Op een dinsdagavond naar Den Dolder


“Er is helemaal geen voetbal en hoe heet ze, je vriendin, je maitresse?”, zegt mijn vrouw. Mijn dochter vult aan “Papa, je gaat toch niet vreemd, owee als ik het merk”

Dit krijg ik thuis dus te horen als ik dinsdagavond 29 januari om 19.30 uur en 1 graad boven nul meld dat ik even naar het voetballen ga. Naar Den Dolder, DOSC tegen SV Zeist, een vriendschappelijke wedstrijd. Ze verklaren me uiteindelijk voor gek. Ik ga de deur uit en denk…”Het zal wel. Ik heb al bijna drie maanden geen amateurvoetbal in Zeist gezien, door winterstop, volleybal- en familieverplichtingen.

Eenmaal om 20.20 uur aangekomen in Den Dolder zie ik de spelers warmlopen. In de kantine tel ik 6 man. Het zijn jeu de boulers, van DOSC. Twee ervan blijk ik te kennen vanuit mijn periode bij Les Cailloux in Zeist. Met wilde ogen kijk ik om mij heen. De twee barmensen kijken me meewarig aan. Om de situatie te redden en de gang naar het koude veld te rekken bestel ik koffie. Ik meld het verhaal van thuis. “Ik lijk wel gek, koude/natte dinsdagavond en dan ga je naar een vriendschappelijke wedstrijd in Den Dolder”. Ik kom de kantine niet uit. Ik pak de nooduitgang. Men roept me terug. Ik pak een andere deur, die leidt naar boven. Hoe kom ik hieruit? Uiteindelijk verwijst men me naar een onlogische uitgang achterin. Buiten fluit de scheidsrechter voor de aftrap.

Aan de kantinezijde staan buiten 5 man, waaronder teambegeleider van DOSC Walter en wat jongelui. Onderweg naar de overkant kom ik een oudere man met hoed en beige regenjas tegen. Scheidsrechterbeoordelaar of scout? Eenmaal achter de dugouts knikt de Zeist trainer me toe. Ik ken hem niet maar niet onlogisch als de enige toeschouwer binnen een straal van 40 meter ben. Ik praat even met DOSC trainer (en ook collega op het gemeentehuis) Sander Kloos. Verder staan verderop 3 mannen die bij SV Zeist horen. Het is wel een zeer levendige wedstrijd.

Om 21.35 uur ben ik weer thuis, een helft is genoeg. Ik besluit er maar een stukje over te schrijven en vraag me af of ik in Den Dolder uberhaupt Facebook vrienden heb, die dit lezen. Thuis maak ik ook een korte analyse van de eerste 45 minuten. De veldbezetting, de spelopvatting, de bijzonderheden bij enkele spelers van DOSC. Misschien heeft de trainer van DOSC er wat aan. Zeist staat met 2-0 achter in de rust. Het wordt uiteindelijk 3-2 voor DOSC. DOSC vecht vooral om weer het niveau van 4 maanden geleden te bereiken. Zeist speelt leuk. Ik zou zeggen, ploeg bij elkaar houden en na volgend seizoen naar de derde klasse.

Op de terugweg mijmer ik over september, half bewolkt, 23 graden en drukte langs de lijn en stel dat ik echt een maitresse had….snel gedoe in korte tijd op een dinsdagavond bij het aanrecht. Ook niets. Stress.

DOSC heeft gisteren met 1-1 gelijkgespeeld bij koploper VVZ’49. Zou mijn minieme stukje aandacht en analyse net de doorslag hebben gegeven?

Vraagt vrijdag een collega aan me wat ik voor een leuks gedaan heb deze week. “Wat was het hoogtepunt?” Blijkt dat dan toch deze dinsdagavond belevenis te zijn, geboren uit het niets, de donkerte en de kou.

Advertenties

Over renescheffer

Twitteraar, blogger, Italie, Spanje, Vitesse, FC Wageningen, columnist, Vkblog. Zeister Magazine, Male model, PvdA, voetbal, reizen, ambtenaar, eten, politiek, Zeist.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s