"Het was gewoon een aardige man"


Het overlijden van Coen Moulijn en de commentaren erbij zorgden ervoor dat ik weer ging nadenken. Nadenken over hetgeen na overlijden van iemands aardse bestaan blijft hangen bij nabestaanden en anderen.
 
Moulijn was een hele goede voetballer. Een van de beste linksbuitens van de wereld in zijn periode van 1955 tot 1972.  Daarnaast was hij een aardige en zelfs lieve man, volgens de velen die hem kenden. Hij was toegankelijk en bescheiden en hield van zijn familie en thuisbasis Rotterdam. Dat spreekt veel mensen aan. Moulijn was geen globetrotter, opschepper, geld- of vrouwenjager. Hij had zelfs wat angsten. Angst voor verre reizen, voor vliegtuigen en ook angst dat een voorzet niet goed zou aankomen. Hij was geen man voor rotstreken en pesterijen zoals andere ex Feijenoorders als Schouten, de Kruiver en De Wolf
 
Ik dacht erover na wat er zou zijn gebeurd als hij een geen aardige man zou zijn geweest. Een man met sterallures, iemand die zich zeer onbescheiden in de schijnwerpers zet en allen praat met hen waarvan hij beter kan worden, iemand die te onpas en te onpas kritiek heeft op zijn club Feyenoord. Natuurlijk was hij ook dan met vele pagina’s in het AD geëerd maar toch een enkele pagina minder, schat ik in.
 
Het doet me opeens denken aan een rouwadvertentie die ik een jaar of 15 las in een Zeister krant. Er was een gepensioneerde bankier overleden en in de advertentie van nota bene zijn familie stond als enige onderschrift “Hij was een bankier in hart en nieren”. Het was nog ver voor de bankencrisis maar toen al walgde ik ervan. Zou die man gewoon zuinig zijn? Zou het iemand zijn geweest die van weinig geld meer geld kon maken?  Het zou je maar overkomen dat je meest in het oog springende eigenschap de manier van uitoefening van je beroep is. Hoe zou iemand dan thuis zijn, vraag je je dan af. Ook bezig met bankzaken en op zondag het vlees snijden?
 
Het zit in mij om enige aardigheid belangrijk te vinden. Iemand die veel presteert, die successen oogst, die een groot leider is van een natie, maar die gewoon onaardig is, daar heb ik niets mee.  Mahatma Ghandi trok zich weinig aan van zijn familie/naasten, hij was vooral bezig met een hoger doel. De persoon Ghandi zal mij daardoor nooit kunnen raken. Op een schaal van 10 geeft onaardigheid wat mij betreft direct 3 strafpunten.
 
Naar mezelf kijkend dacht ik vroeger altijd, ach als ze me maar aardig vinden, dat is pas belangrijk. Nu was ik 15 jaar geleden denk ik iets aardiger dan nu. Een aardigheid die eerder ook was ingegeven uit angst voor confrontatie  en gedoe, een zekere luiheid. Ik ben nu grosso modo nog wel een aardig persoon maar niet meer altijd en overal. Mijn aardigheid is er wel maar is niet een zodanig in het oog springende eigenschap dat dit na overlijden breed uitgedragen zou moeten worden. Een groot voetballer ben ik evenmin geweest en als ambtenaar ben ik redelijk geslaagd, maar geen topper en als familieman scoor ik redelijk maar zeker geen top. Ja wat blijft dan over? “Hij kende perioden van succes als VK blogger” …zoiets. Maar dat is het nu ook weer niet.
 
  Al denkende komt de vraag op of
  iemand  überhaupt mag worden geëerd
  voor zijn of haar aardigheid. Alsof je er
  voor kunt kiezen om aardig te zijn,
  wat naar mijn mening niet zo is. Een
  mens is zoals hij is en is gevormd door
  genen, opvoeding en omgeving. Alleen
  scherpe kantjes kunnen wat af- of 
  bijgevijld worden schat ik in.  De
  geniale linksbuiten Piet Keizer van Ajax en gedeeltelijk generatiegenoot wordt als persoon wat minder aardig gevonden dan Moulijn. Hij is wat nurks en brommig, minder makkelijk benaderbaar en onvoorspelbaar. Hij is daardoor ook wat minder populair bij het grote publiek. Moet hij tezijnertijd gestraft worden voor zijn nurksheid? Dat gaat naar objectieve maatstaven te ver maar toch heeft het allemaal zijn weerslag. Er zal niet zo snel een stadion naar hem worden genoemd, denk ik. 

 
Terug naar Coen Moulijn. De combinatie van zijn persoon en voetbalkwaliteiten zijn groot genoeg om om het nieuwe stadion in Rotterdam zijn naam te geven.
 
 
 
 
 
 
 

Advertenties

Over renescheffer

Twitteraar, blogger, Italie, Spanje, Vitesse, FC Wageningen, columnist, Vkblog. Zeister Magazine, Male model, PvdA, voetbal, reizen, ambtenaar, eten, politiek, Zeist.
Dit bericht werd geplaatst in rene-vkblog-2011-01 en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op "Het was gewoon een aardige man"

  1. Blutch1 zegt:

    Coen Moulijn was vroeger mijn voorbeeld, vooral omdat hij op dezelfde plaats speelde als ik vroeger.
    Iets van hem zag ik nog terug in Bergkamp. Volgens mij ook een aardige man. Jouw aardigheid springt wel in het oog, als je dat tenminste aan blogs kunt beoordelen. Ik heb er zelf nooit moeite voor gedaan om aardig gevonden te worden. Ik ken natuurlijk een hoop aardige mensen, maar het zou me toch wat tegenvallen als ze aardig blijken te zijn om aardig gevonden te worden. Het lijkt dan een beetje op window dressing en daar heb ik eigenlijk een hekel aan.

  2. Rene Scheffer zegt:

    Blutch
    Inderdaad Bergkamp, zelfde bescheiden tiepe. Aardigheid, waarom is iemand echt aardig, ongeveinsd en klopt dat dan wel. En welke soorten aardigheid zijn er? Inherente, gemaakte, angstige etc? Op zich een blog waard.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s