Meer dan een scheur


Het was vanmorgen voor 09.00 uur op kantoor. Collega N. zag het. “Er zit wat!” Ik greep angstig met mijn handen naar het overhemd. Toch niet weer, zoals eerder, een bij het snuiten half gedroogde ontsnapte snottebel? Ik keek. Gelukkig, het was maar een gat. Maar wel in het Desigual overhemd dat ik al 4 of 5 jaar heb, gekocht in een van de vele Desigual winkels in Barcelona.

Barcelona, Catalunya. Ik ben er wel 15 keer geweest na 1993. Heerlijke stad, goed georganiseerd, OS 1992, met een eigen taal, eigen TV, kranten, eigen gerechten, eigen spoorwegen. Een tevreden stad. De onderdrukking (in wisselende heftigheid) van de Spaanse staat en Franco tussen grofweg 1900 en 1973 was allang goedgemaakt.

Wat wil men nog meer? Toch meer. Het was de enge en naar later bleek corrupte President van Catalunya, Jordi Pujol, die steeds meer vroeg. Meer geld, (nog) meer zelfstandigheid en autonomie. Hij overvroeg, tot ergernis van de rest van de Spaanse regio’s. Uiteindelijk gaf de Spaanse Socialistische premier Zapatero iets toe. Nog meer zelfstandigheid, meer geld voor de toch al rijke Catalanen. Het Spaanse Hooggerechtshof stak er in 2010 een stokje voor. Weer even rust.

Een andere, naar later bleek corrupte President MAS wilde er een referendum over afdwingen. Het leidde de aandacht goed af van zijn geheime geldpotten. In de laatste maanden werd het van kwaad tot erger. Het referendum moest er komen. Niet goed voorbereid, in strijd met de Spaanse Wet. Met uiteindelijk als gevolg het te harde en domme optreden van de Spaanse politie van Rajoy. Verharding alom. Men kan niet meer terug. Echte afscheiding van Spanje is absurd.

De meeste inwoners van Catalunya en ook de burgemeester van Barcelona, willen dat ook helemaal niet. Toch stemmen velen vanuit een zekere emotie voor afscheiding. Moet je met hen dan compassie hebben? Zij, de stemmers, legitimeren immers het gedrag van de foute politici. Het gedrag waardoor de regio Catalunya in chaos zal afglijden.

En dan die Twitteraars uit NL, die na het zien van het te harde politieoptreden dan maar opeens voor een zelfstandig Catalunya zijn. Je zou er maar wonen. Wie maak je er blij mee behalve je eigen “goede gevoel”. Je zou je eens moeten inleven in de andere 40 miljoen Spanjaarden in Galicie, Baskenland, Estramedura, Canarias etc. en niet te vergeten de 55 tot 75% inwoners in Catalunya met andere dan seperatistische gedachten.

Dat alles schoot door mijn hoofd bij het ontdekken van de scheur, het gat. In mijn liefde voor Catalunya was al iets eerder een scheur gekomen, een barst. En nu ook in mijn Desigual hemd uit Barcelona. Het heeft zo moeten zijn. Het gaat de afvalbak in.

Advertenties

Over renescheffer

Twitteraar, blogger, Italie, Spanje, Vitesse, FC Wageningen, columnist, Vkblog. Zeister Magazine, Male model, PvdA, voetbal, reizen, ambtenaar, eten, politiek, Zeist.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s