De tijd, tijdsverloop – over ouder worden, deel 1


In mijn blogs ben ik soms bozig, humoristisch, hilarisch of informatief. Ik heb het kort of tussen de regels door vaak over tijd, vroeger of over ouder worden. Het tijdsbewust zijn komt steeds vaker in mijn hoofd. Vandaar deze keer een tijdblog.  Ik ben geen soldaat en geen student meer. Een dame van 32 had mijn dochter kunnen zijn. Dat soort dingen.

Mijn gedachten van de laatste dagen heb ik samengebracht in wat eigenlijk enkele mini columns zijn. In deel 1 `De jonge collega´s` en `De tandarts´.

Later volgt nog een deel 2 en mogelijk deel 3 met onder andere `De oorlog`, `Voetbal International` en `Meneer De Bok in Rotterdam`.   

"De jonge collega’s in de kantine" 

We zitten vaak in de kantine met vier of vijf of nog meer mannen van ongeveer 44, 49 (ik), 56, 59, 39. Soms zitten er jongedames bij van 27, 31, 33. De mannen praten over muziek.  “Het is nu 30 jaar geleden dat de eerste LP van The Clash uit is gekomen” werd er geroepen. `Alsof het gisteren was`, dacht ik. De jonge schapen waren amper geboren. 

 
Ik begin over Madness en the Sex Pistols, de glamrock en de symphonische rock in die tijd. De jongelui keken ons vragend aan. Ik deed vervolgens wat meewarig over  laat 20’ers die bij hun eerste bewuste contacten met muziek werden geconfronteerd met Wham en Take That, Gloria Estefan en Lionel Ritchie. Een “periode van niks” zeg maar qua muziek. Dat werd half ontkend maar niet overtuigend en vervolgens gaf ik aan hoe leuk het voor de huidige jonge mensen wel niet moet zijn om met collega´s van 50 aan tafel te zitten die het hebben over The Clash.  

Neen dan wij vroeger, toen wij 25 waren zaten we ook bij 50´ ers aan tafel. Maar die waren dik en vet en hadden brilcream in het haar en Old Spice op het gezicht  en praatten over chefs, caravans, Opel kadet’s en over de belastingen. Neen, dan wij. Wij zijn anders, zijn  jonge ouderen, veel leuker.
De jonge collega’s mogen zich gelukkig prijzen met ons, betoogde ik.  

De jongeren zijn stil, ze glimlachen wat.  Ik lok ze bewust wat uit, want ik ben natuurlijk ook wat dik en heb brilcream en sprak de laatste maanden veel over mijn Opel Zafira en over vakantiehuisjes. Ze geven echter geen sjoege. Uit onverschilligheid, of wellicht respect.   

"De tandarts" 

Ik reed vanmorgen met de fiets naar een vergaderlocatie en passerde het pand waar ik -net woonachtig in Zeist- naar de tandarts ging. Het betrof  tandarts Da Silva aan de Burgemeester Patijnlaan, die rond 1987 vertrok en een praktijk begon in Loulé, Portugal. Ik was er van 1980 tot 1987 en zie mezelf daar nog zitten met mijn wortelkanaalbehandelingen. Ik was toen al volwassen, tussen 22 en 29, maar achteraf was ik een bleu schaap. Ik weet nog dat ik met de Portugees sprak over Fado lokalen in Lissabon. Hij noemde een buurt, die ik aldaar in 1984 niet herkende, maar waar ik uiteindelijk in 2003 toch terechtkwam. Ik was toen in de 20 en nu bijna 50. Nog een dergelijke periode en ik ben een stuk in de 70. Het schiet zo in mijn hoofd en laat me niet meer los.   

De Angstmomenten schieten komen vervolgens op. Angst voor ziekte en pijn is eigenlijk een natuurlijke reflex die de wil tot leven duidelijk maakt. En door tijdsverloop is die levenswilwens bij mij qua reëel gehalte al ongeveer gehalveerd. Als ik nu de angstreflex op laat komen geldt deze voor wellicht 20 of 30 jaar en niet meer voor 50 jaar, zoals toen. Soms lijk het erop dat ik nu nog minder tegen pijn kan. Zou dat een kwestie van vastklampen aan het leven zijn?

Tandartsen, ze komen allemaal voorbij in mijn hoofd. De man uit Renkum aan de Utrechtseweg, altijd op woensdagmiddagen vanaf 1963 met daarna Ricky en Slingertje op TV en later Paulus de Boskabouter. Later de schooltandarts, waar ik 3 uur zat met het hele schoolplein vol nieuwsgierige kinderen voor het raam. De tandarts uit Doorwerth, Vorstman, die schaatste. De tandarts in militaire dienst. 

Mijn leven schiet voorbij, aan de hand van tandartsen, nota bene. Het konden ook groenteboeren of buurmannen, leraren en chefs zijn geweest of zelfs auto’s, bedenk ik me.   

Advertenties

Over renescheffer

Twitteraar, blogger, Italie, Spanje, Vitesse, FC Wageningen, columnist, Vkblog. Zeister Magazine, Male model, PvdA, voetbal, reizen, ambtenaar, eten, politiek, Zeist.
Dit bericht werd geplaatst in rene-vkblog-2007-11. Bookmark de permalink .

10 reacties op De tijd, tijdsverloop – over ouder worden, deel 1

  1. Oliphant zegt:

    ‘We zitten vaak in de kantine met vier of vijf of nog meer mannen van ongeveer 44, 49 (ik), 56, 59, 39."
    Leuk, dat woordje ‘ongeveer’, als je alle leeftijden er exact noemt…
    Ik zit er niet meer bij, ongeveer 63 jaar oud. maar om de redenen die jij noemt, heet mijn blog ‘We worden ouder’…
    Ja, het weet wat, René, dat verstrijken van de tijd.

  2. Klaverblad zegt:

    Heerlijk leesblog.
    Had je een vrije dag?
    Ik deel je liefde voor Portugal, maar niet voor de medische verzorging daar. Natuurlijk grove generalisering, maar één ervaring maakt mij al tot een kenner van zeden & gewoonten elders.

  3. Thera zegt:

    Hahaha, heel herkenbaar. Muziek en tandartsen. Ik voel mij ook nog steeds heel hip als ik muziek uit de begin tachtiger jaren hard uit mijn auto laat knallen. "Come on Eileen" bijvoorbeeld. En Madness natuurlijk! Wat dacht je van the Cure en the Talking heads?

  4. landheha zegt:

    En je probeert het wel, door onderweg naar Brussel een cdtje van de Foo Fighters te draaien, dat je zoon in de auto heeft laten liggen 😀
    Maar de tand des tijd trekt mij toch onherroepelijk richting Bach, Mozart en zo…

  5. Maria-Dolores zegt:

    volgens mij werd er vroeger verwacht dat de jongeren naar de ouderen luisterden (of ergens anders gingen zitten, of anders tenminste net deden alsof…) terwijl dat nu heel anders is 🙂
    (benieuwd naar deel 2.)Reactie is geredigeerd

  6. Martha Vosbeijer zegt:

    Haha die zelfspot in dat eerste stukje…
    En Rene misschien ben je op weg naar een gebit?

  7. hippo zegt:

    dit soort tragikomische smeuïge niet van zelfspot gespeende reflecties gaan er in als koek; fijn leesvoer op de zaterdagmiddag
    gr. hippo

  8. Rene Scheffer zegt:

    Oliphant…
    Inderdaad klopt nie helemaal met die leeftijden. Ja jij bent er ook mee bezig.
    Klaverblad…
    Neen geen vrij maar had tussendoor al eerder deze stukjes voorbereid en gisteren afgemaakt. In Portugal gelukkig geen medische dingen meegemaakt.
    Thera…
    Cure en Talkings Heads , zijn favorieten voor mij. The Cure speelde in 1979 in Apeldoorn bij de Apenheul als nieuwe band. Ik zag het bij de Avro op emn zaterdagavond om 19.00 uur. Dat ik dta nog weet…En voelde toen al aan, dat wordt een grote band.
    Landeha..
    Is dan Kongfoo fighters. Bach en Mozart zitten bij mij op de reservebank. Eigenlijk wel mooi.
    MD…
    Ja vroeger was dat anders, dan zei je ook u. Andere stukje komt morgen denk ik.
    Martha V…
    Neen nog geen gebit, wel al veel kronen en net weer een uitgevallen door hard snoepje.
    Hippo…
    Mooi dat ik de zaterdagmiddag op deze manier vul, tewijl ik zelf aan het winkelen was.Reactie is geredigeerd

  9. Maria-Dolores zegt:

    @Rene,
    hihi, de hele tijd u gezegd; nou ben je zélf aan de beurt en zeggen ze gewoon tegen je wat ze willen 🙂

  10. Antoine zegt:

    Boeiend geschreven! Dan ben ik wel benieuwd hoe ik zou denken en voelen over tien jaar… Mijn generatiemuziek is van eind jaren tachtig, begin negentig en vaak draai ik ook de latere muziek. Vooralsnog heb ik nog niet de angstmomenten, wellicht heb ik daar te druk voor, of ik ben daar nog te jong voor 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s