Over Fado, Lissabon, Amalia Rodriguez en het Praca d'Alegria


Ik was en ben weliswaar een cultuurbarbaar maar omdat ik alles wat Portugees was prachtig en lekker vond (zee, bacalhao, Vinho Verde, kip piri piri, het landschap, Lissabon, de mensen, de prijzen) nam ik al snel de stap om ook eens een Fadolokaal te bezoeken.

Tussen 1984 en  2003 kwam ik vaak in Portugal. Op die manier raakte ik geïnteresseerd in de Fado

Lissabon – Praca d’Alegria

In 1984 kwam ik via een Duitse vakantiegids bij pensao "Sevilha" aan het Praca d’Alegria. Een plein waar ik later veel vaker zou verblijven. Er is een politiebureau en het is niet ver van de Botanische tuin. Het  ligt op 100 meter van de Avenida Liberdade en het is maar een paar honderd meter lopen naar de Bairro Alto en naar het Rossio plein. 

Omdat "Sevilha" vol was kwamen we terecht in Pensao "Alegria". In 1984, 1987, 1988, 1991, 1996 en 1998 kwam ik er. Vaak ook zomaar een week in januari (bioscoopfilms, trein en tramtripjes en eten vooral). In 1987 was de kamer voor omgerekend 9 euro. Volgens de website nu tegen de 50 euro. Na de landing en de rit met de taxi was het steeds een soort van thuiskomen, ondanks het wisselende personeel in het pension.  Staan de hoeren er nog steeds beneden op de hoek?  En is het goede restaurant, waar ze eten er nog? En Fadolokaal Condessa? En die leuke kapsalon? Vanaf dit plein werden dagelijks uitstapjes gemaakt naar de dierentuin, Sintra, Belem en Sesimbra.

Eten bij Gulbenkian

Het meest spannend waren de uitstapjes naar het Museo Gulbenkian. Daar was een goedkoop en befaamd buffet met veel Portugese specialiteiten. Voor 200 of 300 escudos (tussen 3 en 5 gulden) at je je buik vol. Het was alleen voor museumgasten. De entree voor het museum was 150 escudos. We omzeilden dat. We hadden bij een eerste bezoek gezien dat er een grote toilettengroep was tussen de kassa, de ingang van het museum en het restaurant. Van buiten kwamen we quasi nonchalant binnen, daarna wat hangen bij de kassa, dan naar de toiletten en vanuit daar met een stalen gezicht het restaurant in.

Fadolokaal "Condessa"

Op het plein, de Praca d’Alegria was een befaamde jazzclub, maar ik heb niets met jazz. Ernaast was "Condessa" een fadolokaal. Het ziet er groot en toeristisch uit, maar het werd nooit vermeld in enige gids. Een fadooptreden begint niet voor 23.00 uur en duurt tot 02.00 uur. In 1984 op eenm dinsdag om 22.30 uur zaten we al met hongerige magen te wachten. Je betaalt er geen entree. Wel is het verplicht te eten en dat eten is doorgaans twee tot drie keer zo duur dan elders. De volle zaal, het licht gaat uit, het wordt stil en een voor een komen drie mannen naar voren. Pauze en het hoofdgerecht. Dan een dame, die in Luxemburg heel bekend scheen te zijn. Weer stilte en kippenvel. 

Toen ik dit blog maakte zag ik op Google dat in 2006 Fadozangeres Marcia Condessa is overleden en zij bleek de eigenaresse van de "in de jaren ’60 en ’70 zeer befaamde fadozaak". Nooit geweten. 

Amalia Rodriguez in het Coliseu

In die jaren gaf  Amalia Rodriquez een concert in het Coliseu. Ik had er een keer wat van gezien op de Portugese TV. Een jaar later zag in een winkel de 3 dubbel LP liggen "Amalia in het Coliseu". Ik kocht deze en heb het nog overgezet op een cassettebandje. De LP ligt in een doos op zolder en de daarvan gemaakte cassettebandjes zijn verdwenen. 

Ik had de eer haar laatste concert in Nederland mee te mogen maken omstreeks 1990 in Carre. De zaal was iets meer dan half vol. Maar hget was prachtig. Later bezocht ik een concert van Christina Branco in FIGI Zeist. Ook mooi net als Misia en anderen. Maar Amalia blijft nummer 1. Hier met het voor haar doen vrolijke lied Malhao.Ze is al wat ouder hier en haar stem kijgt hulp van een bandje.
 
http://nl.youtube.com/watch?v=YGGfu_vtLIw.

De laatste keer in 2003

Nu met echtgenote en schoonmoeder (Rozanne was nog niet in aantocht) zaten we deze keer in een ruim appartement in de wijk Baixa, zomaar voor 300 euro per week via een advertentie in de Volkskrant. Weer een tocht der herkenning. Het lukte nog om op 200 meter van de toeristisch terras een fles (!) witte wijn voor 2 euro te bestellen.

Deze keer kwamen we uit op een  plein, het Largo Chavariz Dentro. Daar was het Fadolokaal Taverna Del Rey. Qua eten slecht en qua fadomuziek aardig met als zangeres en eigenaaresse JOJO. Er waren dronken Denen, die ik uit ergernis bijna aanvloog.
 

Maria da Fe

Voor mij een topper. Vooral is het nummer "Cantarei ate que me voz me doa" het mooiste fadolied dat ik ken. Vrij vertaald "Ik zing tot mijn stem langzaam verdwijnt". Ik hoorde het 20 jaar geleden in een korte TV reportage over Lissabon. De klank is nooit uit mijn hoofd gegaan en nu via Youtube weer gevonden. Een paar dagen geleden had ik het te pakken met de vertolking van Maria da Fe. Helaas nu niet meer vindbaar. Wel het lied, gezongen door een ander en met plaatjes van Porto.  

http://nl.youtube.com/watch?v=TOdUS60EDzU

Waarom Fado?  

Ik heb iets met het lot, het noodlot, het toeval, tragiek en verval. Vaak is dat in mijn blogs zichtbaar. Dat zijn precies de thema’s van de Fado. Ook de klanken van de Fado volgen deze thema’s. Langzaam en dreigend omhoog en iets versnellend, maar dan de omwenteling naar beneden, de ellende en daarna de berusting.

Advertenties

Over renescheffer

Twitteraar, blogger, Italie, Spanje, Vitesse, FC Wageningen, columnist, Vkblog. Zeister Magazine, Male model, PvdA, voetbal, reizen, ambtenaar, eten, politiek, Zeist.
Dit bericht werd geplaatst in rene-vkblog-2008-01 en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

9 reacties op Over Fado, Lissabon, Amalia Rodriguez en het Praca d'Alegria

  1. Klaverblad zegt:

    Prachtig.
    Dit hebben we in elk geval gemeen: liefde voor Portugal en de fado. De rest is onbelangrijk..

  2. Zwollywood zegt:

    Dan zijn er nu 6 handen op 1 buik….in termen van fadomaniakalen…..
    Geweldige rol in de geschiedenis heeft de Fado! Ik hoor nog zo de zang en de muziek uit de eetcafe’s de straten in galmen….het warme applaus…drommende mensen voor de deur.
    Trouwens half maart struin ik nog 6 dagen door Andalusie!Reactie is geredigeerd

  3. Rene Scheffer zegt:

    Klaverblad….dat zeker, maar "de rest is onbelangrijk" suggereert dat we veel andere dingen niet gemeen hebben. En dat valt ook wel weer mee al is er best wel wat te benoemen.
    Zwolly…leuk! Dit soort blogs schrijf ik ook alleen maar voor mezelf en voor een enkele liefhebber zoals jij. Half maart . . . mooie tijd voor een vakantie in het Zuiden!

  4. Antoine zegt:

    Ik ben driemaal in Portugal geweest, eenmaal lag het hotel vlakbij een fadolokaal zodat we gratis en zonder verplicht eten vanuit de hotelkamer van de muziek konden genieten 😛

  5. philip zegt:

    @Klaverblad. De rest is ook onbelangrijk want Tudo este Fado.
    PhilipReactie is geredigeerd

  6. Helene zegt:

    Hoi Rene,
    de reis die ik ga maken staat op internet http://www.treinreiswinkel.nl, nachttrein naar Lissabon. Dan kun je zien welke plaatsen op de route liggen!
    Ik laat het je weten hoe ik het heb ervaren,
    groeten Helene

  7. Rene Scheffer zegt:

    Helene
    Leuk dat hebt gereageerd! Ik ga de reis zo even bekijken en kijk uit voor: niet verse vis, foute mannen, donkere stegen en toeristenrestautants.
    Rene

  8. Rene Scheffer zegt:

    Ow ja en Antoine en Philip ook nog bedankt voor de reacties, beetje laat dat wel.

  9. Smokey Robbinson zegt:

    Prachtig gedocumenteerd blog René.
    Genoten van je verhaal en de muziek.
    Bedankt dat je `t bij mij even aangaf. Hoe had ik `t anders kunnen weten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s