Mijn lijstje van ideale uitvaartmuziek (ook voor zondagmiddagen)



Ik eindig met een lijstje maar eerst dit.
 
In de jaren ´70 vond ik de surfmuziek van de Beach Boys maar kinderachtig en simpel. Pas in de jaren ´90 begin ik het weer te waarderen, zeker na de comeback van Brian Wilson na een lange periode in klinieken i.v.m. psychische problemen. Zijn laatste CD SMILE (2004) is magistraal en ook zijn Live CD at the Roxy (2001) met veel oude nummers is prachtig. In 2007 bezocht ik zijn concert in de Amstel stage.
 
Ik ga terug naar 1988, ruim 20 jaar geleden alweer. Love and mercy is typisch een mummer dat nu in verassend beperkte kring bekend is maar dat over 20 of 30 jaar een klassieker zal blijken. De reden is de melodie die tijdloos en herkenbaar is en blijft hangen. Het nummer wordt gelardeerd met echo en prachtig galmende zang.
 
Dat laatste maakt het wat mij betreft ideaal als muziek bij een uitvaart. Bij mij mag deze vast op de lijst. De kinderlijke simpelheid van tekst en melodie maken het verteerbaar voor een groot en breed publiek. Het gegalm halkverwege zorgt voor een verwijzing naar het hemelse en is van een onaardse schoonheid. Een tearjerker van jewelste, al kun je juist ook weer afvragen of je zoiets de gasten op je eigen begrafenis moet blootstellen.
 
Luister en huiver! Liveversie van Brian Wilson
 
 
 
 
 
 
En nu we en passant toch al bezig zijn met het lijstje.
 
Ik popel stiekem om een lijstje samen te stellen, een lijst voor nabestaanden, al is het wellicht not done. Van lievelingsmuziek cq. muziek die ikzelf geschikt acht voor mijn eigen uitvaart. Dat hoeft niet eens de meest favoriete muziek te zijn maar moet dan wel de meest geeeigende uitvaartmuziek zijn. Met andere woorden het moet passen bij de gelegenheid en het publiek en dan zijn Heino of Deep Purple weer wat minder.
 
Anderen zullen dan zeggen "Ja maar je moet gewoon opgeven wat JIJ het mooist vindt en je niets van anderen aantrekken’. Maar ja "ik ben dan toch ik" en daarbij hoort dan weer dat ik er WEL rekening mee houdt, toch?
 
Maar als ik zo mijn leven beschouw en ik toetst het aan hetgeen bij een begrafenis verteerbaar zou kunnen zijn dan kom ik toch wel tot een aardig lijstje vol harmonieuze chicken skin music.

Mogelijke opties zijn

 

 
 
The Ronettes met "Walking in the rain"
 
 
 
 
 
Bread met "Aubrey" (Jaren ’70 gevoel ten tijde van eerste verliefdheid)
 

 
 
Mercurey Rev met `The dark is rising`
  
 
 
Eleanor Macevoy met "Ave Maria". Toch iets Kerks maar met stevige kritische toon.
 
 
 
 
Roy Orbison met `In dreams`. Prachtig nummer en film klassieker via 
`Blue Velvet` met Dennis Hopper.    
  

 

En als u zelf uit "mijn lijstje" zou willen putten, never mind, graag zelfs eigenlijk.

En even los van begrafenissen, het is natuurlijk ook daarbuiten een mooie lijst voor op een wat bewolkte zondagmorgen!

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Advertenties

Over renescheffer

Twitteraar, blogger, Italie, Spanje, Vitesse, FC Wageningen, columnist, Vkblog. Zeister Magazine, Male model, PvdA, voetbal, reizen, ambtenaar, eten, politiek, Zeist.
Dit bericht werd geplaatst in rene-vkblog-2009-09 en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

8 reacties op Mijn lijstje van ideale uitvaartmuziek (ook voor zondagmiddagen)

  1. Smokey Robbinson zegt:

    Geen onaardige selectie René, al wil ik er nu nog niet echt over nadenken…. toen ik via je link dan toch maar besloot te huiveren, deed hij het niet.
    Hoe vind je in deze "Who wants to live forever" van The Queen?

  2. Rene Scheffer zegt:

    SMR….
    Is inderdaad wat eng en naar ik hoop prematur, maar het mooie lijstje gaf de doorslag het toch te plaatsen.
    Bij mij doet ie het wel, de link.

  3. Klaverblad zegt:

    @ René, een andere wereld voor me, maar wel Roy Orbison herbeluisterd.
    Als ik tegenwoordig terugdenk aan het verleden, krijg ik een zeer onwerkelijk, vervreemdend gevoel.
    Was ik er toen ook al?

  4. Rene Scheffer zegt:

    KB…
    In die tijd van de beschreven muziek was je denk ik met andere dingen bezig, jonge kinderen, de politiek of de aanstaande VUT, Die vervreemding over vroeger ken ik nog niet echt, behalve als ik auto´s uit `die tijd`zie.

  5. paco painter zegt:

    Geen twijfel mogelijk voor mij; de Stones met its all over now

  6. Dianne zegt:

    Doors
    This is the end
    My only friend, the end 🙂

  7. Zelfstandig journalist zegt:

    Mercury Rev. Mooi! Voor mezelf in elk geval Ramses Shaffy met ‘Laat me’. Voor de rest is het inwisselbaar en varieert het van het ruigere werk (‘Aeroplane’, Smashing Pumpkins. Kan ik verder niet uitleggen. Te persoonlijk) tot aan het subtielere werk. ‘People are strange’ van The Doors. Eveneens heel persoonlijk.

  8. Rene Scheffer zegt:

    Dianne….
    Naast de tekst heeft ook de melodie wel wat, maar tis wat minimalistisch.
    ZJ….
    Mercury Rev, prachtige groep en verdient grotere zalen als Tivoli onlangs. Smashing Pumpkins, was bij concert in Vredenburg 10 jaar geleden, had geen kaartje en er was geen goede zwarthandel…dus weer naar huis, zal eens gaan luisteren op Youtube..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s