Baas in eigen keuken – geen pottenkijkers graag


Eigenlijk wil ik weleens vilein kunnen zijn, zoals sommige anderen of iets over politiek schrijven, maar mijn hoofd staat er nu niet naar.

Het is moe en week en vriendelijk na al het Sinterklaasgedoe vandaag met Rozanne. Haar spanning van het voor het eerst de schoen zetten heeft ook mij bevangen. De winterwortel ligt bij de schoorsteen en ik heb er net een grote hap uitgenomen, als ware ik het paard.  Daarom een huis, tuin en keukenblog.

Wat te eten?

Na mijn 40 ste ben ik gaan koken en ondertussen heb ik aardig wat recepten om me heen verzameld. Ik heb de neiging om wat ik echt lekker vind een grote periode achtereen te consumeren. Afwisseling is voor mij geen leidmotief, dat geld voor mijn hobby’s (internet, voetbal), werk (27 jaar zelfde baas), huis (liever niet verhuizen), vakantie (Italië) en sex (wat lekker is, dat steeds weer). Ook bij eten geldt dat. Als het aan mij zou liggen at ik het hele jaar door en elke week friet met zelf gebakken vis, pasta in allerlei variëteiten, stamppot met slagersworst en risotto met spinazie en zalm.

Herhaling van het lekkere, net zolang tot het minder lekker is dan het alternatief.

De keuken als vrijplaats

Mijn veelvuldig verblijf in de keuken bleek ook andere voordelen te hebben. Als man word je in een huishouden met anderen al snel een klusjesman, opruimman, luisterman, regelman etc. Als je dan om 17.15 uur zit en de krant in de hand hebt, is er vaak wel wat. Je wordt herinnerd aan de vuilnisbak, de DVD voor Rozanne moet gewisseld, de hond moet er even uit, de krant opgeruimd. Kleine onbenullige dingen waarvan het tempo en de prioriteit door anderen wordt bepaald. En ook al krijg je geen vraag of commando, dan kan er altijd een komen.

Je weet alleen niet wanneer en dat geeft onrust in mijn hoofd. Een onrust die ik afkoop door in de keuken te vertoeven  Du moment dat je zelf in de keuken bent is dat anders. In de 45 of 60 minuten ben je koning van een eigen domein. Niemand mag in de keuken en als het toch gebeurt stop ik subiet met alle handelingen, ook al is de komst goedbedoeld. Het is de vrijheid die weg is. De kans dat wordt gezegd `waarom doe je dat zo` of  `je maakt dat toch wel schoon` of  `hm, ik zie dat je er weer pesto doorgedaan hebt`.  Je kunt versnellen, temporiseren, proeven, vieze dingen doen. Een hoge mate van regelvermogen. 

Tenslotte een recept
 

Ik kwam op het idee in Spanje. Aldaar kreeg ik ooit in Madrid bij wijze van voorgerecht in een roodbruin schaaltje macaroni met blokjes chorizo en een laagje kaaskorst erop.  Dat moet  ikzelf ook kunnen, dacht ik. Macaronnes con chorizo al forno, is het eigenlijk. Een gerecht dat ik eigenlijk wel 30 keer per jaar kan eten.

Pasta Ovenschotel met chorizo

Nu maak ik het nog wel eens als er bezoek is. Het voordeel van een ovenschotel is dat je het in de ochtend kunt bereiden. Je zet de basis in de koelkast en aan het eind van de middag vul je de schaal en schuif je die in de oven. Ook maak ik altijd een paar extra porties voor in de diepvries. Ik heb altijd genoeg, meer dan dat. Toch zit ik de gasten en vooral mijn vrouw altijd te jennen. Als ze voor de tweede keer hebben opgeschept zeg ik "leuk dat jullie het lekker vinden` en dan kijk ik pruilend naar mijn vrouw en zeg "nou, dan hebben we voor morgen helaas net niet genoeg, dan maak ik morgen wel iets anders".
Ondanks mijn duidelijke overacting  wordt er bijna altijd serieus op gereageerd.

Nu het recept

Het is vrij simpel. Voor 3 tot 4 personen. Drink er stevige Spaanse wijn bij, bijvoorbeeld een Duero.
 

De basis ( 25 minuten)

Bak twee gesneden teentjes knoflook en bak of wok het groentepakket. Haal dat na 3 minuten uit de pan en bak de kipblokjes aan en gaar in 10 minuten. Gooi het bij elkaar en voeg toe: room, Thaise saus, bosui, sambal. Voeg daarbij de halve chorizoworst (in kleine blokjes gesneden) toe.  Ondertussen is de "penne rigate" aan de kook gebracht. Af laten druipen en alles bij elkaar. Dat is de basis.

Hoe de schalen te vullen (5 minuten)
Ovenschaal invetten. Laag van de pasta, plakken kaas erboven nog een laag pasta. Dan komt het lekkerste. Een paar plakken chorizo bovenop leggen. Vervolgens nog een flesje room mengen met het kaasstrooisel en dat doorroeren. Dat met een lepel verspreiden over de schaal.

De oven in (30 minuten …… 15 minuten als de pasta nog warm is)
Dit alles de voorverwarmde oven in op 200 graden. Eerst circulatie en dan eventueel even de grillstand, maar dan wel  in de gaten houden dat de korst niet te bruin of zwart wordt.

Benodigdheden:
Een pakket macaroni/spaghetti groenten Twee teentjes knoflook Kookroom uit een flesje Tomatenpuree of een klein potje pastasaus Thaise zoetzure saus Sambal Bosui 300-400 gram kipfilet 1 chorizoworst van AH, grof en pikant. Een paar plakken oude kaas Zakje geraspte oude kaas. 
 
Eet smakelijk! 

Advertenties

Over renescheffer

Twitteraar, blogger, Italie, Spanje, Vitesse, FC Wageningen, columnist, Vkblog. Zeister Magazine, Male model, PvdA, voetbal, reizen, ambtenaar, eten, politiek, Zeist.
Dit bericht werd geplaatst in rene-vkblog-2007-11. Bookmark de permalink .

8 reacties op Baas in eigen keuken – geen pottenkijkers graag

  1. Maria-Dolores zegt:

    bedankt!!
    dankzij jouw bijdrage voel ik me nu EINDELIJK niet langer schuldig als ik mensen die in de keuken komen klieren, er het liefste gewoon weer uit stuur… altijd gedacht dat ik de enige was die dat niet ‘gezellig’ vindt :-).

  2. alpha zegt:

    Soms sta ik bij andere mensen te koken omdat ze dingen van mijn hand lekker vinden. Ik word dan half gek van het gezeur over alles wat éérst schoongemaakt moet worden (incl. zes keer mijn eigen handen). Ze vonden het toch ook lekker bij mij, toen ik mijn handen en alle groenten en messen gewoon niet voortdurend gepoetst had? Gelukkig is mijn eigen keuken te klein om er anderen bij te hebben tijdens het koken.

  3. Eline zegt:

    Misschien vind je het daarom zo leuk bij anderen, dat villeine – omdat je er zelf te vaak niet toe komt … 😉

  4. annet zegt:

    Een tevreden koker
    is geen onruststoker:)
    voor mij ook graag en
    veelvuldig hetzelfde
    er is al variatie genoeg
    erg leuk dat recept
    al ben ik altijd alert
    op paardenvlees (maar
    dat is geheel persoonlijk)
    dank je wel voor dit mooie
    blog Rene (o, ik word weer
    geheel sentimenteel) 🙂

  5. Morgaine zegt:

    Vilein kan fijn zijn, soms.
    En leuk om te lezen hoe je probeert al je taken te combineren..

  6. sjoukje zegt:

    Chorizo waar koop jij hier goeie chorizo?

  7. Antoine zegt:

    De geheimen van een keukenprins 😛
    Ga je nog een keer al je recepten op het net zetten?

  8. Rene Scheffer zegt:

    Nou zeg, lees ik een jaar later dat ik niet eens heb gereageerd op de mooie en vriendelijke reacties. Foutje. Ennu goede chorizo? Nergens gevonden nog, maar die van AH is nie supervies

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s