Moet ik me schuldig voelen dan?


Niet dat het rechtstreeks tegen mij wordt gezegd, maar ik voel het wel aan. Ik heb nogal snel lol in iets. En als "dat iets" al niet lol is dan is het wel iets eromheen. Bij nagenoeg iedere gelegenheid zie ik wel ruimte voor een opmerking als "leuke lamp hier!",  "koffie? als het niet echt hoeft". De als puber meegekregen vervreemdende Wim T Schippers-humor heeft zich uiteindelijk met mij vereenzelvigd, waardoor elk onbenullig detail bij mij een komische dimensie krijgt en ik kan het niet laten dat mijn omgeving te laten weten.  In zekere zin is dat ook de voeding voor mijn blogs.

De buitenwereld ziet mij toch al snel als een flierefluiter. En de neiging van die buitenwereld is dan ook vaak om mij een extra werklast cq. inspanningslast op te willen leggen. Nu ben ik daar zelf bij, dus ik beslis uiteindelijk zelf hoever ik daar in meega. Maar energie kost het wel om steeds uit te moeten leggen dat ik -anders dan het lijkt- echt wel werk verzet.

Thuis smeek ik erom de bovenboel te mogen doen. We hebben daar tegels in de natte cellen en verder laminaat. Vooral op zondagmiddag doe ik het graag. Ramen open, helder daglicht en stofzuigen maar. Je ziet de draden, haren en stofdelen in de zuiger gaan en je hoort de opgedroogde snottebellen tikken. En als dat gebeurd is dan volgt het dweilen. Vooral de wasbak en de tegels er omheen geven voldoening. Dat leuke geldt ook voor de extra boodschapjes. Wat is er heerlijker dan zaterdagmorgen rond 10.00 een uurtje te winkelen. Eerst krant kopen, snuffelen bij de boeken en op de markt bij de vis. Even door de Hema en een dure modezaak, wat plasmaschermen aangapen en weer naar huis met de  boodschappen. Het aanrecht schoonmaken, ook zoiets. Ik geniet echt van het glimmende welriekende granito. Bij de verdeling van de verdere werkzaamheden sta ik dan toch al snel in de min omdat het verrichte werk niet die uitstraling van "werk" heeft maar van een vlucht of een lolletje.

Op het werk gaat het eigenlijk net zo. Ik ga niet getormenteerd door het leven en ook niet door het werk. Veel zaken moet ik "aan elkaar knopen" of regisseren. Ik zie in mijn omgeving best veel mensen uren serieus vergaderen en soms maak ik er ook deel van uit. Maar meestal lukt het me om gebruik te maken van het moment. Je komt iemand tegen op de gang en dan doe ik en passant snel zaken, zulks gelardeerd door een of meer opmerkingen, waardoor er al snel sprake is van een sketche; er wordt een mailwisseling aangekondigd of een afspraak gemaakt over budgetten. Of de kamer van wijkmanagers, waar ik vaak zo maar kom binnenvallen met altijd wel een opmerking over iets onbenulligs, het spleetje in de tanden van de vorige assistente, de schaal glimmend fruit op tafel o.i.d. Maar ik heb (of soms ben-) daar tussendoor altijd wel gecoördineerd, gefaciliteerd, gecoached, geregisseerd of onderhandeld, blijkt achteraf. En tussendoor werk ik gewoon braaf achter de PC. 

Ook de meest serieuze of ook saaie vergadering vergadering heeft wel iets aardigs in zich, Doorgaans weet ik door ervaring waar ik mijn punt moet maken dan wel moet meedenken of reageren. Dan houd je veel tijd over voor gedachtenkronkels al is het alleen maar de verbazing over juist die saaiheid of serieusheid of  ik dwaal in gedachten af naar bijvoorbeeld die Zeister personeelsconsulente, waar ik me tot de dag van vandaag afvraag of ze een braaf paardenmeisje is of een feestbeest. 
 

De meest scherpe kantjes zijn er wel wat vanaf. Ik ken sinds een coachingstraject de situaties nu waar ik een wat meer serieuze rol moet inzetten. Een hele enkele keer denk ik weleens "toch nog maar wat serieuzer?" Maar ja, ik ben bijna 51 en heeft dat dan nog zin? Als ik dan denk aan mijn toekomstige overlijdensadvertentie twijfel ik niet lang.

"Onze organisatie verliest een toegewijde en plichtsgetrouwe werker" 

Hmmmm……  Neen
dan toch liever:   

Hij had lol in zijn werk en zijn leven, onze organisatie is blij daar deelgenoot van te zijn geweest"

Advertenties

Over renescheffer

Twitteraar, blogger, Italie, Spanje, Vitesse, FC Wageningen, columnist, Vkblog. Zeister Magazine, Male model, PvdA, voetbal, reizen, ambtenaar, eten, politiek, Zeist.
Dit bericht werd geplaatst in rene-vkblog-2009-03. Bookmark de permalink .

25 reacties op Moet ik me schuldig voelen dan?

  1. Jaap van Nieveld Goudriaen zegt:

    Goed stuk, René. Maakte een deel van mijn in loondienst werkende leven ook deel uit van organisaties, maar zorgde er altijd voor dat ik mijn eigen toko creëerde. Verantwoording afleggen? Lees de jaarcijfers maar. :-))

  2. Beus zegt:

    Wat verschrikkelijk herkenbaar.
    Wil je dat laten?

  3. Theo Korthals Altes zegt:

    Leuk, maar wat is nou eigenlijk dat knagende schuldgevoel? Je lijkt me juist heel tevreden met je humorvolle houding in het leven.

  4. Theodorus zegt:

    Ik miste je al een tijdje, maar zie dat je het hartstikke druk gehad hebt.

  5. peter louter zegt:

    Leuke bril 🙂

  6. Rene Scheffer zegt:

    Jaap en Beus…Thanks, hoofddoel nr. 1 van mijn blogs: herkenning/erkenning.
    Theo KH…ach tis ook niet een echt zwaar schuldgevoel.
    Theodorus…een weekje van de wereld geweest, dochter R is 4 geworden en dat geeft veel gedoe en druk op werk ook en papadag bestaat niet meer, nu ze naar school gaat (alleen woensdagmiddag)
    Pl…U kent uw klassiekers.

  7. Beus zegt:

    Doel bereikt.
    Je kan ermee stoppen ;-))Reactie is geredigeerd

  8. Thera zegt:

    Da’s waar, zo kan het ook! Ik was het haast vergeten. http://www.youtube.com/watch?v=VQ7kfpc6HBE&feature=related

  9. ceesincambodja zegt:

    Mijn favoriete collega.

  10. Gijs zegt:

    Elke aktie wat niet het meeste plezier geeft is ontkenning.
    Geeft het plezier, doorgaan en geniet.

  11. fred van der wal zegt:

    prima dat je voormalige assisstente een spleetje had, altijd makkelijk om de niet afgehandelde poststukken in door te stotenReactie is geredigeerd

  12. paco zegt:

    Geweldig weer. Genoten!

  13. Aad Verbaast zegt:

    Een goede indicatie voor een organisatie die draait als een naaimachinetje is dat er veel gelachen wordt en mensen zichzelf een beetje kunnen relativeren. Dat kan je gelukkig beide!Reactie is geredigeerd

  14. kuifje simon zegt:

    Heerlijk !!

  15. Annelies zegt:

    Humor is zo belangrijk, houden zo, met plezier gelezen!

  16. de Stripman zegt:

    Mooi verhaal ! Werken met plezier is toch echt plezieriger…;o)

  17. Paul Delfgaauw zegt:

    @ Rene,
    Boeiend weblog – leuk zo’n dochter die meekijkt! 😉 Die begint binnenkort vast haar eigen blog.
    Dag!

  18. Jim Hasenaar zegt:

    dat ik -anders dan het lijkt- echt wel werk verzet.
    Hoezo?
    Je bent toch een ambtenaar van beroep!
    Kromme bezemstelen en zo…

  19. Mo zegt:

    the true spirit:-))

  20. Rene Scheffer zegt:

    Thera… leuk filmpje, ga hem op rustig moment helemaal afkijken, ben dol op Bert en Ernie
    Zoe Gijs, Kuifje, Paco, Mo, , Stripman, Annelies en Cees…Thanks!
    Fred…altijd lachen, uw reactie.
    Aad V….is zo, maar als ze allemaal zo waren als ik?
    Paul D….nu net 4 zit ze al aan de Nintendo DS, maar we proberen te doseren.
    Jim….u is zeker van het vrije beroep of bedrijfslevenReactie is geredigeerd

  21. Olga zegt:

    Heel herkenbaar René! En wat goed geschreven!
    Dank je voor de spiegel.

  22. Sandra zegt:

    Genoten!
    Schijt aan Taylor! Leve René! 😉

  23. Rene Scheffer zegt:

    Olga…..
    Thanks. Maar je bent nog jong, 20 jaar geleden was ik nog niet zover.
    Sandrsa… Thanks, toch anders dan twee jaar geleden toen je als eerste reageerde op mijn eerste blog. Dat klonk minder vriendelijk 🙂

  24. Sandra zegt:

    Was dat je allereerste blog?
    Zo, dat was dan een lekkere binnenkomer van me. 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s