Vluchtige contacten – Atletiekbaanmoeders


Voor mij sinds mei 2012 een nieuw fenomeen. Aan de schoolpleinmoeders ben ik na 2009 gewend geraakt. Je weet wat je aan ze hebt en wat niet. Je hebt de vaste gespreksonderwerpen. Sommige “vliegen” nu vaker weg, vooral die met kleine kinderen in groep 0 en 1 op een ander schoolplein en andere ingang. Je hebt de beelden van de ouders, die soms kloppen en soms niet. Je praat over de kinderen, soms over een kapsel of heel af en toe over het werk of over de juf. Allemaal kort maar wel min of meer regelmatig.

Mijn dochter zit vanaf mei op de Atletiekvereniging FIT in Zeist. Ze wordt maandag samen met vriendin C. door haar moeder/mijn vrouw om 17.00 uur gebracht en door mij moet ze om 18.00 uur gehaald worden. Omdat ik het leuk vindt om te zien wat ze doet ben ik er vaak al om 17.20 uur. Soms ben ik in trainingspak (ik kleed me daar dan om) om zelf wat rondjes te doen langs de atletiekbaan.

Doorgaans staat een groep van 8 tot 20 ouders langs de lijn. In het algemeen 80% moeders en 20% vaders. Sommigen lezen een boek in de zon, anderen zitten met iphone of ipad. Weer andere praten wat met elkaar. Ik ken er niet veel en weet niet bij welk kind ze horen. Een hele enkele keer begin ik een kort gesprek over koetjes en kalfjes. Ook een hele enkele keer krijg ik een compliment vanwege mijn rondjes op de baan. De week erop ben ik de meesten weer vergeten en zij mij.

Ik probeer ondertussen te bedenken waar atletiekbaanmoeders zich onderscheiden van schoolpleinmoeders.

Sociale laag
De RK basisschool van mijn dochter herbergt alle sociale klassen en is een mooie mix. Bij de atletiekclub lijkt het erop dat het gehalte ZZPer wat hoger is dan gemiddeld. Wat ook opvalt is dat de dames tamelijk naturel zijn, weinig make up of plots rood geschilderd kort haar. Maar over de hele linie toch ook weer niet onaantrekkelijk. Veel vooral sportieve of gezonde Dr. Adams achtige schoenen zie ik, geen hoge hakken. De meesten lijken serieus in het leven te staan dan wel bewust te leven, althans dat stralen ze uit. De auto’s waarmee ze rijden zijn soms klein, middel en groot. Maar je ziet dan weer geen spreekwoordelijke Opel Kadetts met een Feijenoord vaantje. Ik denk dat het gehalte D66 en Groenlinks stemmers vrij hoog is, net als PvdA. CDA en VVD zijn ook vertegenwoordigd, maar iets wat op een PVV stemmer lijkt heb ik niet gezien. Positief eigenlijk wel allemaal. Al kan ik me ook weer niet aan de indruk ontdekken dat het gehalte bewuste goed wonende (en wat te verliezen hebbende) “not in my backyard” burger wel weer wat hoger is. En dat is dan minder.

Situationeel
Langs de atletiekbaan verspreiden de ouders zich, er is ruimte zat. Op een schoolplein ben je door de nabijheid eerder tot elkaar veroordeeld. Door de vaste plekken waar de kinderen zitten is daar ook eerder zichtbaar bij welke ouder welk kind hoort. Bij de atletiekbaan sta ik soms langs de baan tegen de reling, soms zit ik op de trap en ik heb ook weleens in het gras gelegen. De drempel om iemands zone in en groter gebied in te gaan is groot. Voor mij en voor de ander. Het voelt groot, als een soort verdrinken in de grote ruimte. Op de introductieavond voor ouders van nieuwe leden was ik helaas verhinderd.

De coïncidentie
Het is me al twee keer overkomen dat een schoolpleinmoeder/vader opeens op de atletiekbaan is. Een voorbeeld is moeder K. Waar ze op het schoolplein door drukte en stress, tijdgebrek of wat dan ook al 3 jaar zonder iets te zeggen lang me heen schoot, was er op de atletiekbaan een en al herkenning. “Leuk, jij hier, wat toevallig en….ik heet Rene en jij”. Een zelfde effect als wanneer je een dorpsgenoot die je alleen van gezicht kent opeens ziet aan een haventje op het eiland Korcula.

Het vervolg
Het is de sport van mijn dochter. Het kan zijn dat ze vele tientallen jaren op atletiek blijft. Het kan ook zijn dat ze er over een maand de brui aan geeft. Moet ik dan investeren in contacten? Moet ik vrijwilligerswerk gaan doen, zoals jureren? Neen, nog te vroeg. Misschien moet ik mezelf maar gewoon aanmelden bij de 50 plus groep of de loopgroep. Mijn 400 meter tijd gaat richting 1.30 min. En dat is niet eens heel slecht voor een bijna 55 jarige. Ik denk dat dit toch beter is dan te gaan parasiteren op de door mijn dochters sport gecreëerde vage contactmomenten.

Advertenties

Over renescheffer

Twitteraar, blogger, Italie, Spanje, Vitesse, FC Wageningen, columnist, Vkblog. Zeister Magazine, Male model, PvdA, voetbal, reizen, ambtenaar, eten, politiek, Zeist.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

3 reacties op Vluchtige contacten – Atletiekbaanmoeders

  1. nicht Marja zegt:

    Prachtig geschreven……leuke tijd zo met je dochter

  2. Burro zegt:

    Met veel plezier gelezen. Onze zoon wilde voetballen. Ongeveer een maand….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s