Mijn stress van ´schoolpleinmoeders`


Natuurlijk zullen ze bruine benen hebben de schoolpleinmoeders, augustusbruin. Dat wil zeggen zonder rode puntjes, wit eeltige hielen en ander oneffenheden, zoals je die in april ziet. Aan de kleuropbouw van bruin en witte tinten in het decolleté zie ik of het een toplessstrandmoeder is of niet.
 
Eigenlijk maakt dat me allemaal geen bal uit, maar ik kan niet voorkomen het toch onwillekeurig op te merken. Knappe vrouwen blijven knap, wellicht ietwat ordinairder zelfs, wanneer ze te bruin zijn. Lelijke vrouwen kunnen er opeens mee door. Augustus nivelleert.
 
Maar het zijn niet alleen dit soort gedachten, die door mijn hoofd spoken. Een soort van vreemde gespannenheid heb ik de laatste dagen. Dat de scholen weer beginnen ging vroeger langs me heen. Alleen die spandoeken `we gaan weer naar school` merkte ik op met de gedachte `laten ze vooral zelf uitkijken`. Als vader weet ik nu wel beter.
 
Dochter Rozanne is vijfenhalf en ze gaat naar groep 2, waar ze een van de oudsten is in de combinatieklas 0,1 en 2. van de gezellige en mooi gemêleerde RK basisschool in de buurt.
 

Als 52 jarige `eerste leg` schoolpleinvader was ik vorig jaar in het begin best onzeker. Waar moet ik staan en wie zijn degenen met wie ik een babbeltje wil maken en durf ik dat wel?  Na een tijdje had ik mijn draai gevonden en wist ik wat ze aan hen had en zij aan mij. Wel waren er ook ouders die ik zelden of nooit sprak. Misschien vonden ze mij een vreemde snoeshaan, een oude zak. Sommige moeders hadden mijn dochter kunnen zijn.
 
Mijn vooroordelen werden ook doorgeprikt. De moeder van Marokkaanse afkomst die ik sprak bleek opeens nog beter ABN te spreken dan ik en bleek zelfs ooit mijn collega te zijn geweest. Dan was er nog de moeder, waarvan ik dacht dat het een typische broedkipmoeder was die alle tijd had, blijkt het een dame te zijn me topbaan in de bankwereld. Met een andere moeder lag ik vorig jaar al een keer onverwacht en ombedoeld op een handdoek aan een meertje.
 
En weer een ander schatte ik desgevraagd in als fysiotherapeute of docente en blijkt het een doctor op de universiteit te zijn in een voor een man best delicate wetenschap, waarvan ik haar proefschrift ademloos heb gelezen.
 
En dan zijn er nog de moeders die ik ergens van ken. De ex collega, de ex van, de aanstaande van, de moeder uit de buurt etc. Mijn vrouw heeft minder last van dat soort dingen, ze is eerder het tiepe van `op en neer` of `heen en terug` breng moeder.
 
Aan de vorige juf H. was ik gewend geraakt. Uiteindelijk wist ik wat ze van me verwachtte en daar ik hield me aan. Ze wilde niet dat ik (soms samen met een andere vader) de kinderen te druk maakte met te wild gespeel en gepraat. Soms wist ik een glimlach bij haar te ontlokken maar ook verwarring wanneer ik na het eerste 10 minutengesprek aan juf H vroeg “Hebben wij het goed gedaan? Hebben we de goede vragen gesteld?  Voor mij is dit allemaal ook nieuw!”
 
Nu een nieuwe juf, juf D., een vrolijke en uitbundige juf. Verder weet ik er weinig van anders dan dat ze vorig jaar getrouwd is blijkens de foto’s op de website van de school.
 
Ik bedenk me nu dat de ouders waar ik weleens een praatje mee maakte met hun kind mee gaan naar groep 3, met andere ingang en ander schoolplein. Bij het parkeren van de auto heb ik nog kans ze kort te groeten en dat is het dan. Volgend jaar pas, wanneer Rozanne naar groep 3 gaat, zie ik ze weer op het schoolplein.
 
En ik sta daar dan vanaf morgen met ouders die ik vorig jaar hautain ben voorbijgelopen, die ik niet heb gegroet en waarvan ik een idee in mijn hoofd had dat ze een soort tokkie zouden kunnen zijn of juist de mooiste moeder van het plein.  En dan die vaders, de één met mooi pak of T- shirt en tatoeage, soms met een foute auto. Maar is het allemaal wel wat het lijkt?  
 
Dochter Rozanne reageerde net op de mededeling dat ze morgen weer naar school met ´Ow is het morgen al?`  
 
Voor momenten van desolaatheid heb ik gelukkig sinds kort mijn nieuwe smartphone en kan ik mijn onzekerheid en aandachtsbehoefte lekk
er wegtwitteren.

 
 
 
Naschrift
In werkelijkheid was het erg, heel erg. Geen enkele bekende ouder, alleen op het andere schoolplein. Regenachtig, donker, nieuwe juf, een dochter die geen knuffel meer nodig heeft. Ik voelde me desolaat. 
 
 

Advertenties

Over renescheffer

Twitteraar, blogger, Italie, Spanje, Vitesse, FC Wageningen, columnist, Vkblog. Zeister Magazine, Male model, PvdA, voetbal, reizen, ambtenaar, eten, politiek, Zeist.
Dit bericht werd geplaatst in rene-vkblog-2010-08 en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

19 reacties op Mijn stress van ´schoolpleinmoeders`

  1. Klaverblad zegt:

    Heerlijke (voor)beschouwing voor op het plein als eerstelegvader, die slechts kan vermoeden hoe hij door eigenbaanmoeders wordt beoordeeld. Ik weet nog uit mijn tijd hoe de kleuterleidsters, onderbouwjuffen ons hilarisch konden vermaken met wat zich op het schoolplein met brengouders -vergeet de brenggrootouders niet- afspeelde. De sociale interactie en negatie wordt nergens manifester.
    Je blog kan zo naar Ouders-van-Nu of Het Schoolplein.
    (Mijn eigen PC is gecrasht, dus reageer ik vanaf een andere met beperkingen, de komende tijd)

  2. zelfstandig_journalist zegt:

    Openingszin voor het eerste contact met die vorig jaar genegeerde ouders: ‘Hebben wij elkaar niet al eens eerder gezien hier?’

  3. Rene Scheffer zegt:

    KB
    Thanks.
    Vervelend van die crash. Snel een nieuwe schat ik in. Reparaties zijn duur en nieuwe steeds beter en goedkoper. Niet eens zo moeilijk dit blog te schrijven. Is precies zoals het zich in mijn hoofd vastzet en zo schrijf ik het op, wat aangedikt, dat wel.

  4. Rene Scheffer zegt:

    ZJ
    Als dan die andere moeder dan maar niet reageert met `Hoezo, hebben mijn borsten ogen dan`.

  5. Aad Verbaast zegt:

    Mag ik aannemen dat jij morgen een dagje vrij hebt genomen? Lijkt me heel waarschijnlijk dat je toch wel de schooluren nodig hebt om een klein beetje bij te praten met al die moeders die je zo lang niet gesproken hebt. En nog maar te zwijgen over de kennismakingsgesprekken met die vrouwen die je nog niet kent.
    Wordt een druk dagje! ;-))

  6. Tomaz zegt:

    Leuk stuk en oh zo herkenbaar. Voor mij is het alweer ruim 15 jaar geleden dat ik mijn kids wegbracht en ook tussen al die vaak trotse jonge pa’s en ma’s stond. Een showcase, elke ochtend weer, want iedereen wilde haar/zijn wurm optimaal gepoetst opdienen. En dat het samenscholen van die ouders bij sommigen diepere verwachtingen had, bleek toen een van de moeders mij even apart riep en en passant meldde dat ze verliefd op me was. Grijns. Helaas voor haar paste ze niet in mijn profielschets…

  7. Kitty Schoenmakers zegt:

    Succes dan maar……..
    Zal best meevallen, die nieuwe ouders.
    En als er zoveel topbaanmoeders rondlopen dan kunnen er maar beter ook wat tokkies bij komen.
    Anders krijgen de kinderen een verkeerd beeld van de maatschappij :))

  8. Rene Scheffer zegt:

    Aad V….
    Heb pas op dinsdag echt voor het eerst wegbrengdienst. Mijn verhalen zijn meestal 90 tot 95 % werkelijkheid en de rest fictie. En ik neem de tijd…
    Tomaz…
    Zoiets zie ik bij mezelf nog niet gebeuren, een verliefde moeder
    Maar showen….dat heb ik dan weer niet. Mijn dochter is dermate grappig-mooi dat is ze soms meeneem met ongekamde haren en zonder diadeem.
    Kitty…
    Je hebt gelijk, Het is ook mooi gemeleerd op die school..
    Ik denk ook wel dat het mee zal vallen. Soms dik ik de dingen iets aan.

  9. cor3306 zegt:

    leuk voor mij om te lezen; schoolpleinmoeders- en vaders hadden we in mijn tijd niet; ouders zag je vrijwel nooit bij school, laat staan op het plein of in de klas( later op de scholengemeenschap haddden we wel bibliotheekmoeders)mooi stukkie Rene!

  10. paco painter zegt:

    Zelf haal ik soms mijn kleindochter van school.Dan zie ik mensen afstand nemen, wijken.GEsprekken verstommen.Wellicht omdat ik een koptelefoon opheb.En meezing met de muziek.
    Daar houden moedrs op een schoolpelin niet van.Dat is buiten de dagelijkse gang van zaken.

  11. Blew zegt:

    Spannend zo’n nieuw schooljaar. Alles is nog mogelijk.

  12. Rene Scheffer zegt:

    Cor…
    Thanks…
    Bibliotheekopa kan ik worden als ik over 12 jaar met de VUT kan
    Paco…
    Brrr, ik probeer me nog redelijk aan te passen. Ik ga eens denken of ik iets kan verzinnen, dat buiten de dagelijkse gang van zaken past. Ik ben te weinig een echte outcast. Als ik al te raar doe zullen ze eerder minzaam lachen.
    Blew….
    Dat is zo, zeker zo. Spannend uiteindelijk vooral voor dochter, toch wel. Ik red me wel ondanks de wat aangedikte stressvrees.

  13. Rene Scheffer zegt:

    Krijg net een RT@ tweet die luidt: "Oei, is het verstandig dat ik die column lees? Ik ben ook een schoolpleinmoeder, en nog wel op dezelfde school…."
    Komt dan wel weer erg dichtbij.

  14. Hanna zegt:

    Oh nou, de ene schoolpleinmoeder heeft vooral ook last van andere schoolpleinmoeder. Te jong, te oud, te hip, te slonzig, te weet-ik-veel-wat…
    Toen ik net doorgedrongen was tot dat soort vond ik het echt de moeite waar voor een onderzoek voor een Cultureel Antropoloog. Wat een toestanden op zo’n schoolplein!
    En het went nooit…

  15. Catharina Anna Maria van Vliet zegt:

    Grappig om te lezen,
    en om te zien dat ook al ben ik 3 jaar jonger,
    ik deze fase na 18 jaar afgesloten heb.
    Jongste zoon begint over een paar weken in de brugklas.
    Één jaar School-met-de-bijbel in Lunteren,
    17 jaar Vrije School in Ede en Zwolle.
    een wereld van verschil,
    maar niet zo groot als je zou verwachten.
    Daar in het buitengebied van Lunteren, het SGP bolwerk
    stonden ook spijkerbroek moeders voor het hek.
    en tot mijn stomme verbazing ging het soms over
    voorbehoedsmiddelen, spiraaltjes,
    toch zwanger en abortus……..

  16. Catharina Anna Maria van Vliet zegt:

    ps je schrijft heel eerlijk hoe je naar de borsten kijkt.
    Maar sta je er ook bij stil hoe de jonge moeders tegen een 50+ vader aan kijken? Of negeer je dat liever?

  17. paco painter zegt:

    @Rene, dat doen ze bij mij toch al.Als je de 50 gepasseerd bent kan je dat nog weinig schelen, dus er is hoop voor je

  18. Rene Scheffer zegt:

    Hanna…..
    Ik herken alles, maar ik slee+ er wat mee, dan blijft het leuk.
    CAM
    Leuk beeld uit Lunteren
    Hoe anderen naar mij kijken? Ik nu ook borsten!
    Ben ik eigenlijk immuun voor. Na je 50 ste vind je het allemaal wel best. Zie war Paco P zegt.
    Paco….
    Heb ik nu reeds ook al. 50 plus onaangedaanheid.

  19. Dokter Spok Revisited zegt:

    René, wat die knuffel aan je dochter betreft: er is nog hoop hoor. Ook mijn oudste wilde ergens in groep 3 even geen knuffel meer, toen ze zich kennelijk afvroeg wat haar klasgenoten daarvan zouden vinden. Misschien had een klasgenoot eens een opmerking gemaakt. Ik heb het zo gelaten, en een maand of wat later begon dochter uit eigen beweging weer met de afscheidsknuffel, zelfs tot en met groep 4. Een knuffel die ik ongaarne mis, natuurlijk. En ik ben niet eens vijftig!
    Catharina: Ik heb werkelijk geen idee wat René aan zou moeten met informatie over hoe ‘jonge moeders’ (die zijn er nauwelijks nog in Nederland) tegen een 50+-vader aankijken. Bedoel je dat een 40+-vader wél naar vrouwenborsten mag kijken een een 50+-vader niet? Of staat je opmerking los van die borsten en moeten 50+-vaders van jou sowieso iets beseffen, iets doen of juist iets laten? Wat dan?
    Gelukkig heb ik nog vier jaar respijt. Dat zijn heel wat borsten.
    (Dat laatste is natuurlijk een grapje, schrijf ik er maar voor de zekerheid bij.)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s