Ooit komt die dag – Organisatorisch afdruipen


Even overwerken op kantoor gisteravond. Na het eten, met de schoenveters los als teken van huiselijkheid en als uiting van de vrijheid om de keuze voor overwerk te maken. Het was druk in het gebouw. Mijn chef was er, een collega, een beleidsbabe en wat raadsleden. Ondanks dat alles heb ik anderhalf uur braaf gewerkt en dat om het verlies van de vrije woensdagmiddag op te vangen.
 
 

Om 21.00 uur toen ik weer naar de auto liep om naar huis te gaan gingen mijn gedachten naar de toekomst. Nu gaat het goed op kantoor en heb ik het naar mijn zin, maar dan? Ik had al de tweede keer deze week een uur overgewerkt en moest aan al die anderen denken, die dit ooit gedaan hebben maar uiteindelijk verzuurd zijn vertrokken of weggegleden uit onze kantooromgeving.   
  
Omdat ik al 29 jaar met veel plezier bij dezelfde baas werk (Ja, het kan!) heb ik al vier grote reorganisaties meegemaakt, in 1986, 1991, 1998 en 2009. Nooit werd ik er slechter van, integendeel. In 1998 heb ik er wel behoorlijk voor moeten vechten. Ook deze keer ging het goed, ik mocht kiezen uit twee mooie mogelijkheden.

“Hoe is het eigenlijk met jou na de reorganisatie?”
“Je hebt je positie behouden!”
“Je hebt er weer handig doorheen gelaveerd” of
“Anderen hebben minder geluk”.
 
Sommigen zeiden het met verholen jaloezie, toch heb ik me nooit triomfantelijk gedragen. Op enig moment kom je immers zelf ook aan de beurt, weet ik. 
 
Vaak hangt het moment van afdruipen niet eens af van je eigen capaciteiten maar van toeval. Het is toevallig JOUW afdeling waar de meeste processen moeten worden herschikt. Het is toevallig JOUW afdeling waar geen uitzondering wordt gemaakt op de nieuwe organisatorische kaders. En daar zit je dan. Natuurlijk zijn er qua competenties wat minpuntjes, maar niet meer dan bij anderen.
 
Je krijgt een brief thuis, die je angstvallig weghoudt bij je vrouw. "Ik zag een brief van de gemeente bij de post!" zegt ze. "Ow die heb ik al weggegooid, die was voor het kerstshoppen met de personeelsvereniging", antwoord ik zenuwachtig.  
 
Je wordt een week later bij je baas geroepen. “Je bent niet geplaatst maar je snapt inmiddels dat we je een ander voorstel gaan doen, tenzij je ervoor kiest om gebruik te maken van onze speciale regeling voor 62 plussers“ .
 
Op een dergelijk momenten schieten de successen door je hoofd, de vele PowerPoint presentaties, de complimenten van burgemeesters, het vele overwerk dat zo werd gewaardeerd, de persoonlijke toelagen en loftuitingen van collega’s. Je komt op een andere kamer, een ander gebouw, bij de projectassistenten was nog ruimte. Je voelt dat je collega‘s je meelijwekkend vinden. Je mag in de kantine nog wel bij iedereen aanzitten maar word nooit opgehaald.

Je beseft je op een dergelijk moment ook dat je het misschien anders had moeten doen. Je bent te lang gebleven. Je bent in een beroepsgroep terechtgekomen en blijven hangen, waar grote reorganisaties om de 8 jaar normaal zijn. Een gecalculeerd risico, waarover je niet moet zeuren.
 
Kantoortragiek zonder weerga. De de kans bestaat dat ik ook ooit aan de beurt kom. Een emotioneel vangnet maken lijkt me het devies. En hoe vertel ik het mijn dochter? Ze weet nu met 4 jaar oud weet dat ik “de burgemeester help“. Over tien jaar is ze 14 en pubert ze. Als haar vriendinnen dan vragen wat haar pa doet (voorzover dat op die leeftijd überhaupt interessant is) zal ze wellicht zeggen `Pffff die zit ergens op een kamer in een stille gang van het gemeentehuis, wat hij doet weet hij zelf niet eens, maar hij krijgt wel betaald en krijg behoorlijk veel zakgeld, de sukkel`.
 
Maar nu ben ik nog haar held (bevestigde ze me vandaag nog).
 
 
 

Advertenties

Over renescheffer

Twitteraar, blogger, Italie, Spanje, Vitesse, FC Wageningen, columnist, Vkblog. Zeister Magazine, Male model, PvdA, voetbal, reizen, ambtenaar, eten, politiek, Zeist.
Dit bericht werd geplaatst in rene-vkblog-2009-11 en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

13 reacties op Ooit komt die dag – Organisatorisch afdruipen

  1. fred van der wal zegt:

    Het kantoorleven is ingewikkelder en onzekerder dan ik ooit had durven dromen. Het lijkt ‘t
    kunstenaarsbestaan wel.

  2. Rene Scheffer zegt:

    Fred….
    `Regelvermogen` dat houdt het op kantoor goed leefbaar. Zodra je dat verliest is het ellende (voor mij gelukkig nog niet het geval).

  3. Klaverblad b.d. zegt:

    Mooi inkijkje en ironische analyse René.
    Je hoogtepunt moet nog komen.

  4. rachel_schrijft zegt:

    Regelvermogen, relativeringsvermogen en gevoel voor humor. En een snufje bevlogenheid. Dat houdt het meer dan goed leefbaar. Lijkt me overigens triest om met deze ingrediënten in een ‘stille gang’ terecht te komen.

  5. Rene Scheffer zegt:

    KB bd.
    Inkijkje is universeel en niet specifiek voor miin organisatie, al zijn daar ook wel gevallen. Dit is typisch een geconstrueerd blog. De dramatiek en tragiek en gang der dingen is helemaal waar/gemeend. Enkele details zijn wat door elkaar gehutseld of gefantaseerd. Het begin klopt weer wel.
    Rachel…
    Klopt en geldt voor jou en ook voor mij denk ik. Zal wel loslopen en zo niet dan maak ik er toch ook wel weer een feestje van, denk ik.

  6. ceesincambodja zegt:

    Een ‘niet job-hoppende’ held ben je dus, Rene; een laatste der mohikanen?
    Gefeliciteerd man.
    Ceesgegroetje

  7. Margreeth zegt:

    Was je altijd nog eerder weg dan ik dinsdag… Om precies 00.00 werd er afgehamerd! Lange zit weer.

  8. paco painter zegt:

    Voor je dochter blijf je altijd een held.

  9. Aad Verbaast zegt:

    Het enige wat zeker is verandering. Helden hebben we nodig.
    een zin die ik even niet kan vatten:
    "toch heb ik me nooit niet triomfantelijk gedragen". ??
    Dus heb je je wel altijd triomfantelijk gedragen?

  10. Prometheus zegt:

    [iets buiten de context van je blog weliswaar]
    Je werkt niet voor niks hard Rene, bijgevoegde link moet volgens mij compleet duidelijk maken waar jij en hopelijk al je andere collegee het voor doen!http://zembla.vara.nl/Afleveringen.1973.0.html?&tx_ttnews%5Btt_news%5D=19040&tx_ttnews%5BbackPid%5D=1972&cHash=f300261a43
    (Link werkt niet goed dus kopier de link handmatig, is afl –> PROCEDEREN TOT JE ER BIJ NEERVALT van 15-11-09)
    Inderdaad de burger moet centraal staan bij overheidsbeleid en niet de processen/procedurees (verstikkende) regelgeving en noem maar op.Niet de bonus,het schouderklopje van de burgervader of andersinds,maar een vriendelijke burger die trots is op zijn bestuurders moet jou de drive geven.
    Als gemeentes zich daar meer (of alleen maar) mee bezig zouden zijn dan kan jij vrolijk en fier op een relaxte manier je pensioen halen 🙂
    PS: ik zou een blog/jou visie over die zembla uitzending graag willen lezen! en ik zeg nadrukkelijk niet dat het niet jou drive zou zijn he 😉
    Grtz,

  11. Rene Scheffer zegt:

    Cees… ja en ik ben er nog trots op ook!! Thanks…
    Paco P. …ik hoop het, als jou het al lukt met al die dubieuze contacten 🙂
    Aad… en dan ben ik zeker de held, hoop ik; taalfout zal ik weghalen
    P…..ik werk een wat uitgebreidere reactie uit, volgt nog

  12. Rene Scheffer zegt:

    Margreet….ik was je bijna vergeten. Maar ik zat achter slot en grendel (voor de raadszaal) braaf te werken in het kantoordeel achter mijn bureau en dan is anderhalf uur op een dinsdagavond lang. Volgende keer kom ik wel een keer kijken..

  13. Rene Scheffer zegt:

    P… even zo.
    Mijn blogs zijn doorgaans niet helemaal serieus (voor zover ik me op het werk richt) met soms een serieuze ondertoon. Dus deze thematiek in een blog is gelet op mijn werk wat tricky in een blog.
    Ik heb flarden van Zembla gezien. Ik sta hier op de volgende manier in.
    Ik zie ook dat overheden steeds meer de neiging hebben om zich te verschuilen achter adviezen, advocaten en verzekeringsmaatschappijen. Helemaal fout. Ik weet wel hoe het ontstaan is. Bij verloren zaken wordt door het bestuur het heel snel naar de ambtelijke adviseurs gekeken. Een negatieve uitspraak van een rechter (die soms alle kanten op kan) wordt de ambtenaar dan aangerekend. En die dekt zich dan in met advocaten, adviescommissies etc. En het bestuur komt dat ook goed uit.
    Die adviezen zijn vaak eendimensionaal juridisch en dat heeft ook gevaren. Uit onkunde wordt een juridische interpretatie als de waarheid gezien en worden andere negatieve gevolgen bij het kiezen van die interpretatie genegeerd
    In mijn tijd als plv. voorzitter van bezwarencommissies heb ik daar altijd voor gewaakt. Een advies moet altijd een compleet verhaal bieden voor het bestuur. Niet alleen het juridische verhaal maar ook andere ingrediënten voor een totale besluitvorming, waaronder de maatschappelijke effecten en de effecten voor belanghebbenden. Dat wordt steeds moeilijker want ook de wetgeving verplicht steeds meer tot juridificering “beslissen op grondslag van het bezwaar“ maakt een totaal afweging moeilijker.
    Dat zelfde geldt voor verzekeringsmaatschappijen. Ook hier past een eigen oordeel dan wel een iets meer dan marginale toets.
    Maar de andere kant van het verhaal.
    Veel van de de opponenten van het openbaar bestuur zijn te verdelen (gedeeltelijk los van de casuïstiek in Zembla) in grofweg de volgende categorieen
    a. One issue belangenclubjes of -personen
    Zoals de strijd tegen de auto in de binnenstad. Alles moet wijken voor dat belang en dat met alle middelen, niet alleen politieke, maar ook formeel juridische en emotionele inzet.
    b. Not in my backyard houding
    De mensen wiens woning 20 jaar geleden zijn gebouwd in een weiland. Ook daar is destijds tegen geprotesteerd. Nu moet er in het algemeen belang van de gemeenschap een weg of een nieuwe woonwijk komen en dan zijn de rapen gaar! En met droge ogen blijven de randbewoners protesteren….
    c. Persoonlijk privaat belang
    De boer die een vergunning wil voor een lelijke stal voor 2000 varkens met alle negatieve milieugevolgen en vermindering van uitzicht van dien; jarenlange strijdt tegen de gemeente. De gemeente maakt een kleine vormfout en de boer wint de zaak en is de held van het dorp omdat hij toch maar de fouten van die stomme gemeente heeft aangetoond. Dat de gemeente handelt in het belang van de gemeenschap door die varkensschuurj niet toe te staan, vergeten de meesten.
    Dus….blijf altijd kritisch en verkneukel je niet aan het sentiment van de gefrustreerde burger. Kijk waar zijn of haar belangen liggen!
    Verder: hard werken, ok, maar met mate.
    In onze Calvinisctische cultuur hebben we zowel bij de overheid (ja echt) en het bedrijfsleven ongeveer de hoogste arbeidsproductiviteit van de wereld met onze lullige broodtrommeltjes voor de 20 minuten tussen de middag. Dus af en toe wat leuks tussendoor in de kantoortuinene en elders (whatever) moet kunnen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s