De tijd, het tijdsverloop – `Oorlog` en `Rotterdam` over ouder worden, deel 2


In mijn blogs ben ik soms bozig, humoristisch, hilarisch of informatief. Ik heb het kort of tussen de regels door vaak over tijd, vroeger of over ouder worden. Het tijdsbewustzijn komt steeds vaker in mijn hoofd. Vandaar deze keer een tijdblog. Ik ben geen soldaat en geen student meer. Een dame van 32 had mijn dochter kunnen zijn. Dat soort dingen.

Mijn gedachten van de laatste dagen heb ik samengebracht in wat eigenlijk mini columns zijn.

In Deel 1 `Jonge collega´s in de kantine` en `De Tandarts`.
Zie 
 http://www.volkskrantblog.nl/bericht/163717

In deel 3 volgen tenslotte nog "Soldaat" en "Voetbal International"
                                                                   `
In deel 2  nu  `De oorlog`en 
`Rotterdam".


"De oorlog
 
Juni 1994
, midden in de nacht. Het is 03.43 uur. Ik wordt wakker en weet dat op dat moment voor het WK 1994 in de VS (Washington)  Nederland – Saoedie Arabie wordt gespeeld . Ik wilde er echter niet voor wakker blijven. De wedstrijd blijkt bijna te zijn afgelopen. Het is nog 0-0 en nog 7 minuten te gaan. Gaston Taument scoort een paar minuten voor tijd. Een blamage is afgewend.

Het is alweer 13 jaar geleden, maar het lijkt de dag van gisteren. Het verschil tussen het einde van nota bene de Eerste wereldoorlog en mijn geboortejaar dat 1958, bedraagt 40 jaar. Het verschil tussen het einde van de Tweede wereldoorlog en mijn geboortejaar is maar 13 jaar. 

Een middelbare scholier van nu, is geboren in 1995. Voor hem of haar is het verschil tussen het einde van de Tweede wereldoorlog en zijn geboortejaar 50 jaar

Ik zelf zit dus dichter bij de eerste wereldoorlog dan hij of zij bij de Tweede. Die tweede wereldoorlog was in 1958 maar net 13 jaar voorbij. En als ik dan constateer dat het tijdgat tussen The Clash en nu 30 jaar is en dat van Thake That en nu 18 jaar. De tijdspanne tussen voor mij oude modellen als de Ford Taunus en de Fiat 128 is 14 jaar.  

Dan die wedstrijd in de VS, 13 jaar geleden, die ik weer voor me zie. Dan weet ik dat  ik maar net na de oorlogsellende ter wereld kwam. Vroeger waren mensen die de oorlog bewust hadden meegemaakt in mijn ogen oud. Het is echter niet een kwestie van  een `andere generatie`. Als ik nu naar die foto’s van de voetballers van 13 jaar gelden kijk dan zie ik dat het helemaal geen andere generatie is. Mijn generatie eigenlijk, alleen 13 jaar eerder. Zo komt 1945 wel erg dichtbij.

"Rotterdam"

Ik heb niets met die stad. Werkvoetbal bij Feijenoord. Een te gedateerd station (ok, er wordt aan gewerkt), trams die je op het stationplein (als ware het een karrespoor op het Roemeense platteland) zomaar voor de sokken rijden, de sociale ellende in delen van de stad. Soms, als in in de Kuip ben krijg ik opeens een zekere mildheid bij het aanschouwen van de trouwe, bescheiden en niet onvriendelijke Rotterdamse Feijenoordsupporters.

Vorige week reden we naar en in Rotterdam, met de auto op weg naar een concert van Lisa Gerrard in de Stadsschouwburg. Ik mopperde over de afslag vanaf de `snelweg` en de rotonde naar het centrum, alsof je naar Alphen aan de Rijn rijdt in plaats van naar een wereldstad. Dan de drukte en de trams en de onoverzichtelijke situaties.

Mijn vrouw heeft wel iets met Rotterdam. Ze woonde er toen ze 20 was. Ik mag niets naars over Rotterdam zeggen. Ze praat met liefde over het dertien in een dozijn kantoorgebouw waar ze werkte, de patat van Bram Ladage en de flat in Rotterdam Zuid en over concerten in Ahoy van onder andere Julio Igelsias. Ik ben veel met mezelf bezig, maar een dag later bedenk ik me dat zij ook geconfronteerd zal zijn met het fenomeen van het tragisch tijdverloop dat ik beschrijf.

Ze was toen 20 en nu meer dan dubbel zo oud. Ze was op haar 20 ste minder bleu dan ik en zal uiteraard ook haar toekomstverwachtingen gehad hebben.

Wat is haar realiteit? Dat ze na wat omzwervingen een mooie dochter heeft en een baan en een huis in Zeist en een auto, maar ook dat ze ongewild als een soort Mevrouw De Bok aan mijn zijde door het leven moet. Een onhandige en thuis soms brommerige en buitenshuis acterende man, die niet met parkeergarages en – automaten om kan gaan. 

Die verstrikt raakt in het verkeer, die zich verwondt aan tandenborstels en blikjes en zich kleedt op een wijze als 20 jaar geleden nog gebruikelijk was, met van die spijkerbroeken en vale jasjes die nu alleen topschrijvers en ex wethouders van de PvdA van een grote stad zich kunnen veroorloven.

Die wanneer hij een vrije dage heeft, pas in de loop van de dag de gulp dichttrekt, zoals Andre van Duin als "meneer de Bok" zijn bromfietshelm of alpinopet het grootste deel van de dag op had, uit gemak.

Ze zei het rechtstreeks maandag toen een parkeerautomaat onder de Stadsschouwburg mijn pasje niet wilde en ik op ding begin te schelden en haar wat al te hard riep, met een rij mensen achter me. Op 30 meter afstand riep ze "Ik dsitantieer me hiervan, ik ga hier niet bijstaan. Je zoekt het maar uit. Ik wil geen mevrouw De Bok meer zijn!". 

Advertenties

Over renescheffer

Twitteraar, blogger, Italie, Spanje, Vitesse, FC Wageningen, columnist, Vkblog. Zeister Magazine, Male model, PvdA, voetbal, reizen, ambtenaar, eten, politiek, Zeist.
Dit bericht werd geplaatst in rene-vkblog-2007-11. Bookmark de permalink .

6 reacties op De tijd, het tijdsverloop – `Oorlog` en `Rotterdam` over ouder worden, deel 2

  1. rachel schrijft zegt:

    Intrigerend als je die jaartallen zo naast elkaar zet. Wij leerden op school dat Duitsland vroeger – heel lang geleden – (lees: ruim dertig jaar geleden) één land was geweest en vonden dat raar. Een Duitsland was voor ons net zo geschiedenis als Oostenrijk-Hongarije of een Russische tsaar. . Voor mijn collega (geboren in 1983) is er niets logischer dan dat. Hoezo muur?

  2. alpha zegt:

    geboren en getogen in Rotterdam, weet ik dat het geen stad kan zijn om je aan te hechten. het is een stad die permanent in wederopbouw is. Dreigt ze af te komen, dan wordt er gewoon weer van alles afgebroken om weer iets nieuws te kunnen neerzetten.

  3. Klaverblad zegt:

    Wij behoren tot een generatie die geen oorlog heeft meegemaakt. Uniek. Mijn vader nog 2. Maar oorlogen zijn door de media wel "dichterbij" gekomen. Een akelige vorm van gewenning.
    Ik heb helegaar niets met Rotterdam. Als oud-Amsterdammer (1960-1975) al helemaal niets.

  4. rommert boonstra zegt:

    zich verwonden aan tandenborstels? dan moet het zelfs meer dan één keer gebeurd zijn. knap.

  5. Antoine zegt:

    En toch fascineert Rotterdam me, vooral vanwege de verscheidenheid aan architectuur en vormen. Voor mij was de Tweede Wereldoorlog 23 jaar voorbij, de sporen ervan waren al zo goed als uitgewist. Van de Koude Oorlog waren we als scholieren nauwelijks bewust. Je leerde wel dat de communistische landen ‘foute landen’ waren, maar vijanden, die indruk kreeg ik niet…

  6. Rene Scheffer zegt:

    Rachel…
    Zo zie je maar wat 10 of 20 jaar voor een verschil kan maken in beleving.
    Alpha, Kb en Antoine…
    Rotterdam blijft iets aandoenlijks hebben. Vanuit een naoorlogse lelijkheid er toch nog wat van proberen te maken. De lijnbaan vind ik altijd iets tragisch hebben. Maar dat grote plein ten zuiden ervan heeft wel weer wat, zeker in de winter. Verder komt het door alle inspanningen in d i nfrastructuur, ook de sociale, wel goed op den duur denk ik.
    RB….
    Natuurlijk overdrijf ik wat maar aan blikjes verwond ik me wel degelijk. Ik heb ook een geringe knijpkracht bleek uit een gezondheidsonderzoek op mijn werk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s