Kees Quint overleden – Erehaag op de Wageningse Berg


Het bericht over het overlijden van de oudkeeper van Wageningen las ik pas vandaag in Renkum in de plaatselijke Veluwepost. Het gaf vooralsnog maar een beperkte schok, ik was er door de drukte van vandaag met werk, boodschappen, ma en dochter welhaast laconiek onder. Ik vroeg me wel af of hij 1974 nog als eerste keeper had meegemaakt, het eerste seizoen in de eredivisie.  

Vanaf 1966 bezocht ik de FC Wageningen, eerst alleen de zaterdagmiddagwedstrijden van Wageningen 2 met mijn vader en vanaf 1969 ook de zondagmiddagwedstrijden van het eerste. Dat was de tijd dat Kees Quint in het doel stond.  

Ik las dat hij van 1957 tot 1972 (vanaf 1962 vast) in Wageningen 1 heeft gespeeld. De tijden van NOAD, Zwolsche Boys, Sportclub Drenthe, Velox, Elinkwijk, Limburgia. Ik hoor Frits van Turenhout nog precies om 16.30 uur nog zeggen, "En dan nu de Tweede Divisie:  NOAD – Limburgia 1-0;  Wageningen – Zwolse Boys 1-1;  RCH-AGOVV 2-1 etc"

Vanmiddag reed ik een uur na het lezen van de rouwadvertentie terug naar Zeist weer langs de Berg en toen kreeg ik toch een brok in de keel. Iemand als Quint, die 15 jaar lang op zondagmiddagen voor duizenden mensen heeft gekeept, lief en leed met spelers en supporters heeft gedeeld en daar mooie herinneringen aan heeft en dan zijn die weg.

En dat stadion zelf. Het staat er eigenlijk alleen voor degenen die al 18 jaar vechten voor het behoud, waaronder met name ook Quint en vele oud supporters, zoals ik.

Ik weet nog bewust van de winter 1971 /72, dat moet dus het laatste seizoen van Quint  zijn geweest. De tijd dat er verplicht hekken langs de velden kwamen. De 3-1 Wimke Meyers (prachtige lob) tegen Heracles ergens in januari 1972 staat me bij.

Vaag zie ik de gestalte van Quint voor me. Fors dat wel, maar wel atletischer ogend dan bijvoorbeeld Stuy of Schrijvers. Ik weet nog uit die tijd dat hij gewaardeerd werd. Het was geen topkeeper maar wel een zeer waardevolle voor de Tweede en de Eerste Divisie. Hij werd niet uitgefloten na een misser.Het was ook een geboren Wageninger. Vaak sleepte hij de ploeg erdoor. Later in 1974 werd Bert van Geffen de doelman. Gelukkig heb ik het boek "De onneembare Veste" nog liggen. Voor mij ongeveer het enige boek dat zich leent voor meer dan eenmaal lezen.

Ik lees via internet een intervieuw met Quint uit De Gelderlander uit 2006

"Het plakboek is de stille getuige. In 1972 sluimert in de knipsels het afscheid van een sporticoon. „Ik was 32 jaar en had een kapotte knie. Intussen was Wageningen weer tweededivisionist, na de degradatie in 1969. Achteraf was een operatie fnuikend voor me. Er werd te veel van de meniscus weggehaald en daardoor kwam het nooit meer goed. Dat was zonde, zeker, maar ik had natuurlijk wel een heel mooie carrière meegemaakt. Ik had mijn droom beleefd, mijn top gehaald. Ik heb tegen Faas Wilkes (Xerxes) en Abe Lenstra (Enschedese Boys) gevoetbald. Dat kon niemand me toch nog afnemen?"  Zoals dat ook geldt voor De Berg. Nieuwe knipselmappen openen een nieuwe wereld. Quint gaat scouten voor de proftak en zet later Oud-FC Wageningen op. Waardoor de club ook na het faillissement een ziel blijft behouden. „De Berg is mijn levenswerk geworden", beseft Quint. „Ik kom er nu nog enkele keren per week als beheerder van het stadion. De Berg is een monument en dus moet het stadion ook overeind blijven staan. FC Wageningen gaat bij mij in elk geval nooit verloren." .



Van plakboeken wordt ik altijd wat verdrietig, zowel die van levenden als van doden.
Een plakboek en ook een fotoboek is iets dat inherent tragiek levert. Je houdt het bij voor jezelf, een zelf die ouder wordt en er uiteindelijk niets meer aan heeft en voor nabestaanden, die er op het moment van "plakken" nog niets mee hebben, maar ook voor hen zorgt de tijd ervoor dat dit anders wordt.

Quint is anders dan Gerdo Hazelhekke en Charley van der Weerd (ook ikonen van Wagningen) geen landelijke bekendheid geworden. Wel een local hero met grote waarde voor de plaatselijke gemeenschap ook na 1972. Het zou wel heel raar zijn wanneer er geen straat naar hem wordt vernoemd.
  

Een mooi afscheidsbeeld "Erehaag voor Kees Quint" vond ik in De Gelderlander: 
http://www.gelderlander.nl/voorpagina/devallei/4768742/Erehaag-voor-Kees-Quint.ece

Ik was van 1966 tot 1991 supporter van Wageningen: 
http://www.volkskrantblog.nl/bericht/107562

Advertenties

Over renescheffer

Twitteraar, blogger, Italie, Spanje, Vitesse, FC Wageningen, columnist, Vkblog. Zeister Magazine, Male model, PvdA, voetbal, reizen, ambtenaar, eten, politiek, Zeist.
Dit bericht werd geplaatst in rene-vkblog-2009-04. Bookmark de permalink .

6 reacties op Kees Quint overleden – Erehaag op de Wageningse Berg

  1. Tegenwind zegt:

    Graag gelezen. Ik heb in die periode alle voetbalcompetities intensief gevolgd. Van Wageningen ken ik alleen Charly v.d. Weerd. Keeper Quint is me niet bijgebleven.
    In welke klasse zou W. nu spelen?

  2. Rene Scheffer zegt:

    TW….Graag gedaan. Ik weet niet eens of de amateurtak nog bestaat. SKV, WAVV dat zijn de amateurverenigingen, geloof ik. Dat stadion laat me maar niet los, maar ja ik kom er 150 keer per jaar langs.

  3. Tegenwind zegt:

    Teleurstellende belangstelling.

  4. anoniem zegt:

    TW
    Was ook te verwachten.
    Soms schrijf ik voor de vaste bloglezers, soms voor het effect (aanbev.), soms voor mezelf en latere google lezers (zoals deze).
    Soms lukt het een voetbalthema zo mooi te verwoorden dat het wel universele waarde heeft zoals ooit over stadionmasten….

  5. paco zegt:

    Ik vind het weer een prachtige bijdrage, Rene

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s