Meer dan toeval


De kans dat ik haar daar op die plek en dat tijdstip zou treffen was heel klein. Net de dag ervoor had ik me per mail bij mijn zus afgemeld voor een `weekendfeeest` volgend jaar.
  
Ik was gisteren net over de grens in Duitsland, Bocholt. Met vrouw en Rozanne wat winkelen. Ander eten, meer ruimte, vriendelijk en beleefd personeel, goedkoper etc. Eenmaal per jaar doen we dat.

 
Mijn ouders kwamen vroeger ook al graag in Duitsland. Emmerich, Bocholt en Kleve werden elk jaar weleens aangedaan. Ook omdat mijn pa daar dan pakken in een speciale `tussenmaat` kon kopen. Wij, mijn 4 jaar jongere zus en ik gingen dan mee. Later, toen we 14 of 15 waren, werd dat natuurlijk minder en bleven we thuis.
 
De arbeitseinsatz bracht mijn vader in 1942 of 1943 naar de omgeving van Bielefeld. Daar wist hij echter te ontsnappen (ik zal mijn vluchtgedrag dan wel van hem hebben) aan de bedoelde `inzet`. Hij kwam terecht in een bakkerij van “goede Duitsers”.
 
Na de oorlog had hij daardoor geen antipathie tegen Duitsland. Hij keek naar Zum blauen Bock en Hier und Heute en de Sportschau en vanaf mijn 35 ste (voor die tijd zet een mens zich doorgaans af tegen de voorkeuren van ouders) nam ik die voorliefde over in extreme vorm met voorkeur voor Alpentoppen, Heino, de schnitzelcultuur etc.   
 
 
Het feest van zus
 
Net deze week had ze ons en anderen uitgenodigd voor een viering van een jubileum met haar vriendin in 2011 met overnachting ergens in het land. Ik en mijn vrouw hadden er aparte beelden bij. In “een huisje met een activiteit” . Pompoenensoep maken? Wandelen in gebied zonder winkels? Macrodynamische vleesproducten eten? Ver weg en niet weg kunnen? We werden er onrustig van. En ik zou me in het verwachtte gezelschap wel eens tegendraads kunnen gedragen. Bovendien hebben we de laatste tijd steeds minder met langdurige familieverplichtingen en hadden het met enige schroom op vrijdag per e-mail afgezegd.
 

 
 
 
Zaterdag 15 mei 12.00 uur.
 
We zaten in Bocholt op het terras van “Mamba” (zie bovenstaande foto). We hadden nog geen trek en dronken er alleen wat. Opeens zag ik mijn zus gaan zitten met haar vriendin, 4 tafeltjes verder.    
 
Mij zus was 35 jaar niet in Bocholt geweest. De laatste keer was dus omstreeks 1975, toen ze een jaar of 13 was. En nu, voor het eerst sinds 1975 besluit ze naar Bocholt te gaan om te winkelen. Hoe groot is de kans dat ze juist mij daar dan zou tegenkomen?
 
Ze was met haar vriendin gaan zitten en hoorde wat vaag geroep van mijn kant, dat ze niet kon duiden. We stuurden Rozanne erop af. Zus en vriendin bleken blij verrast met het vrolijke nichtje, nota bene in Bocholt.
 
 
De e-mail en de schaamte
 
Al snel kwam het gesprek op het weekend en mijn e-mail. Ze vond dat ik het niet kon maken af te zeggen en nog wel per e-mail. Het zou geen groepshuis of tent worden, gewoon een keurige hotelkamer met extra bed. Het gezelschap zou gemêleerd zijn met ook meer kinderen en als we wilden konden we ook in de avond naar huis. Bovendien had ze zich al verheugd op een toespraak door mij.
 

Met enige schaamte zaten we daar en we melden dat ze toch op ons zou kunnen rekenen. Rozanne at nog mee van de het knoflookbrood op tafel en na een half uur gingen we weer. Op kantoor acteer ik redelijk succesvol Mr. Perfect maar in familieaangelegenheden ben ik niet heel sterk.
 
Later op de dag besefte ik dat het toch wel heel apart geweest was dat ik mijn zus juist in Bocholt en juist een halve dag na mijn afzegmail had ontmoet. 
 
Toen we weer op straat liepen zei ik tegen mijn vrouw dat dit voor mij eigenlijk de beste manier is om mens
en te ontmoeten (voor enkelen geldt dat minder dan wel niet), toevallig op een terras. Geen gedoe in huis met vooraf opruimen, gedoe met koffiezetten en gepraat en onduidelijkheid over het door de ander voorgenomen moment van vertrek
(waardoor dan weer niet bekend is wanneer ik met voetbal op TV weer kan Twitteren en VK bloggen).
 

 
 
   

Advertenties

Over renescheffer

Twitteraar, blogger, Italie, Spanje, Vitesse, FC Wageningen, columnist, Vkblog. Zeister Magazine, Male model, PvdA, voetbal, reizen, ambtenaar, eten, politiek, Zeist.
Dit bericht werd geplaatst in rene-vkblog-2010-05 en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

17 reacties op Meer dan toeval

  1. Theo zegt:

    Het blog bevat veel persoonlijke gegevens, in zekere zin onthullingen (hoewil ik inmiddels een insider genoemd kan worden).
    Je Duitsland-gevoelens en nog wel specifieke.
    En wat een toeval elkaar na zoveel jaar op die lokatie te ontmoeten.
    Je houding/instelling tegenover familieverplichtingen.
    De rol die je aanneemt op je werk (Mr. Perfect)
    NL-ers ontmoeten bij voorkeur familie & vrienden in de thuissituatie, maar uit mijn Toscane-contacten maakte ik op dat italianen eigenlijk alleen familie thuis ontvangen en voorts voor ontmoetingen een restaurant kiezen.

  2. ZWOLLYWOOD zegt:

    Vandaag hoorde ik ‘ dat je mensen waar je wat mee hebt, altijd zal ontmoeten’.
    Die ontmoeting is niet toevallig….het moet zo zijn, het hoort bij jou en degene die je ontmoet. Het is een teken….en past bij ‘ niets is toevallig’.
    Ik geloof daar wel in en heb in mijn leven wel vaak gebruik gemaakt van dit soort signalen.

  3. Rene Scheffer zegt:

    Theo
    Ik koos er altijd voor om mijn familie buiten het blog te houden. Mijn dochter en in iets mindere mate mijn vrouw uitgezonderd. Dit toeval vond ik toch te apart om niet te gebruiken. Daarnaast schrijf ik ook hier voornamelijk over mezelf en nu niet eens in positieve zin. Toch toestemming van zus gevraagd en gekregen. De `onthullingen` zijn weliswaar niet eerder in een blog genoemd, maar ook zeker niet heel bijzonder dan wel controversieel. En dat ontmoeten, de Belgen hebben dat ook, liefst in de kroeg.
    Zwolly…
    Ik geloof er eigenlijk niet in, want dan zou ik in allerlei ontmoetingen zomaar foute en mij welgevallige duidingen kunnen geven en anderen kunnen dan weer andere duidingen geven. maar in dit specifieke geval toch enige twijfel.

  4. Wattman zegt:

    = Ander eten, meer ruimte, vriendelijk en beleefd personeel, goedkoper etc. Eenmaal per jaar doen we dat.=
    Waarom niet vaker dan?? 😉
    Enfin, je verhaal is ontzettend herkenbaar! Ik woonde ook 35 jaar op nog geen 20 km van de grens. Van beide grenzen overigens.
    Maar we hadden wel altijd ‘de Duitser’ opstaan, ARD, ZDF. Zum Blauen Bock…jaaah! Met Heinz Schenk, het vleesgeworden Wirtschaftswunder….
    Leuk verhaal, bracht sweet memories naar boven. Om het maar eens in goed Duits te zeggen!

  5. Rene Scheffer zegt:

    Wattman…
    Thanks. Tis toch 105 KM.
    Maar je hebt gelijk. Duitsland pikken we wel mee met een Italievakantie. Eigenlijk zou het meest bij ons passen: eenmaal per jaar Kleve, eenmaal Bocholt en eenmaal een grotere stad als Dusseldorf of Munster. Maar op de Canarische eilanden koop ik wel " Der Spiegel" en "Reise und preise" en ook dat geeft rust en schept ruimte.

  6. Blutch zegt:

    Leuk verhaal.Kan me goed voorstellen dat je een beetje claustrofobisch wordt van vaste afspraken op lange termijn.
    Om Nederlanders op vakantie zoveel mogelijk te mijden haalde ik vroeger een duitse wintersportgids en een nederlandse. Dan streepte ik in de duitse alles weg wat ook in de nederlandse stond.

  7. ZWOLLYWOOD zegt:

    Ja , er geheel in geloven doe ik ook niet. Als ik namelijk iemand in mijn buurt zie die ik niet wil ontmoeten – of waarmee ik niet wil spreken- dan draai ik een zijweg in. Dus mijn stelling is wel betrekkelijk.

  8. iris kijkt zegt:

    God straft onmiddelijk. -))

  9. helena zegt:

    Het is wel heel toevallig!
    En soms kan je ook andere beelden hebben bij iets dan wat andere mensen voor ogen hebben dat is ook wel duidelijk. 🙂

  10. Rob Kruzdlo zegt:

    Wat een log…boeiend…A.B Groet Rob
    Tekst en foto’s ik zou er zo bij gaan zitten.

  11. Rene Scheffer zegt:

    Blutch…
    Thanks. Ik hou er niet van om me vast te leggen inderdaad.
    Slimme actie met die folders.
    Zwollly…
    Is maar beter ook anders raakte je in rare dingen verzeild
    Iris….
    Zo voelde het ook.
    Helena…..
    Een leermoment voor mij.

  12. Rene Scheffer zegt:

    Rob K
    Thanks. Verder zijn er in Bocholt niet veel grote terassen, Dit is wel de hotspot daar en je ziet iedereen voorbijkomen. Alleen ken je die mensen dan niet.

  13. paco painter zegt:

    Heb je niet even het feest van Bayern meegepikt?

  14. maria-dolores zegt:

    :-))
    in zo’n geval moet je altijd zeggen dat je natuurlijk zult proberen om te komen. dan kun je nog alle kanten uit…

  15. Bregje zegt:

    hahaha! toeval bestaat niet!

  16. Rene Scheffer zegt:

    Paco……Even denken. Berlijn was wel 520 km verder. Had ik in 4 uur gekund en was dus eigenlijk wel mogelijk, maar wat dan met vrouw en dochter?
    MD….Zo doe ik het normaal eigenlijk altijd ook.
    Bregje…..Dat bedoel ik.

  17. Wilma Dekkers zegt:

    Leuk blog, Rene.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s