Utrecht – mijn relatie met de stad


Over vergankelijkheid, afstand, levensfasen, cultuurbarbarij, hervonden jeugd, hoop en Kees Smit.

Vorige week na een vergadering bij het Arrondissementsparket aan het Vrouwe Justitiaplein liep ik niet naar het Centraal Station maar naar de bushalte bij het Janskerkhof.  Dat maakte het mogelijk dat ik wat winkels en Vlaamse friet met sauce andalouse mee kan pikken.

Toen ik even langs een gracht liep en het jeugdige gezoem op de terrassen zag en hoorde overviel me een weemoedig gevoel in de trant van "de langste periode Utrecht" heb ik nu wel gehad, ervan uitgaande dat ik nu 50 ben en vanaf mijn 22 ste regelmatig in Utrecht ben geweest.

Voor mezelf zette ik al lopende mijn band met Utrecht uiteen. In Utrecht voel ik me altijd een "buitenstaander". Meer dan een toerist, maar zeker geen insider. Ik ken er redelijk wat mensen maar heb er geen echte vrienden wonen. "Met lijn 74 of 50 ben ik vanuit Zeist net zo snel in het centrum als iemand uit Zuilen of Lunetten", zeg ik weleens tegen Utrechters. Die vinden dat niet leuk om te horen. Uit mijn mijmeringen kwam het onderstaande blog voort.

Treinen en voetbal Tot mijn 22 ste (1958-1980).

Mijn eerste treinherinnering was in Utrecht. Ik was drie en ik ging met mijn moeder naar Leiden. Het Centraal Station was koud en onmetelijk groot. Toen ik 7 was ging ik met mijn oma naar een film over het Koningshuis, ergens aan het Vredenburg. Het moet in 1965 zijn geweest, de tijd van Rutex en Galeries Modern en sexclub Limburgia, die ik niet bewust heb meegemaakt. Toen ik 14 was ging ik met mijn ouders mee om het gloednieuwe Hoog Catharijne te bekijken.  En niet te vergeten: twee halve finales KNVB beker heb ik meegemaakt in de Galgewaard. Steeds FC Wageningen tegen eerst ADO en later FC Den Haag. Ik was, woonachtig in Renkum, meer gericht op Arnhem, waar ik van 1976 tot 1979 de HEAO deed. Ik vond Utrecht wat "donker" ten opzichte van het transparantere, aan het water gelegen, Arnhem.

Schoorvoetend de stad verkennenVan mijn 22 ste tot 30 ste (1980-1988)

Ik woonde net in Zeist en Utrecht was de stad voor het af en toe winkelen op zaterdagmiddag. Van 1980 kan ik me niet herinneren dat er toen al zoveel terrassen waren als nu. De week dat ik in Zeist kwam wonen was er de beruchte wedstrijd Utrecht-PSV in Galgenwaard, dat direct erna werd afgebroken. Vanaf die tijd tot 2001 had ik een seizoenskaart. Een enkele keer gingen we naar de bioscoop of uit eten.

Ik liep de Utrechtse Halve Marathon. Een toppunt was de Maliebaanloop waar ik de Engelse mijl (ruim 1600 meter) aflegde in 5.10 miuten

Ik was tamelijk bleu en nog niet doorontwikkeld en mijn latent aanwezige smaak/voorkeuren hadden zich nog niet gevormd tot structurele actie. Ik pikte in die tijd al wel musea mee, het Catherijne Convent en het Centraal Museum. Vanaf 1981 bezoek ik in Utrecht ook de Vakantiebeurs. Slechts tweemaal miste ik het evenement. De mooi plekjes van de stad had ik al wel ontdekt, zoals het stukje Oude Gracht ter hoogte van de Twijstraat. Ik vond Utrecht interessant maar had het nog niet in mijn hart gesloten, nu nog niet, voornamelijk door de botte hardheid van de Utrechtse humor en het wat al te volks klinkende dialect.  

Films en concerten – Van mijn 30 ste tot 42 ste (1988-2000)

Eenmaal 30 kwam bij mij het besef dat ik qua tijd en geld vooral moet investeren in de dingen die me echt interesseren. Deze periode was het toppunt in de zin dat ik in die periode op meerdere fronten actief was in Utrecht. Naast de Galgenwaard, het samen winkelen en naar de bioscoop gaan waren er in die periode waren er ook veel etentjes, feestjes en dergelijke van het werk. De ene keer zaten we bij de Turk Pamukkale, dan weer bij Havana of Luden of een klein cafe aan de Oudegracht of de Biltstraat. Mijn voorliefde voor het grootsteedse leven was soms zo hevig dat ik regelmatig alleen de stad in toog.Op donderdagavond pakte ik vanuit Zeist regelmatig om 17.30 uur de bus om bij café Asturias aan de Biltstraat wat kleins te eten, na wat snel shoppen en stadssfeer snuiven was ik dan om 19.30 uur weer braaf thuis. Op zaterdagmiddag toog ik soms naar de Kanaalstraat omdat ik dan een broodje wilde eten bij de shoarmazaak Derya.


Er zijn periodes geweest dat ik elke week naar de film ging. Vaak ook omdat ik veel tamelijk aparte films wilde zien, Armeense, Georgische, Russische en Argentijnse  in t’Hoogt. Soms was de kunstzinnigheid van het publiek zo groot dat men ademloos bewonderend bleef toekijken toen de filmband brak en er alleen ruis was. Het was in de periode dat kunst pijn moest doen net als de bioscoopstoelen in de filmhuizen. Uiteindelijk bevielen mij de films in City/Movies mij het beste. Te gewoon voor "filmhuis" en te apart voor "mainstream".

De meest absurde ervaring aldaar was de film "Marquis" van Roland Topor in Movies, waar in de pauze de helft van het publiek niet meer terugkwam en de bonte verzameling verknipte sexisten en fallussymbolen, vormgegeven door dieren, die het levensverhaal van de Markies de Sade moesten uitbeelden, niet konden waarderen.  In het Muziekcentrum was ik kind aan huis. Van Astor Piazolla tot The Pixies, The Ramones, Yes en zelfs het Rotterdam Philharmonisch orkest etc.
 

In die tijd bekroop me tijdens het lopen door de stad  vaak het gevoel van "een verloren jeugd". Ik was na de HEAO en diensttijd direct aan het werk gegaan en getrouwd. Nooit gedacht aan op kamers wonen, nooit aan studeren en nooit aan zaken als interrail. De studenten in de stad zaten daar wel midden in. Een andere generatie, met andere gewoonten. Ik 35 en zij begin 20. Toen het leeftijdsverschil met de studentenpopulatie groter werd vervaagde dit gevoel.  

Nieuwe faseVan mijn 43 ste tot 46ste (2001-2004)

Voor Lucia met wie ik vanaf 2001 samenwoon was Utrecht een ontdekking. In Zeeland was het altijd ver naar een stad. Rotterdam was 40 minuten en 60 kilometer. Het was nu elke maand winkelen, blijven hangen bij de Chinees Het Paradijs, regelmatig naar de bioscoop, daarna of daarvoor wat drinken, dit tot het moment dat we meer dvd’s gingen huren. Omdat Lucia Rotterdam gewend was, bleek Hoog Catharijne helaas geen "no go area". Verder waren er concerten in Vredenburg van Mary Black en Jethro Tull onder andere. We vierden Koninginnenacht en gingen zelfs wel eens dansen in een café. Zeg maar een tweede jeugd in de stad.  

Met Rozanne – Van mijn 46 ste tot heden (2005-2008)

Op 7 maart 2005 is ze geboren, in Utrecht, het Diakonessen- ziekenhuis. Op papier is ze nota bene Utrechtse. In die tijd kwamen we tweewekelijks bij Prenatal aan het Vredenburg. Het bleek een gewone winkel. Als nog niet-vader dacht ik eerst dat Prenatal het een staatsvoorziening was voor aanstaande moeders. Toen ze er eenmaal was kwamen we niet minder vaak in de stad. Rozanne ging eenvoudig mee in de kinderwagen of buggy. Toen ze na 21 maanden eindelijk ging lopen kwamen we even wat minder vaak in de voor haar erg drukke stad. Soms waren we vanwege haar slaaptijden ook weleens vroeger, waardoor we "het volk" van na 14.00 konden mislopen. Nu ze goed loopt en het wel drie uur volhoudt, kan het weer.

Nu … en verder

Ik begon mijn verhaal wat somber. Maar ik moet opeens denken aan de vriendelijke  71 jarige blogger Kees Smit die met fiets, fototoestel en blocnote de stad doorkruist en haarscherpe analyses geeft van groot en klein lief en leed en natuur in de stad en en passant gezellige contacten onderhoud met de iets jongere dames in menig bibliotheek dan wel historisch archief. Dat geeft mij hoop.

Misschien woont mijn dochter over 15 jaar wel in de stad op kamers, wordt ik nog een commissaris van Mitros. Wellicht ga ik me eindelijk eens echt interesseren voor de cultuurhistorische waarden van de stad, die ik nu wel vluchtig opmerk, maar wat snel weer wegzakt. 

In the meantime pak ik tussendoor mijn momenten en bezoek ik na vergaderingen (ik schrijf altijd wel een halfuur af van de verlofkaart) in sneltreinvaart De Slegte, Broese en Kemink, de Bijenkorf, My Com en Paradigit, broodje Mario, Belgische frietzaken en herenmodezaken waar het bord "70 % korting" hangt. Meestal kom ik thuis met folders, een Michelingids (laatst: Ostereich 2007, 7,95 euro) en een folder van toto select.

Utrecht, ik moet denken aan het Gardameer waarvan ik het ook vaak zeg…. "
Utrecht, verveelt nooit".

Advertenties

Over renescheffer

Twitteraar, blogger, Italie, Spanje, Vitesse, FC Wageningen, columnist, Vkblog. Zeister Magazine, Male model, PvdA, voetbal, reizen, ambtenaar, eten, politiek, Zeist.
Dit bericht werd geplaatst in rene-vkblog-2008-07. Bookmark de permalink .

19 reacties op Utrecht – mijn relatie met de stad

  1. koen -drijfveren zegt:

    Als heuse Brabander die al meer dan 22 jaar in utrecht woont, moet ik dit van harte aanbevelen. Veel herkenning. Leuke bijdrage!
    groet van Koen (omgeving wolvenpleinbajes)Reactie is geredigeerd

  2. Nicolaas zegt:

    Flarden van een stad. Mooi!
    Eergisteren nog herinneringen opgehaald aan die nieuwerwetsche http://www.hetutrechtsarchief.nl/collectie/beeldmateriaal/fotografische_documenten/1940-1950/44102. Gebouw met Rotterdamse uitstraling. Gebouwd door een Rotterdamse aannemer, ontdek ik nu.
    Jouw gedachten lezend -filmpaleis aan het Vreeburg- bedacht ik me: da’s naast het http://www.hetutrechtsarchief.nl/collectie/beeldmateriaal/fotografische_documenten/1980-1990/73075.
    Vroeg me af.
    Asturias Biltstraat. Zegt me niks. Kon dat Osteria (Eethuis Osteria) geweest wezen? Tegenover de bushalte? Hoek Biltstraat – F.C. Donders?
    p.s. Ik sta op 15 oktober om 11.30 terecht. Vrouwe Justitiaplein 1. Ben je toevallig in de buurt, dan kunnen we d’r na uit patatlunchen gaan…

  3. Rene Scheffer zegt:

    Koen…thanks! Het is ook een stuk over de dingen van de stad, de flarden, het gebruik. Niet over de kern, daasrvoor ben ik te weinig Utrechter.
    Nicolaas…thanks!
    Cafe Asturias, neen niet Osteria. Twas aan de andere kant, vanuit Zeist aanb de linkerzijde. Ik weet het niet eens zeker of het wel zo heette, de man was Asturier. 15 okt. ik ga in ieder geval in mijn werkagenda kijken en me laten informeren over de aard van de zaak 🙂

  4. Maria-Dolores zegt:

    mooie bijdrage. dacht eerst: Utrecht, zegt me niks, maar heb het ondertussen allemaal toch zitten lezen :-). zelf kende ik Utrecht nauwelijks, ben er misschien tien keer steeds een halve dag geweest.

  5. www.watersport4all.nl zegt:

    woow wat een tekst, http://www.watersport4all.nlReactie is geredigeerd

  6. Zwollywood zegt:

    al je bijdragen zijn prachtig!

  7. carazo zegt:

    prachtig! disculpe, even onder pseudoniem, ik wil als oprecht bewonderaar overkomen en heb pas ook al iets gestuurd

  8. ceesincambodja zegt:

    Hier een rasechte Zeeuw en bijna 20 jaar in Houten gewoond; op de fiets naar de stad en evenzovele keren verdwaald. Nee, geef mij maar Amsterdam.

  9. PACO PAINTER zegt:

    Je krijgt als, niet-Utrecht-kenner, toch een andere kijk op de stad

  10. Beus zegt:

    Een interessante beschrijving van Utrecht.
    In het ANWB-boek wordt de stad heel anders beschreven.

  11. lebonton zegt:

    herkenbaar.
    zelf heb ik er gewoond van 1975 tot 1986.
    nu dan in de omgeving.
    utrecht blijft trekken.

  12. Ron zegt:

    Mooie beschrijving hoe de stad je leven beinvloedt, en vice-versa, hoe je leven je blik op de stad verandert. De hiaten, gemiste kansen, aan beide zijden. Herkenbaar, ook al ken ik Utrecht niet. Met heel veel interesse en plezier gelezen.

  13. Rene Scheffer zegt:

    MD en Cees in C
    ach, Utrecht heeft echt wle iets, al is het niet de absolute top.
    Zwolly…thanks, dergelijke reacties nopen mij te blijven schrijven, "nopen" oubollig woord, goed voor een blog een keer.
    Beus… dat is ook de bedoeling en ik ben ook een cultuurbarbaar.
    Lebonton…Utrecht blijft trekken, ook een mooie.
    Rons…zo is het, de clou van het blog in drie zinnen.

  14. kees smit zegt:

    René, ik kiom net terug van een vakantieweek in Duitsland. Leuk om mezelf in je vblogje vermeld te zien. Ik kom er nog op terug. Groet!

  15. Eline zegt:

    Broese en Kemink – geweldig ja. Vind Utrecht een heerlijke stad. Wat een hoop associaties weer in deze bijdrage, geweldig! Dit vond ik leuk: Toen ik 7 was ging ik (…) en sexclub Limburgia, die ik niet bewust heb meegemaakt. Dat mag ik hopen! 🙂

  16. kees smit zegt:

    René, wat een mooi levensverhaal in de spiegel van Utrecht. Zo was voor mij Amsterdam altijd de grote stad van mijn jeugd, op 25 km afstand, waar ik ook vier jaar gewerkt heb en waar mijn zoon nu woont. Of Haarlem, op 15 km afstand, waar ik mijn gymnasiumdiploma gehaald heb.
    Sexclub Limburgia, wat denk je wel, het was een keurige nachtclub, waar vier grote zwartwit foto’s van de in die maand gecontracteerde danseressen in de etalage hingen (meer weet ik er ook niet van!). Toen topless op het strand gewoon werd, verdween de club.
    En nog een stukje geschiedenis, Broese en K. werd Broese Kemink en is nu Broese of Selykxz of zoietz. Ik mis de opkomst en de ondergang van de mega-platenzaken in het cd-tijdperk!
    Ik voel me een beetje verplicht om nu ook mijn 30 Utrechtse jaren te gaan overzien… Heel heel anders dan de jouwe, dat voel je wel.

  17. Rene Scheffer zegt:

    Eline….maak je geen zorgen ik was tot mijn 33 ste ongeveer vrij braaf.
    Kees S….inderdaad, "in de spiegel van Utrecht" en bedankt voor de nuttige aanvullingen. Die platenzaken. Ik heb heel veel platen gekocht eerst bij ELPEE in Arnhem en later bij twee zaken in Utrecht, waarvan er een nog is aan de Steenstraat. Free Record shop, daar kwam ik niet. Ben benieuwd naar je bijdrage.

  18. Eline zegt:

    En toen? 😉

  19. Rene Scheffer zegt:

    Toen….dit is een openbaar en veel gelezen blog dus geen nadere details. Mijn echte onschuld was ik wel eerder verloren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s