 %. Als ik nog een extra afzakkertje had genomen bijna drieënhalf jaar geleden, dan was ik 15 minuten later naar bed gegaan en had een andere zaadcel voor bevruchting gezorgd en was Rozanne geen Rozanne, maar een jongen of een heel ander meisje.

Zo geldt dat ook voor mezelf. Mijn pa kwam in de jaren ´50 op de Dorpsstraat in Renkum elke dag een 7 jaar jongere onderwijzeres tegen. Hij liep vanaf de papierfabriek naar huis en zij liep van de Christelijke Wilhelminaschool naar haar kostadres. Na maanden durfde hij haar een keer aan te spreken. Hij was 30 jaar en had naar verluid zelden iets serieus met jongedames gehad.  

Had zijn verlegenheid gezegevierd, waar was ik dan geweest en wie zou ik dan geweest zijn? Als ik er al was geweest. Om over Rozanne maar niet te spreken.

Haar mogelijke geboorte zou op voorhand, een generatie eerder al, in de knop zijn gebroken.

Geluk en ongeluk, schrijnend in beeld.

Een schrijnende coïncidentie. Ik zag het pas bij terugkomst. Het leven is ongerijmd.
De foto hieronder zegt genoeg.
 


Rozanne heeft plezier
 
Het was vorige maand op Gran Canaria. Onze dochter beleefde de tijd van haar leven. Alles was leuk op de "Kanajiesje eilante". Ze genoot van het eten. van ijsjes, het zwembad, het water, het vakantiehuisje en het lopen door de wat aftandse winkelcentra met mooie kleuren en veel kinderspeeldingen zoals deze.


Een verdwenen jongetje van 7


Het jongetje kijkt in de verte, onwetend van enig onheil. Een foto, gemaakt op school, waar hij van de meester moet lachen. Het is 15.00 uur, nog een half uur en dan mag hij voetballen met zijn vriendjes, op het braakliggende terrein op de heuvels van Vecindario.

Zijn ma van nog maar 24 weet waar dat is en gaat boodschappen doen. Ze ziet hem lopen. Hij heeft een bril, is verlegen en voorzichtig, maar voetballen zal hij. Ze weet dat hij om 18.00 uur thuis is, zoals altijd. Op zaterdag gaat hij weer. 
 

Na die dag, 9 maart 2007  is het leven van de familie Vargas nooit meer hetzelfde geweest. Hij kwam niet thuis aan en het is al maanden geleden. 
Een misdrijf wordt gevreesd.

Rozanne heeft geen weet van de tragiek, ze ziet de foto niet eens.

 
Het jongetje weet wellicht helemaal niets meer.
Hij weet niet dat zijn poster bij de draaimolen hangt.
Bij de draaimolen waar een Nederlands meisje plezier heeft.

Hij weet waarschijnlijk niet eens dat hij ooit 7 jaar lang een jongetje is geweest.

   

Advertenties

Over renescheffer

Twitteraar, blogger, Italie, Spanje, Vitesse, FC Wageningen, columnist, Vkblog. Zeister Magazine, Male model, PvdA, voetbal, reizen, ambtenaar, eten, politiek, Zeist.
Dit bericht werd geplaatst in rene-vkblog-2007-10. Bookmark de permalink .

13 reacties op Over ongerijmdheid, geluk en ellende (in het kader van VK Blogdag van het kind).

  1. Klaverblad zegt:

    Op de valreep nog gelezen. Je bent een ras-chroniqeur van je eigen gezin.
    Ik blijf je volgen waar ook ter wereld.

  2. Bart zegt:

    Mooie bijdrage, over toeval…en noodlot, in de laatste alinea’s.
    Aangrijpend, van dat jongetje.
    Lief en leed in de wereld, soms zo dicht bij (langs) elkaar…

  3. jan krosenbrink zegt:

    een verhaal dat op een bepaalde manier relativeert.
    jouw verhaal relativeert op een andere manier dan de tocht door het hooggebergte waar je simpel een stap verkeerd kan doen die dodelijk is.
    Met de relativering in jouw verhaal kan je slechts achteraf iets mee: pobre yeremi vargas

  4. Maria-Dolores zegt:

    je kunt eigenlijk alleen maar zeggen dat kinderen zo veel mogelijk moeten worden beschermd tegen ongerijmdheid en onrecht… en dat wij als volwassenen in moeten grijpen als we zien dat ze onze hulp nodig hebben; en daar onze ogen er niet voor mogen sluiten omdat we dat makkelijker vinden…

  5. Kjel zegt:

    Kinderen, verlies ze geen moment uit het oog

  6. Martha Vosbeijer zegt:

    Pijnlijk hoor! Zo ineens je kind moeten missen!Even in schril contrast ja. Gelukkig mag Rozanne wél een blij kind zijn!

  7. Johan HvD zegt:

    Wim T. Schippers heeft gelijk, maarre, verzin dan maar iets om het doodgaan tegen te houden…
    Keurige bijdrage, Rene.

  8. Heer_Lot zegt:

    Mooie bijdrage Rene !

  9. Eline zegt:

    Het zou zo comfortabel zijn, te denken dat alles is zoals het moet zijn, dat alle (goede) dingen die gebeuren geen toeval zijn. Maar zodra je om je heen kijkt, weet je dat dat niet kan kloppen. Omdat er teveel niet klopt. Teveel ellende, teveel erge dingen.

  10. Gala zegt:

    oi mooi geschreven en zo schrijnend kan het leven worden

  11. Geroma zegt:

    Hoe schril en schrijnend en groot zijn de contrasten soms in een (kinder)leven….
    Ik probeer er soms niet te veel over na te denken, maar op een dag als deze met al deze hartverwarmende kinderdag-blogs…ontkom ik er niet aan.
    Dank voor jouw mooie bijdrage!

  12. Rene Scheffer zegt:

    Even algemeen, vandaag weinig tijd en de Kipblogdag wordt voor mij morgen, 14 oktober 2007. Bedankt voor de positieve reacties. Ellende en noodlot contra geluk, met enige relativering van `ons zijn`, door het toeval. Doorgaans zijn mijn blogs vrolijker. Nu een keer niet.

  13. Antoine zegt:

    Rake relativering! Dergelijke posters zie ik ook geregeld om me heen, in de bus, in de krant en op tv… Slechts een enkeling heeft het geluk teruggevonden te worden en kan het kindzijn vervolgen….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s