Schoolpleinmoeders – de verzadiging


De laatste tijd betrap ik me er zelf steeds meer op. De meeste moeders (en vaders) in de klas van mijn dochter ken ik niet echt. Ik doe er ook geen moeite meer voor.

Enkele weken geleden werd ik met mijn botte gedrag geconfronteerd. Ik liep door de Albert Heijn in Zeist-west zo rond 12.30 uur, nadat Rozanne mee was genomen door een andere moeder. Een jochie, genaamd L. dat bij Rozanne in de klas zit, riep me na en zei tegen zijn moeder “Kijk daar loopt de papa van Rozanne!” Zoals altijd in dat soort situaties veerde ik trots op. De moeder van het joch keek om en zag mij trots lachen. Ze lachte vriendelijk terug.

Ow, bedacht ik mezelf later. Dat is dus de mevrouw met die lange donkere haren die ik weleens door de klas zie lopen, die ik verder niet kan plaatsen en waar ik nog nooit iets tegen heb gezegd. Niet omdat ze vervelend is of naar, of arrogant of lelijk of een bitch of een uitzuigmoeder (van die types die elke morgen menen 5 minuten van de leerkracht te moeten claimen). Niets van dat alles. Later hoorde ik van een andere moeder dat ze zeker niet onaardig is en van Spaanse afkomst.

Dit verhaal kwam gisteren opeens weer boven toen ik op de markt in Zeist heek kocht, ofwel Merluza. De visboer zei toen “U hebt geluk dat het er is want het wordt meestal direct opgekocht door Spanjaarden”. Daarmee heb ik in ieder geval een opening als ik haar ooit nog eens iets durf te zeggen “Mevrouw, u is Spaanse? koopt u op zaterdag weleens heek op de markt?”

Hoe komt nu zoiets? Misschien kennen de vaste lezers nog mijn hyper/hilarische blogs van de laatste twee jaar. Mijn belevenissen op de kinderboerderij, met een moeder aan het zwembad. Het lege gevoel ook toen een aantal moeders van de groep 0 tot 2 kinderen eind augustus opeens bij een ander plein stonden.

Ik vermoed dat het een kwestie is van natuurlijke verzadiging. Ik loop tegen de grenzen aan van tijd en ruimte in mijn hoofd. Die paar minuten op het schoolplein maak ik soms een kort praatje met de moeders (soms vaders) die ik al langer ken, vanaf klas 0. Het gaat snel. Een groet aan de ene, een kort gesprek met een ex collega, een aankondiging aan een ander dat Rozanne morgen wil komen spelen met haar dochter, en dan gaat de bel. Voor anderen heb ik geen tijd en puf. Het zegt iets over mijn trouw maar ook over mijn luiheid/lethargie.

En hoe zit het andersom?
Er zijn niet veel moeders (of vaders) die me zomaar aanspreken en zeggen “Ow, u bent dus de vader van Rozanne, ik ben de moeder/vader van….”. Misschien komt het door mijn leeftijd. Ik ben 10 tot 15 jaar ouder dan de meeste ouders, terwijl mijn gedrag 10 tot 15 jaar daaronder ligt. Mogelijk kunnen ze me niet plaatsen of vinden ze me raar. Maar misschien valt dat de meesten niet eens op en hebben ze hetzelfde euvel als ik, verzadiging. Een mens kan in die paar minuten bij school immers maar 3 tot 6 andere ouders aan en dat zijn doorgaans degenen die ze al kennen.

Nog even en dan gaat Rozanne op sport. Ik denk in maart, als ze 7 wordt. Ze wil naar atletiek. Ik ben nu al benieuwd hoe dat dan weer gaat. Atletiekbaanmoeders, ik kan me er nu nog niets bij voorstellen.

Advertenties

Over renescheffer

Twitteraar, blogger, Italie, Spanje, Vitesse, FC Wageningen, columnist, Vkblog. Zeister Magazine, Male model, PvdA, voetbal, reizen, ambtenaar, eten, politiek, Zeist.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

14 reacties op Schoolpleinmoeders – de verzadiging

  1. cor3306 zegt:

    Ik heb toch heel wat gemist in mijn tijd schoolpleinmoeders en luizenmoedrs ddie had je in miijn tijd niet

    • renescheffer zegt:

      Cor
      Kijkend naar mijn lagere schooltijd en zelfs de kleuterschooltijd moet ik zeggen dat ik nooit een ouder bij de school zag, Op de eerste kleuterschooldag en op de eerste groteschooldag ging mijn moeder mee. Verder ging ik alleen met de step, een kleine kilometer.

  2. Burro zegt:

    Drie tot zes andere ouders aankunnen. Ik spreek er dagelijks gemiddeld zo’n dertig. Toegegeven, ook gesprekjes over het weer (veel!). Heb overigens wel vaak het gevoel, dat het na zes gesprekjes ook wel genoeg is. 😉

  3. Niet iedereen maakt evenveel indruk. Ik heb er nooit mijn best gedaan maar met de ouders van favouriet speelvriendjes gaat het vanzelf makkelijker. Voor een niet-werkende ouder is het soms het sociale moment van de dag,
    een werkende ouder heeft meestal nog wel meer te doen.

  4. Mark zegt:

    Ha, ik herken dit wel. Ik stop ook niet genoeg moeite in het opbrengen van de interesse naar namen van ouders op het schoolplein. Dat levert soms pijnlijke momenten op. Zo moest ik laatst iets bespreken (een speelafspraakje voor mijn dochtertje) met een schoolpleinmoeder. Ik wist niet (en nog steeds niet) hoe ze heet dus ik riep: “Hee, eh, moeder van eh, goh, hoe heet je dochter toch ook al weer?”.
    Maar ik zit sinds kort in de medezeggenschapsraad van de school, dus iedereen in het dorp weet nu wie ik ben. Nu moet ik dus wel beter mijn best gaan doen met die namen…

  5. renescheffer zegt:

    Mark
    Ik blijf doorgaans ook hangen in “mama van…..”
    Soms weet ik wel een naam (bijv. Wendy, Nynke, Annemarie, Ronnie) maar dan past die weer helemaal niet bij de betreffende persoon en dan moet ik elke keer weer heel hard nadenken..
    Ik zit nu wel in de oudercommissie van een locatie van het Kinderdagverblijf, maar tot plaatselijke bekendheid heeft het nog niet geleid.

  6. Het is leuk om te lezen dat je er ook de humor van inziet.
    Vrolijke groet

  7. je probleem is al opgelost, je dochter gaat op sport, in de sport zijn voldoende onderdelen met jury-onderdelen, ik voorspel dat je nog nauwe relaties gaat krijgen met mede-ouders van sportieve dochters, niet dat ik je dat gun, ik wens je blijvend je huidige houding, maar wellicht niet mogelijk….

  8. er zijn dus eigenlijk voldoende redenen om je dochter een beetje te sturen, niet de brug, ook niet de evenwichtsbalk, zelf heb ik toevallig een nichtje die in Schiedam van de evenwichtsbalk donderde, alleen zijzelf en ik weet dat ik er niets mee te maken heb, maar haar familie denkt daar heel anders over.

    ik beveel dus de meetbare atlethiek onderdelen aan, de honderd meters, tig meters meters meer enzo waar een stopwatch bij aan te pas komt en minder een beroemd jury-lid met twee honderd 64 achterkleinkinderen waarvan een aantal ook aan atletiek doen.,

  9. een beetje moeder moet weten dat ze aan de kassa van de Albert Heijn moet gaar werken als ze iets van jou willen, dus ze willen ook gewoon niet meer, er is dus ook niks aan de hand maar wel een leuk verhaal tot aan deze konklusie

    • renescheffer zegt:

      Jan
      Er is zeker niets aan de hand,.
      Tis een “licht” verhaal met wel een zekere realiteitswaarde cq. diepere betekenis in de zin dat een mens maar een beperkt aantal contactmomenten aankan en dan blijft hangen in het bestaande. Verder….ik denk dat de 1500 meter het meest veilig is voor mijn poppetje.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s