Wegkwijnende restaurants zonder klanten


Weer een foto die me tot een plotselinge associatie brengt. Hij is door mijn schoonzus gemaakt op Oudejaarsavond, waar ik met echtgenote achter de in de middag gemaakte schotels poseer. Ik trek altijd een wat gemaakt fotogezicht en nog wat extra fout bij een dergelijke gelegenheid.

Toen ik de foto een dag later terugzag moest ik opeens denken aan de glimmende folders van Italiaanse tweesterrenhotels met keuken in verlopen toeristenoorden aan de kust.

Een folder met een grote foto van lachende eigenaar/kok en zijn trotse vrouw. Met daaronder in koeterwaals Duits geschreven:  

"
Wir bieten ihnen sonderaartige kuche in dieses Mediteranen gebiet mit vielen warme und kalte Romagnolischen spezialitaten" 

Nou dat zal wat zijn denk ik dan. Soms is het wat maar vaak ook niet blijkt dan, want ik heb het regelmatig meegemaakt.

De grote fruitschaal op de folderfoto is leeg, de kok had geen muts op en lacht niet, er zijn maar enkele gerechten beschikbaar, de bloemen zijn van plastic en er zaten nauwelijks gasten.

Over restaurants . . . .

Goed en veel

Ik heb twee voorliefdes qua eten en dat is aan de ene kant goed, veel en goedkoop. Zeg maar het niveau Bib Gourmand. In Frankrijk, Spanje en Italië lukt het vaak om voor 50 tot 70 euro met twee personen een goed drie gangenmenu te krijgen met een fles redelijke wijn. Ik spelde de Michelingidsen. En ook nu met Rozanne kijken we binnen de beperkingen zoveel mogelijk naar kwaliteit.


Wegkwijnende restaurants


Daarnaast heb ik iets met wegkwijnende restaurants, mislukte restaurant, restaurants waar niemand zit, waar de kok nog zo zijn best doet, maar de ligging of het behang kennelijk fout is.

Het ergste was in Nervi bij Genua. We kwamen daar vaker omdat de ligging uniek is, vlakbij Genua en aan een spoorlijn. Er is een drukke doorgaande weg en daar was iets wat op een trattoria leek. Het was leeg, maar het zag er nogal familiair uit. De man kwam uit Napels en zag er met blauw lang schort uit als een kapper. De menukaart gold niet en er was alleen schnitzel, frites en sla. Men zou dat zelf ook gaan eten, werd gezegd. Hij vertelde of het ongeluk dat het restaurantwezen hem had gebracht na zijn vertrek uit Napels, "maar je moet toch wat". De TV stond aan met voetbal.
    

De hoop op klandizie

Ooit maakte ik eind maart 1992 een trip via Frankrijk naar Italie. Een slecht bezet sterrenrestaurant in Longuyon.  Een leeg vierkant restaurant in Annonay, waar ik uit balorigheid Choucroute at en in het oude gedeelte van Imperia "Griglia mista de carne". Het was daar koud en ma en dochter stonden ons achter de bar aan te staren.

In Turijn kwam ik jarenlang bij "Parigi"op 200 meter van het station. Een restaurant uit de jaren 50, waar personeel rondliep met een mengeling van trots en tragiek. Waar een lange menukaart de schijn van een mooi verleden ophield, maar waar iedereen (14 in een zaal van 80) het tussen de middagmenu van 12.000 lire nam.

In al die gevallen is voor mij de spanning gelegen in de vraag of er nog andere gasten komen.

Ik eet in het algemeen snel. Om het verblijf  nog wat te verlengen, komt er dan nog koffie en een likeur. Blijf ik wat langer in een dorp of stad dan loop ik de dagen erna zo tussen 19.00 en 20.00 uur altijd even langs de bij inmiddels bekende lege restaurants en dan na 21.30 uur weer. Zouden er dan toch nog gasten komen? Ik hoop het altijd.

Ik zie dan de uitbater wat heen en weer lopen en schuin naar de passerende voetgangers kijken. In de keuken staat een kok niets te doen. Ik kan daar niet tegen en krijg het zelfde treurige gevoel dat me overvalt als bij het WK kunstschaatsen een meisje van 15 met bibberende knieen allemaal lage cijfers krijgt en wordt getroost door een inwendig bozige maar ook verdrietige coach.

Een eigen zaak zal ikzelf dan ook nooit beginnen. Het treurige gevoel van te weinig klanten, ik zou er niet mee kunnen leven.     



Tenslotte:  tips

Voor degenen die er geen heil in zien om in een leeg restaurant de ramptoerist te spelen, maar houden van lekker, veel , vol en niet al te duur.

Parijs (zie foto)
"Regalade" Avenue J. Moulin 49,  14 e arr. Neem het driegangenmenu van 30 euro of nu iets meer. Vooraf als extraatje:  brood, pate en cornichons.
 


Rome 
"Campana", Viccolo della Campana 18, 200 meter van het Piazza Navona. Let vooral op het toetje, een grote pudding.

Barcelona
"Fonda Escedullers",  de Calle d´Escedullers, Ramblas naar beneden lopen en een stukje onder het midden naar links. Een wachtrij van 100 mensen. Neem een spotgoedkope fles Ribeira del Duero en het toetje van het huis.   

Advertenties

Over renescheffer

Twitteraar, blogger, Italie, Spanje, Vitesse, FC Wageningen, columnist, Vkblog. Zeister Magazine, Male model, PvdA, voetbal, reizen, ambtenaar, eten, politiek, Zeist.
Dit bericht werd geplaatst in rene-vkblog-2008-01. Bookmark de permalink .

10 reacties op Wegkwijnende restaurants zonder klanten

  1. zwollywood zegt:

    smullen!

  2. Karin zegt:

    Jaaah lekker eten in het buitenland! Daar lust ik wel pap van.
    Ik heb nog nooit meegemaakt dat er alleen schnitzel op het menu stond.
    Op de Hebrides stonden we voor een gesloten restaurant dat volgens zijn het bordje open had moeten zijn. Het personeel zat binnen en was te dom om te begrijpen dat ze bij bellen en kloppen open moesten doen. Ik lekker volhouden natuurlijk. Een bijzonder dom vrouwmens deed open en had nauwelijks het benul om ons goed te woord te staan terwijl ze vertelde dat ze gesloten waren……
    Gelukkig hebben we een goed alternatief gevonden en zowel lekker als gezellig gegeten.

  3. kees smit zegt:

    Er was een leuk Turks restaurantje aan de Catharijnesingel waar we wel eens heengingen. Maar toen we daar een keer met kerstmis kwamen eten waren we de enige gasten! Treurig. Kort daarna sloot de tent.

  4. Klaverblad zegt:

    Je bent van vele markten thuis. Hoewel literatuur?
    Ik heb deze uitgeprint en bij mijn Parijs-map gestopt. Als ik er geweest ben, hoor je van me.

  5. Maria-Dolores zegt:

    Rene,
    had gisteren al even gelezen, maar wist geen adequate reactie :-). in Italie zijn ook steden waar bv. tussen de middag (of juist ’s avonds) niemand in een restaurant gaat eten. wat jij beschrijft, ken ik bv. van het plaatsje waar dat Museum van Leonardi da Vinci staat, Vinci dus, waar ik ook een bloeiend horecaleven verwachtte, en niets vond. rara waarom… blijkbaar stapte iedereen ergens anders uit de auto om te gaan eten (ik was er met de trein…) maar zat het daar op zondagmiddag proppevol, of waren er elke week vijf bruiloften en partijen… tuurlijk is er wel horeca die het niet trekt, maar vaak blijft het een raadsel of je gewoon de verkeerde dag te pakken had, of het ècht slecht gaat…

  6. petrus zegt:

    Rene,
    Als rond etensuur de tent zo goed als leeg is dan weet je het wel.
    Mooie beschrijving van treurige restaurants. Ik kan niet tegen alleen eten. Als ik met iemand ben dan mag voor de rest het R. leeg zijn.
    Vrijdagavondgroet

  7. marsjan zegt:

    Het is eigenlijk net als met je maag tijdens het eten…te vol is niet goed maar te leeg ook niet dan hoor je het zo rommelen!! Lekker stuk! 😉

  8. Rene Scheffer zegt:

    Zwolly…thanks.
    Karin…..wel erg dom volk dan op die eilanden daar, zou het daar door komen?
    Kees Smits….ach wat een ellende, misschien wisten veel mensen dat ie dicht ging.
    KB…is goed, ben benieuwd, is nogal afgelegen, vlakbij de Port d Orleans, wel binnen de ring.
    MD….ja de zondagmiddagcultuur, dat zie je in Frankrijk soms ook. Vinci, nooit van gehoord, als plaats. Zal het eens opzoeken.
    Petrus…ik heb het me wel aangeleerd, alleen eten. Doe het nie veel meer.
    Marsjan…thanks! :-)Reactie is geredigeerd

  9. Maria-Dolores zegt:

    @Rene,
    bedacht later nog dat zulke restaurants vaak ook klaar moeten zitten voor als er een bus, een touringcar vol met toeristen komt eten. dan zit het er ineens in vijf minuten proppevol.

  10. Alexandra zegt:

    Leuk. Die makreel vond ik er wat minder prettig bij liggen, maar vervallen Italiaanse restaurants spreken tot de verbeelding.
    Een paar jaar geleden reden wij naar Sicilië langs de Middellandse zeekust, in september dus volop verlaten hotspots aan het strand. Winderig, golfslag, en grijs. Maar vol weemoed. En ook vol wijn…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s