“De Advertentie”


Korte column in kader van de “Week van de werkstress”

Nu zijn er van die beroepen waar het normaal is wanneer je ook vaak na 17.00 uur werkt. Zoals daar zijn raadsgriffier, minister, verzekeringsagent met thuisbezoek, horecapersoneel en natuurlijk veel vrije beroepen en ploegendiensten. Schrijnender is het wanneer het wordt gevraagd voor kantoorberoepen in het middenkader dan wel net iets eronder of erboven, loondienst wel te verstaan. In die gevallen heb je niet het regelvermogen van het vrije beroep en de daarbij horende arbeidssatisfactie maar ben je wel afhankelijk van de omstandigheden van buitenaf of de grillen van de baas.

Soms heb ik een avondvergadering of bijeenkomst, zo 3 tot 5 keer per maand en dat vind ik niet erg. Vooral omdat ik op dit moment nauwelijks “clubjes” heb, behalve het hardlopen op de woensdagavond. Ik functioneer nu dus niet als 9 to 5 er, maar ben het in mijn genen eigenlijk wel. Het dédain ten opzichte van de “9 to 5″er maakt me echter soms wel boos, alsof het een ouderwetse zeloot is van vroegere tijden.  

  

Maar juist de “9 tot 5” er heeft vaak onbewust de meest verstandige keuzes gemaakt. Hij of zij woont vaak in de plaats waar hij/zij is opgegroeid, is geworteld in het verenigingsleven, staat zelden of nooit in de file, eet gewoon om 18.10 uur uur thuis en beseft als geen ander dat dit een hele natuurlijke tijd is om te eten. Hij of zij is in staat om de kinderen in bed te stoppen en kan zich na 20.00 uur wijden aan het vrijwilligerswerk voor de voetbalclub, kerk of anderszins. Tante Truus is er altijd trots op dat hij/zij altijd op de verjaardagen komt. Het “Nieuwe Werken” vindt hij/zij prima want dat maakt het mogelijk dit hele natuurlijke ritme naar eigen believen in stand te houden.

Soms denk ik weleens dat de beslissers/makers van die “geen 9 to 5 er” advertentie eigenlijk jaloers zijn. Ze hebben zelf ook niet het leven van de “9 to 5” er, wel een beetje maar niet helemaal. Ze weten dat hun baas het zo wil. Het straalt ook op hen af, ze horen bij “de goeden” in het bedrijf. Hij legt de concept-advertentie voor aan de baas. Er wordt instemmend geknikt. Beiden lachen ze, zonder wat te zeggen. De advertentiemaker iets minder uitbundig. Hij voelt op dat moment een beetje dat hij erbij hoort maar denkt ook aan die overlijdensadvertentie die hij onlangs zag in de plaatselijke krant. 

“Hij was een bedrijfsman in hart en nieren, zeker geen 9 to 5 er en altijd voor ons beschikbaar. Als bedrijf zijn we hem veel dank beschuldigd voor die vele uren die hij in ons bedrijf stak en we wensen zijn vrouw en kinderen veel sterkte”

Advertenties

Over renescheffer

Twitteraar, blogger, Italie, Spanje, Vitesse, FC Wageningen, columnist, Vkblog. Zeister Magazine, Male model, PvdA, voetbal, reizen, ambtenaar, eten, politiek, Zeist.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s