`When you are a king` – over 1971 en mezelf


Soms brengt een muziekje op de radio je weer terug in de tijd en de realiteit. Recent werd ik door die muziek van toen hard geconfronteerd met het heden.
 
Muziek koppel ik vaak aan bepaalde situaties. De situatie waar ik het nummer `When you are a king` aan koppelde was de lange zomervakantie vol verveling en de zeeën van tijd in 1971. De muziek past ook wel bij die tijd, traag, melodieus en nog `weinig aan de hand`.
 
Ik was toen 13, zat in Ede op school maar woonde in Renkum. De lagere schoolvrienden in Renkum had ik wat losgelaten en de schoolvrienden in Ede woonden verder weg. In het dorp had ik nog wel twee vrienden maar al teveel omgaan met ze deed ik ook weer niet. Toen al had ik een beklemmend gevoel wanneer ze er waren. Na een uur of twee was ik het zat. Dan wilde ik mijn eigen dingen weer doen zoals huiswerk, TV kijken of de krant lezen (ja toen al) maar miste de botheid dat te zeggen, dus ontweek ik ze vaak.   
  
Het lied dat me zo terugbracht in de tijd was “When You are a King” van de `White plains`. Ik vond het en mooi, larmoyant nummer. Als een automatisme is het bij het horen van dat lied 12.45 uur in juli 1971. Het is een doordeweekse dag net na het eten met pa, ma en zus (in het uur dat mijn pa een uur pauze had van de papierfabriek).  Die dagen waren vaak windstil en droog en rond de 20 graden. Voor mij het ideale visweer, waar ik de dobber goed op het water kon zien. De radio staat aan en ik hoor het nummer. Ook ruik ik nog het deeg aan mijn vingers. Het was een mengsel van brood, maizena en custard. Liever dat dan maden of wormen.

 
Daarna pakte in dan de fiets en ging vissen in Renkum, bij de haven, bij de Noordberg, het Gat van Peelen of  de plas van Van Gelder links bij de pont. Het liefst alleen. Wanneer er iemand meeging duurde het vissen soms langer, moest er wordne onderhandeld over de visplek en kwam hij nadien nog bij mij thuis.
 
Ik was happy in mijn ledigheid en “allenigheid” en fantaseerde voor tijdens en na het vissen over van alles en nog wat. De jaren erna werd ik als vanzelf wat gesocialiseerd door huwelijk, verenigingsleven en andere sociale activiteiten. Ik liet me erin meevoeren, maar steeds tot op zekere hoogte. Een andere neiging van me om “dingen te laten begaan” zorgde er vaak voor dat ik in situaties kwam waar ik eigenlijk uit wilde. Kampeerpartijen van enkele dagen, langdurende verjaardagen, recepties en trouwerijen. Vaak wil ik dan na enige tijd weg, maar dat kon niet.
 
 
 
 
 
  
 
Soms zie ik mensen die dat niet hebben en van de ene groepsactiviteit naar de ander rollen. Mensen die niets liever doen dan lange avonden en nachten met vrienden zitten. Die ongecompliceerd genieten van gezelligheid, tegen anderen zeggen `joh, blijf gezellig meeeten` en voor wie de tijd geen rol speelt. Die op zondagavond laat thuiskomen, tanden poetsen en de volgende dag weer gewoon gaan werken en daarbij nog vrolijk zijn ook. Ik kan dat niet. De weekendkrant, de TV, de Sport, mijn laptop. Zonder genoeg daarvan word ik ongemakkelijk voor mezelf en anderen.   
 
Een enkel vriendenstel en soms familie kan ik langer dan een paar uur verdragen. Geheimzinnig doe ik er niet meer over. Mijn vrouw leert het tot op zekere hoogte accepteren. Ik geef nu ook graag graag toe dat ik mensen het liefst zie op een terras of in de tuin, op het werk, tijdens een lunch  met de regie in eigen hand.
  
Die muziek “When you are a King” en de eraan gekoppelde associaties maakte me duidelijk dat ik niet door internet of andere dingen ben verworden tot een “matig sociaal figuur”, want dat is toch wat ik ben, hoewel ik op het eerste gezicht sociaal en gezellig lijk. Het zit er gewoon al heel lang in.
 
Ik ben daarom ook het best in situaties waar mijn regelvermogen groot is, waar ik kan schakelen van het ene in het andere. In verenigingverband, in militaire dienst, op kantoor. Een bon mot voor de een, een luisterend oor voor de ander. Soms ook een spannende roddel of een gelezen column en dan in een zodanige context dat ik na enkele minuten of een half uur zelf weer wat anders kan gaan doen, zonder dat het voor de ander een affront is.
 
Ach, het heeft ook zo zijn voordelen. Die losheid van de dingen, het kunnen zweven op afstand, het buitenstaander zijn. Het geeft sneller inzicht en zonder dat was ik geen blogger/columnist.  
 
 

     
 

Advertenties

Over renescheffer

Twitteraar, blogger, Italie, Spanje, Vitesse, FC Wageningen, columnist, Vkblog. Zeister Magazine, Male model, PvdA, voetbal, reizen, ambtenaar, eten, politiek, Zeist.
Dit bericht werd geplaatst in rene-vkblog-2010-07 en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

9 reacties op `When you are a king` – over 1971 en mezelf

  1. paco painter zegt:

    Kan me het nummer goed herinneren.En die tijd toen ook. Was een heerlijke tijd

  2. fred v. d. wal zegt:

    Ja, ja, maar laatst had je nog in al je menslievendheid een voetbal willen schoppen tegen het achterhoofd van de bejaarde schilder Willink zonder enige reden. Nou, je mag als bejaarde schilder dus wel lelijk uitkijken als je in de buurt van René komt dat is mij duidelijk geworden. Erg, hè, eigenlijk, lieve lezer! Op het eerste gezicht een vredelievend mens die René, maar onderdehand!

  3. Rene Scheffer zegt:

    Fred, ja maar in uw verhaal doorkruiste Willink welbewist het grasveldje waar heel even werd gevoetbald. Bovendien had hij in die MW een foute vrouw, waarbij Yoplanthe zelfs nog verbleekt.
    Paco….Apart ook te beseffen dat ik die tijd van langgeleden bewust heb meegemaakt. Ook hoogtijdagen voor The Cats, die tijd.

  4. zelfstandig_journalist zegt:

    Je kunt op die manier ook niet veel mot met anderen krijgen :-).

  5. maria-dolores zegt:

    ik herken dat wel: zelf de regie willen behouden…
    ik wil het eigenlijk allebei: bij een groep horen, er mijn eigen plaats hebben, maar dan IN die groep toch weer min of meer kunnen doen wat ik zelf wil. en zelf bepalen hoe veel uur (of minuten of seconden…) ik me aan wil passen aan wat ‘de anderen’ willen… ‘k geloof dat dat ergens een taboe is, iets waar men niet graag over praat :-).

  6. fred v. d. wal zegt:

    René
    Daddiswelzo maar dan toch een zielige ouwe man molesteren, nee, dat gaat me te ver.
    Ik zou trouwens zelf ook niet dwars door een voetbalveldje lopen omdat het mij hinderlijk lijkt voor de voetballers.
    En dat wijf van ‘m was een verschrikking. Een opgeverfd hologig spook.

  7. Rene Scheffer zegt:

    ZJ…Ja en neen. Geen mot, maar weer wel mot met degenen die de houding niet accepteren
    MD…Jou een beetje kennende op dit blog verbaast het me niet. Voorwaarde voor een dergelijke houding is wel dat je jezelf een beetje kan vermalken, desnoods met niets.
    Fred….Neen, zelf zou ik ook geen bal tegen hem getrapt hebben, wellicht had ik wel hinderlijke looplijnen uitgezet en `per ongeluk` tegen hem aangelopen. Mijn afkeer van MW. komt voor een grootvdeel door jouw beschrijving in een erder blog!

  8. maria-dolores zegt:

    @Rene,
    ja, maar als anderen je ‘vermaken’ met dingen die jou helemaal niet interesseren, daar heb je op de lange duur ook weinig aan… fotograferen heeft in dat opzicht wel wat: je bent samen met anderen, maar doet een groot deel van de tijd toch je eigen ding.

  9. Rene Scheffer zegt:

    MD
    Ja maar met fotograferen heb ik dan weer niet zo veel
    Maar ik snap je punt, Het ligt voor een groot deel ook aan mezelf en niet zozeer aan de anderen.
    Ik ben ook een zapper, typisch mannelijk. In feite ben ik dan irl ook een zapper. Denk dat stiekem veel meer mannen zo in elkaar zitten als ik en iets minder vrouwen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s