Mijn rijdende Men’s Cave


Rust en Verdieping. Gisteren zag ik opeens het licht.  

 
Waarom gaat een man van bijna 59 jaar nu bijna dagelijks in het donker en in de kou in zijn auto “Pokemons vangen aan de Laan van Vollenhove” in Zeist. Met joggingbroek aan en zwarte tas met verschillende smartphones van mezelf, vrouw Lucia en dochter Rozanne de deur uit en op de “spawn”- en “pokestop” locaties stoppen en de Pokemons vangen. Na 5 kwartier ben ik thuis, meestal rond 20.15 uur. Soms iets teleurgesteld of heel trots (bij goede vangst).  

 
Ik heb de autoradio altijd aan op Radio 1. Ik luisterde in eerste instantie onbewust. Maar de inhoud komt wel bij me binnen. Na weken het gepraat aan te hebben gehoord, blijkt dat ik steeds luister naar het programma “Kunststof”. Elke avond weer een verdiepend en indringend interview door bekwaam/licht valse interviewers met een iets bekend maar vaak ook een voor mij onbekend persoon uit de wereld van toneel, journalistiek, muziek, film. Het gaat vaak diep over opvoeding, achtergronden, persoonlijkheid, groei en het uiteindelijke culturele resultaat van de kunstuitingen. Wat opvallend is dat bijna al deze personen geen standaardjeugd hebben gehad. Dominante vaders, incest, verslaafde moeders, schaamte en onzekerheid spelen de boventoon.  Ik wordt er iedere keer weer helemaal in meegezogen, terwijl ik de persoon in kwestie doorgaans niet ken.

 
Gisteren, na weer een Pokemon tocht, zag ik eindelijk het licht. Natuurlijk appelleert het Pokemons vangen aan een bij mij aanwezig instinct, een jachtinstinct. Het vangen of niet vangen, het niet weten waar je mee thuis komt. Een dynamiek die ook iets weg heeft van sportvissen.  Maar meer nog creëer ik dan voor mezelf 5 kwartier op twee vierkante meter achter glas in mijn oude zwarte Peugeot 107 waar ik helemaal in alle rust alleen ben. Dit zonder inbreuken van buitenaf anders dan het indringende gepraat op de radio, waar jezelf invloed op uit kunt oefenen (door het uit te zetten).

 
Dat zelfde gevoel van “rust en verdieping” had ik ook altijd in de tijd dat ik op zondag wekelijks naar Renkum reed om mijn moeder (in juli 2016 overleden) te bezoeken. Velen vonden het voor mij een beproeving, een te zware inspanning. Maar dat was het niet. Dit omdat jarenlange dementie van je moeder in eerste instantie schrik geeft maar uiteindelijk ook weer “gewoon” wordt. Ondertussen luisterde ik in de auto wekelijks twee keer een half uur naar de radio, Hilversum 1. Op de heenweg om 11.00 uur “Onvoltood verleden Tijd” en op de terugweg om 13.00 uur een praatprogramma over sport. Ook toen werd ik erin meegezogen, gaf het verdieping en rust.

 
Kennelijk heb ik dat af en toe nodig in mijn hectische wereld van een druk (hmm…valt ook wel weer mee) gezin en veeleisend werk.

 
En die Pokemons aan de Laan van Vollenhove? Op zijn minst leuke bijvangst…..en bijna op Level 30!

Advertenties

Over renescheffer

Twitteraar, blogger, Italie, Spanje, Vitesse, FC Wageningen, columnist, Vkblog. Zeister Magazine, Male model, PvdA, voetbal, reizen, ambtenaar, eten, politiek, Zeist.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s