Meer dan “de mama van….” ?


Is haar identiteit niet meer dan het zijn van “de mama van…”? In een reclamespotje wordt gesuggereerd dat moeders er van balen dat hun identiteit soms niet meer inhoudt dat het alleen maar zijn van “de moeder van…” Welke reclame het nu ook al weer was weet ik niet meer. Het lijkt me overigens een gevoel dat typisch iets is voor moeders en veel minder voor vaders.

“De mama van….” geeft mij vanuit het perspectief van het schoolplein juist heel veel positieve associaties:
– een bevestiging van verbinding tussen het geliefde kind en de ouder
– de prettige afwezigheid van overdreven gelaktenagels/hogehakken/botoxlippen
– het zijn van moeder, hetgeen een accentuering van vrouwelijkheid is
– het niet sexloos zijn, omdat het moederschap daar per definitie haaks op staat
– een gezonde afstand tussen de volwassen “de mama van…” zegger en de mamazelf
– het complex aan prettige activiteiten die verband houden met het zijn van huisvrouw (wassen, tennis, koken, tijdschrift, boodschappen, nagelkloven) past beter bij “de moeder van….” dan bij Marie Antoinette of Cecile.

Ik kwam op dit alles toen ik voor de zoveelste keer bij een speelafspraak op woensdagmiddag een van de namen van een moeder in de telefoonlijst van mijn smartphone moest zetten. Maar wat ga ik dan opschrijven. Is het nu in de contactenlijst bij de W, M of I?
– WendymoedervanIris
– MoedervanIrisWendy
– IrismoederisWendy

Doorslaggevend voor mij is de mogelijkheid snel te kunnen scrollen en gelijk te weten waar je moet zijn. De naam van het kind is eigenlijk altijd het beste aanknopingspunt. De naam van het kind past immers per definitie altijd bij dat kind. Dat is omdat het karakter van het kind zich als het ware invoegt in de naam en daarmee een logische verbinding maakt. De naam van de klasgenootjes van mijn dochter vergeet ik ook niet snel.

Bij de moeder is dat juist helemaal anders. Je wordt met haar geconfronteerd op het moment dat je haar leert kennen op het schoolplein en dan is ze al 30 of 40 of ouder. Haar naam heeft ze als kind gekregen, maar haar persoonlijkheid heeft zich in de jaren gevormd. Het kan een typische Natasja zijn en dan beklijft haar echte naam Annemarie niet. En als een typische Jozefine vreemd genoeg Sylvia blijkt te heten, dan kost het me ook moeite dat te onthouden.

Ik houd het er dus nog maar even in dat “de mama van…”

Voor de vriendjes en vriendinnetjes van mijn dochter ben ik altijd “papa van Rozanne” en voor veel moeders eigenlijk ook nog wel. Een enkeling weet wel dat ik Rene heet, maar zo word ik zelden genoemd. Waarom dat is weet ik niet, ik schep geen afstand. Misschien is het de leeftijd omdat sommige moeders qua leeftijd mijn dochter hadden kunnen zijn. Ik vind dat wel prima zo. Als een van de moeders plotseling “Rene” zou gaan roepen, zou dat argwaan opwekken. Zouden ze wat van me willen…?

Advertenties

Over renescheffer

Twitteraar, blogger, Italie, Spanje, Vitesse, FC Wageningen, columnist, Vkblog. Zeister Magazine, Male model, PvdA, voetbal, reizen, ambtenaar, eten, politiek, Zeist.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

19 reacties op Meer dan “de mama van….” ?

  1. Je hebt vergeten sileconen tieten en kont.
    Maar allez:wat is nog steeds het belsngrijkste streven van vrouwen ondanks alle gelul van emancipatie/ Wat gaat voor alles ? Trouwen -of samenwonen- bij voorkeur met goed inkomen en dan koters maken.Als handenbinder, als ultiem doel. Gaat voor carriere, voor werk voor wat dan ook.
    Dat geldt voor merendeel van de vrouwen.
    Dus wat is er mis mee met de moeder van ……?
    Het is 95% zeker haar keuze….

  2. Mama van zal nooit bezwaren opleveren.
    De vrouw van kun je beter niet gebruiken.
    Vrolijke groet

  3. “de vrouw van” is eigelijk beter.
    Een man wordt mijn zijn werk aangeduid, (dus met waar zijn geld vandaan komt) en dus zou “de vrouw van” ook niet verkeerd zijn, ware het niet, dat dat klinkt als de hond van…
    En vrouwen blaffen toch niet vaak.
    Bijten ook niet
    Hoop ik…

  4. Catharina zegt:

    Ik was ook niet zo blij met dat “mamma van..” tot ik hoorde dat de kinderen naadloos op “pappa van..” en “oma van..” overschakelen.

    Ik probeerde wel bij ouders waar ik contact mee had om de juiste (achter)namen te gebruiken.

  5. Deze zeer irritante reclame is van TNT post, die op deze manier onderbetaalde, deeltijd postbezorgers probeert te werven. het is er een uit een serie.

  6. renescheffer zegt:

    Ow ja TNT, vergeten. Hele nare reclame inderdaad.

  7. Heb het niet zover gezocht omdat ik bleef steken in de gedachte (en wetenschap) dat “de mama van…” een gevolg is van het feit, dat kinderen een volwassene niet meer bij de achternaam (hoeven te) noemen. Vroeger ging je gewoon naar de buurvrouw, kreeg je een snoepje van Ineke Peters en straf van Meester van der Putten. Met tandpijn ging je naar tandarts Kleine en met buikpijn naar Dokter Bär. Papa’s collega was Meneer Vogels en de moeder van je vriendinnetje sprak je aan met Mevrouw van Balen.
    Oh ja, je had wel een tante Mien en een Ome Sjaak waarvan je de achternaam niet hoefde toe te voegen.

  8. Wat waren de achternamen “Janszoon” en “pieterszoon” en soortgelijke..
    Dus wat maakt het uiteindelijk uit?
    Roepen kan ook, op vingers fluiten ook; ze reageren wel, en dat is het doel toch?

  9. En soms reageerde iedereen.Als je in Duitsland een vol terras, en je wilde een plaats, dan liep je even rond met een bord met de tekst” telefon fuer herr Wiesental” Was zo de helft vertrokken…
    In den Haag werkt daty met de: de fiod…

  10. Theo Balvers zegt:

    Zoals jij vaak een heel alledaags thema weer tot een lezenswaardig blog kan maken is echt een kwaliteit..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s