Het Kapitaal, de Consument, de Vakbond en “Ons Soort Mensen”


Vanmiddag in de kantine had ik even een shockmoment. Ik lunch tussen de middag altijd tussen een groep mensen die je zou kunnen aanduiden als 45 plus, goed opgeleid en goed verdienend. Mensen ook die voornamelijk naar de publieke zenders kijken. Mensen die je macrosociologisch als “de verantwoordelijken” zou kunnen beschouwen. Het verstandige deel der natie dat nog oog heeft voor het algemeen belang, voor cultuur, solidariteit, historie. Het deel dat nog bereid is om een bijdrage te leveren aan het in stand houden van onze op democratie gebaseerde samenleving. De mensen die bereid zijn in een bestuur van een vereniging plaats te nemen of zelfs raadslid te willen worden. Dat soort mensen dus, waartoe ik tot op zekere hoogte bijna ook behoor.

Het gesprek kwam zomaar op de vakbond. Iemand gaf aan geen lid te zijn. Iemand waarvan we het niet verwachtten. Anderen gaven het ook toe. Ik acteerde een zekere boosheid. Ik acteer meestal, maar deze keer was mijn act ook gemeend, waardoor ik het acteren net zo goed achterwege had kunnen laten, als ik geweten had hoe te doen.
Geen enkel oog voor cultuurhistorie, regeert alleen nog het eigenbelang? Ook bij ons soort mensen? Iedereen heeft altijd wel een uitvlucht. “niet eens met de opstelling van de bonden bij het pensioenakkoord” of “ze hebben me 12 jaar geleden bij een reorganisatie niet geholpen” , bullshit, zo draafde ik door.

Zelf was ik tot 1987 van een elite gemeenteambtenarenbond. Toen ik hoorde dat die nette bond geen stakingskas had ben ik snel overgestapt naar de ABVA/KABO. Ik heb iets met evenwicht. Ik houd niet van extremen. Juist dat is voor mij de legitimatie van bondslidmaatschap. Vroeger was er het kapitaal en dat had tegenwicht nodig in de vorm van georganiseerde arbeid. De arbeider moest zich verenigen en een vuist maken om op die manier te voorkomen dat men door het kapitaal werd uitgebuit. Ook moest de individuele arbeider/werknemer “vertegenwoordigd” worden.

Nieuwe tegenpartij

Het kapitaal is er nog steeds, maar in veel grotere mate zien we nu dat nieuwe instituties, coalities en stromingen ontstaan, die enig tegenwicht nodig hebben. De calculerende burger en de consument bijvoorbeeld. Burgers en consumenten willen maar 1 ding en dat is dat diensten verricht worden door zo weinig mogelijk, keihard werkende en laagbetaalde krachten. Indirect bepalen zij ook de politieke agenda. Partijen zullen hen graag paaien uit angst voor kiezersverlies. Het is iets van de laatste 10 jaar. Daarvoor deden linkse partijen nog wel eens een poging om een hogere OZB te bepleiten om daarvoor betere voorzieningen te realiseren voor de inwoners. 1% extra OZB (voor de meeste mensen 0,25 tot 0,50 cent per maand) is al vloeken in de kerk.

Nieuwe ontwikkelingen

Ook bij nieuwe en ogenschijnlijk onschuldige fenomenen als Het Nieuwe Werken past alertheid. We zitten nu in een fase dat we het HNW goed moeten vinden, anders ben je een risee en ik ben nog te jong om dat stempel te willen hebben. Per saldo zie ik voor mezelf niet eens hele grote bezwaren in een situatie dat het werk doorgaans leuk is en de regelmogelijkheden groot. Maar wanneer de regelmogelijkheden minder groot worden en HNW een plicht? We moeten er voor uitkijken dat er straks geen situatie ontstaat dat bijvoorbeeld het amateurvoetbal wordt opgeheven omdat de spelers op trainingsavonden en speeldagen met hun Ipath/pot van de baas in de kantine de laatste opdrachten aan het uitvoeren zijn. Opdrachten die wel in het weekend en op de avond moeten omdat er door de bezuinigingen cq. de wens van de consument/burger tot verlaging van OZBtarieven od consumentenprijzen de 36 urige werkweek te kort is om de werkvoorraad af te werken. Waar HNW nu een lief speeltje is van modernig middenmanagement kan het straks weleens een dwangbuis worden, die is opgedrongen door de calculerende belastingbetalende burger/consument.

Wat wil ik ermee zeggen? De factor “arbeid” verdient bescherming tegen kapitaal en doorgeslagen winstdenken, maar zeker ook tegen overvragende burgers en consumenten. Dezelfde burgers en consumenten zijn vaak ook arbeider/medewerker maar vergeten dat. De tijd is helaas voorbij dat er breed besef bestond van “ach, de ander moet er ook van eten”. Daarmee blijft de rol van de vakbeweging voornamelijk haar bestaande “tegenwicht/vertegenwoordigingsrol” rol houden. Andere voor de moderne werknemer belangrijke zaken zoals opleiding/vorming, gemeenschapszin en regelvermogen/autonomie, zoals die gisteren in de VK door hoogleraar Willem van Rhenen zijn benoemd, zijn weliswaar wezenlijk maar zijn geen legitimatie voor een vakbond. Ze kunnen prima door een vakbond onafhankelijke OR worden geregeld.

Tenslotte

Ach, zult u zeggen “ik dop mijn eigen boontjes wel”. Geldt dat ook voor uw salarisverhogingen? Wie hebben de laatste tientallen jaren gezorgd voor de verhogingen? Dat zijn de gewone arbeiders, brandweermannen, vuilnismannen en schoonmakers, doorgaans afgedwongen door zwaar overleg door hun vakbondsvoormannen en soms een korte staking, evenzeer georganiseerd via een bond.

Velen bij het staf/middenkader hebben enig dedain voor bonden. Het wrange is dat juist zij ook vaak juist uitvoerder/aandrager zijn van allerlei processen (die verslechtering van arbeidsvoorwaarden inhouden) zoals outsourcing/aanbesteding/ verzelfstandiging en dat voor hen die gevochten hebben voor HUN salarisstijging.

Alleen al uit inlossing van die ereschuld is een lidmaatschap van een vakbond wel het minste.

Een ten aanzien van allen die mijn stellingnames met kracht willen verketteren? Ach dat ben ik gewend. Jarenlang heb ik boze VVD ers over me heen gehad wanneer ik het hypotheekrenteaftrek systeem ook maar ter discussie wilde stellen. Een schande, dom en kortzichtig. En zie nu! Een rechte rug en lange adem worden uiteindelijk beloond

Advertenties

Over renescheffer

Twitteraar, blogger, Italie, Spanje, Vitesse, FC Wageningen, columnist, Vkblog. Zeister Magazine, Male model, PvdA, voetbal, reizen, ambtenaar, eten, politiek, Zeist.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

9 reacties op Het Kapitaal, de Consument, de Vakbond en “Ons Soort Mensen”

  1. Voor de gewone beroepen is het lidmaatschap van de vakbond veel te duur.
    Bovendien; in dezelfde bond zitten de ambtenaren; je kan niet EN de belangen van arbeiders EN de belangen van hun tegenstanders behartigen.

    Dan: vakbond is uit de tijd.
    Zie AEG een paar jaar terug.
    Vakbond grote bek; eigenaar electrolux zweden zegt niks; pappen en nat houden; en na een jaar; Jongens; jullie mogen permanent naar huis; productie wordt over gezet naar Polen.De mazzel.

    Ik heb eens een agitator van de bond weggetrapt op een vergadering ; die zat te zeveren over solidairiteit; terwijl hij 4 maal zoveel verdiende als wij.

    Heel vroeger, met de kleine bonden, die nog wat deden, ook voor de leden, zzoals de KAB e.d. was dat iets anders.
    Maar nu is dat anders moet ik de BMW van een paar arrogante wanpresteerders betalen?

  2. renescheffer zegt:

    heer van de K.
    Uw eerste twee alinea’s hebben nog een zweem van realiteitszin; de twee laatste schieten door. Vakbondsmensen verdienen niet heel veel. Maar dank voor lezing en voor uw reactie.

  3. In België zijn de vakbonden nog een facor van betekenis, maar hier schieten ze soms te veel door. Da’s ook niet goe.

  4. Kijk, alle CAO lonen zijn laag.
    Maar ook de werkgevers hebben belang bij een afgesloten CAO; dus de vakbonden hoefden nooit zoveel te doen.

    Daarnaast van begin jaren 70 hebben ze al geblunderd.
    Het brood werd duurder.
    Dat was dan uitgerekend voor een gezin met 2 koters zeg maar f2 per week.
    Dan ging de bond dat omslaan als een percentage.
    Kreeg ik f1 ik was vrijgezel–en de baas f8.
    Vandaar dat je ook de wildgroei in lonen voor ambtenaren kreeg.
    Als iemand in een beroep gaat werken, heeft ie ongeveer evenveel als iemand die bv op stadhuis begint.
    Maar na 25 jaar, heeft die stadhuis jongen 2 tot 3 maal zoveel netto, meer km geld, beter pensioen en betere ziektekosten en aanvullende toestanden.
    En dat is de schuld van de vakbonden.

    • renescheffer zegt:

      U overdrijft…
      In bepaalde banen (onder modaal) verdient de stadhuisman misschien 1,1 maal meer. Daarboven is het doorgaans niet meer maar minder. Al die andere dingen zijn nu min of meer gelijk.

  5. renescheffer zegt:

    Voor de goede orde.
    Hier vertoont zich vooral de heer vdK. Mijn blogs worden echter ook via Twitter verspreid en daar de volgende reacties, vanwege privacy zonder vermelding van de afzenders:

    @ReneScheffer hier past maar 1 reaktie. Hulde!!!! Heel herkenbaar
    Als antwoord op Rene Scheffer. 22:55, 13 december via Twitter for Android · Details

    @ReneScheffer de man is waarlijk een genie met een toetsenbord! #nobelprijsvoordeliteratuur
    Als antwoord op Rene Scheffer 22:05, 13 december via web · Details

    @ReneScheffer Al een tijdje geen blog meer van jou gelezen (sorry!!!) en ik weet nu wat ik gemist heb! Wederom treffend verwoord, René!

  6. Nee hoor ik overdijf niet.
    In de tijd dat ik 21 cent kreeg per km (waarvan 10 cent belast werd) kregen ambtenaren 0,45; en personeel van de NAM een km geld gebaseerd op de anwb km kosten voor hun specifieke auto.
    Belastingvrij.

    Toen een vakman nog blijde was met 1000 euro, had een straatveger met 25 dienstjaren 3000
    EN beter pensioen EN betere secundaire arbeidsomstandigheden.

    Bij de grote bouwbedrijven stond meestal het kader in vaste loondienst, maar de bouwvakkers werden ingehuurd voor de duur van het project; daarna; de mazzel.
    Vaak ging het ene project over in het andere, maar vaak ook niet.

    Die inkomens waren 45 jaar terug ongeveer gelijk; toen waren de verschillen in status van het werk,risico’s, omstandigheden en het houden van schone handen.
    Dat is geschiedenis.
    De inkomstenverschillen zijn enorm.
    Maar ook de zekerheden; een ambtenaar wordt bijna nooit ontslagen.

    Als een ambtenaar de politiek ingaat, en hij ziet dat hij na een x aantal jaren volkomen mislukt is, kan hij terug naar zijn oude baantje; vandaar dat politici van ieder nivo voor zo’n 90% uit de ambtenarij komen.
    5 jaar europarlement; en je hebt eeuwig pensioen
    Ook maandelijks 3900 onkosten of je ze maakt of niet
    ook 3408 aanwezigheidspremie, meestal na gefraudeerde intekening
    Dan zitten er nog 30.000 ambtenaren te niksen alleen al bij de europese commissie a raison van 33 euro per uur…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s